Ég var forvitin þegar ég gekk inn á Domo á laugardagskvöldið til að hlusta á tónleika Heru Hjartardóttur. Tónleikarnir voru liður í tónleikaferð hennar um landið og voru jafnframt þeir síðustu. 5. september syngur hún í Danmörku áður en hún heldur heim til Nýja-Sjálands, þar sem hún hefur alist upp frá þrettán ára aldri. Hún gaf út fyrstu sólóplötu sína þegar hún var aðeins 16 ára og í ár eru þær orðnar fimm talsins. Hera hefur spilað víða síðustu árin og hlaut meðal annars Íslensku tónlistarverðlaunin árið 2002 sem besta íslenska söngkonan og hefur hitað upp fyrir tónlistarmenn eins og Joe Cocker og Nick Cave.

Hera leikur hugljúfa trúbadortónlist eftir sjálfa sig sem hún flytur bæði á ensku og íslensku. Elsta lagið sem hún spilaði á tónleikunum samdi hún aðeins 15 ára og nefnist það Chocolate. Stór hluti efnisins sem hún flutti var af nýrri plötu en nýjasta efnið samdi Hera á ferð sinni um Ísland í sumar. Eitt laganna var samið nóttina fyrir tónleikana og það var ekki að sjá að þar væri nýtt efni á ferðinni, hún lék og söng lagið eins og önnur, af miklu öryggi og sannfæringu.

Röddin hennar Heru er björt og há og allt að því barnsleg. Hún skiptir óhikað upp í falsettu sem setur skemmtilegan og einstakan blæ á sönginn. Þó fleiri söngkonur notist við þessa tækni gerir Hera það áreynslulaust sem gerir röddina auðþekkjanlega. Að sama skapi flytur hún tónlistina af einlægni sem gefur manni þá tilfinningu að hér sé alvöru listamaður á ferðinni. Hera er í raun svo sykursæt að útskýringar hennar á lögunum urðu stundum eins og hún væri feimin skólastelpa, þar brá fyrir öryggisleysi. Um leið og hún byrjaði að syngja hvarf hins vegar þessi barnsbragur af henni og textarnir gáfu til kynna að undir niðri væri lífsreyndari manneskja.

Lög hennar um ástina sýndu fjölbreytni því þar fengu áhorfendur að sjá grimmari hliðar í ljótum munnsöfnuði um ást sem varð ekki eins og vonir stóðu til. Það væri gaman að sjá meira af þessari hlið í framtíðinni.

Tónlistin skapaði rólega og fallega stemningu sem náði hápunkti með flutningi Heru á íslenska þjóðlaginu um Vatnsenda-Rósu sem hún söng án hljóðkerfis. Hún hélt áhorfendum vel við efnið með einlægni sem er hennar aðalsmerki, og ekki spillir útlitið fyrir. Hera hefur stimplað sig inn í íslenskt tónlistarlíf með grípandi textum og góðum lagasmíðum sem geta þó stundum verið svolítið keimlík.

Lilja Guðmundsdóttir