Móðir Oddrúnar tók eigið líf á geðdeild: „Af hverju beltið hennar var ekki tekið af henni veit ég ekki“

Oddrún Lára Friðgeirsdóttir greinir á Facebook-síðu sinni frá því að móðir hennar hafi tekið eigið líf á geðdeild. Hún hefur ekki áður sagt sögu sína en móðir hennar er þriðja dæmið um slíkt sem vitað er til. Ungur maður svipt sig lífi á geðdeild Landspítalans fyrir helgi og Sveinn Ingi Hrafnkelsson geri það sama fyrir fimm árum á geðdeild Sjúkrahússins á Akureyri.

Oddrún Lára segir að þegar hún las fréttir um unga manninn sem tók sitt eigið líf á sjálfsvígsvakt hafi það vakið upp slæmar minningar. Ellefu ár eru síðan móðir Oddrúnar framdi sjálfsvíg á geðdeild. „Þann 12. maí 2006 fór mamma upp á geðdeild. Hún óttaðist um eigið líf í eigin höndum og fór á eina staðinn sem býður upp á aðstoð fyrir andlega veika. Þar var hún lögð inn og sett á sjálfsvígsvakt. Sjálfsvígsvakt virkar þannig að athuga á með manneskjuna á 15 mínútna fresti. Um miðnætti sólarhring eftir að hún mætti var síðasta innlitið til hennar. Tveimur tímum síðar fannst hún látin, 14. maí,“ segir Oddrún.

Oddrún gagnrýnir viðbrögð heilbrigðiskerfisins. „Af hverju það liðu tvær klukkustundir án þess að litið var inn til hennar veit ég ekki. Af hverju beltið hennar var ekki tekið af henni veit ég ekki. Eina sem ég veit er að þetta átti ekki að gerast þarna. Nokkrum árum síðar sendi ég tölvupóst til landlæknis til þess að fá svör. Þau fékk ég aldrei,“ segir hún.

Hún segir nauðsynlegt að bregðast við vanda geðdeildar. „Foreldrar okkar, börnin okkar, systkini okkar, frænkur og frændur, vinir og nágrannar deyja, mörg á ári, vegna þess að geðdeildin er undirmönnuð og plásslítil. Verkferlar ekki nógu góðir og svo ef eitthvað gerist inni á stofnunum er það oft þaggað niður. Algert úrræðaleysi ríkir hjá fólki því þeim er vísað frá. Sumum sagt að koma aftur seinna. En stundum er ekkert seinna,“ segir Oddrún.

Oddrún spyr hvers vegna almenningur láti ekki í sér heyra:„Manni ber skylda að stoppa hjá slysi og aðstoða. Manneskju sem er að blæða út er ekki vísað frá inni á bráðamóttöku. Erum við sem samfélag ekki að bregðast fólki sem þarf aðstoð? Þurfum við ekki að vera brjáluð og krefjast úrbóta og úrræða? Áður en næsta manneskja deyr. Erum við ekki bara búin að fá nóg? Ég er það allavega.“

Athugasemdir

Athugasemdir eru á ábyrgð þeirra sem þær skrá. DV áskilur sér þó rétt til að eyða ummælum sem metin verða sem ærumeiðandi eða ósæmileg. Smelltu hér til að tilkynna óviðeigandi athugasemdir.