Mindgroup í samvinnu við L.R. á Nýja sviði Borgarleikhússins: Góðir Íslendingar
Handrit, leikmynd og leikstjórn: Mindgroup
Lýsing: Björn Bergsteinn Guðmundsson
Leikgervi: Sigríður Rósa Bjarnadóttir og leikhópurinn
Búningar: Stefanía Adolfsdóttir og leikhópurinn

Á föstudagskvöld var komið að nýjum leik þeirra Halls Ingólfssonar, Jóns Atla Jónassonar og Jóns Páls Eyjólfssonar á Nýja sviði Borgarleikhússins. Þeir kalla sig Mindgroup og leikinn Góðir Íslendingar. Þeir félagar sýndu í fyrra á þessu sama sviði ekki óáþekkan satíruleik, Þú ert hér, sem mér fannst undarlega lítið fara fyrir og ekki fá þá athygli í kynningu og umræðu sem hann átti skilið. Hann beit ágætlega á sukkið og svínaríið sem við höfum horft upp á og þurfum nú öll að borga fyrir að hafa látið viðgangast; hann var líka skemmtilega leikrænn.

Skeytingarleysi hins venjulega Íslendings, meðal-jónsins, hugsunar- og afskiptaleysi okkar allra, átti greinilega að vera helsti skotspóninn í Góðum Íslendingum. Sem fyrr standa þeir þremenningar á sviðinu, en hafa nú fengið til liðs við sig fjóra leikara: Halldór Gylfason, Berg Þór Ingólfsson, Halldóru Geirharðsdóttur og Dóru Jóhannsdóttur. Þessi hópur er lokaður inni í einhvers konar búri úr
vírdruslum; þar flýtur allt í gluggabréfum sem þau eru að sanka að sér, nánast eins og úti á þekju; þau eru þarna þegar áhorfendur koma inn og einnig þegar þeir fara út. Útgangurinn á þessu liði er allur fremur kyndugur; þó er víst engin ástæða til að efast um að þarna séu „góðir Íslendingar“ á ferð. Í baksýn er veggur með mörgum sjónvarpsskjáum með síbreytilegum myndbrotum sem enginn horfði þó á nema rétt þegar eitthvað var kynnt með þessum venjulegu látum sjónvarpsfréttanna; fyrst kom forsetinn og tilkynnti að hann ætlaði að láta okkur kjósa um Icesave, síðast voru það auglýsingar á kjúklingum sem fólkið glápti á eins og naut á nývirki, áður en það snéri aftur að sínu. Sem sagt: enginn greinarmunur á stóru og smáu í sljóum heilabúum sjónvarpsfíklanna. Öðru hverju er eins og opnist fyrir gátt yfir sviðinu og heljarskammtur af nýjum gluggabréfum hrynur yfir hópinn; á því gengur allan leikinn. „Samræður“ fólksins eru mestanpart fólgnar í því að það segir af sér sögur, gerir grein fyrir ýmsum viðbrögðum sínum og lífsviðhorfum; í reynd eru þetta langmest eintöl, því hér er enginn í sambandi við annan og trúlega minnst við sjálfan sig. Óneitanlega sveif andi absúrdismans yfir vötnum, en það var þá pólitískur absúrdismi – sem var kannski, þegar öllu er á botninn hvolft, skásti absúrdisminn.

Það var margt reglulega smellið í þessu sem auðheyrilega hitti í mark hjá áberandi velviljuðum áhorfendahópi á frumsýningu. Þetta varð bara alltof, alltof langt, tilbreytingarlaust og fyrirsjáanlegt – sem var líka auðfundið á áhorfendunum, þó að þeir væru allir af vilja gerðir að hafa gaman af og láta leikendur finna það. Það væri auðvelt að kenna því um að leikstjóri og höfundur/höfundar hafi sjálfir verið uppi á sviði; það hefur sjaldnast þótt giftusamlegt, eftir að leikhúsið sagði skilið við stjörnudýrkun nítjándu aldarinnar, að hræra því svona hressilega saman. En nú voru þeir félagar allir á sviðinu í Þú ert hér og þar gekk það svo ljómandi vel. Kannski var ástæðan sú að hér voru þeir með fleiri leikara sem voru sumir áberandi illa nýttir; ég nefni Halldór Gylfason og ég hefði líka viljað sjá meira til Halldóru Geirharðsdóttur. En ég skal játa að ég fæ seint nóg af Halldóru þegar hún er í essinu sínu. Hún er örugglega einn af vannýttum snillingum leikhússins og sýndi það enn og sannaði; fór meistaralega með síðustu ræðu sína um konuna sem efnaðist skyndilega og tapaði svo aftur öllu jafn skyndilega, en reynir bara að vera jákvæð og taka hlutunum með æðruleysi. Á því andartaki náðist þetta hárrétta jafnvægi milli kómedíu og tragedíu sem var svo miklu meira af í Þú ert hér.

Og meðal annarra orða: mér finnst að Jón Atli ætti að einbeita sér að skriftunum en halda sig fjarri leiksviðinu. Þangað á hann sannast sagna ekki meira erindi en hver annar. Jón Páll er hins vegar afbragðs leikari og ég vildi gjarnan sjá hann leika meira og oftar, þó að þá myndi ég að öðru jöfnu mæla með því að hann léti aðra stýra sér. Hallur getur verið spaugilega aulalegur, að vísu á nokkuð einni línu; að þessu sinni byrjaði hann sýninguna ágætlega, þó að hvorki færi hann þá né síðar fram úr prestinum í Þú ert hér.
Jón Viðar Jónsson