„Við stóðum í rauninni bara upp og réttum upp rauðu spjöldin sem á stóð nei á meðan hann hélt þessa ræðu sína,“ segir nýkjörinn ritari Sjálfstæðiflokksins, Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, en Vísir ræddi við Gústaf Níelsson í morgun þar sem hann sagðist aldrei hafa séð annað eins.

Í umfjöllun Vísis um málið er Gústaf beðin um að lýsa atvikinu eins og það horfði við honum og lýsti hann því svona:

„Ég fer í púltið og segi: Hér sé ég engan mann með túrban, hér sé ég engan blökkumann, hér sé ég enga konu með blæju. Um hvaða fjölmenningu eruð þið eiginlega að tala hér?“ Þá var það umsvifalaust notað að ég væri að tala illa um blökkumenn. En, ég var nú bara að lýsa því sem ég sá.“

Þar var þarna sem ungliðarnir stóðu upp, en Áslaug Arna segir að það hafi þó ekki verið ungliðarnir, sem voru raunar nokkuð fyrirferðamiklir á fundinum, sem stóðu fyrstir upp.

Gústaf Níelsson Gústaf byrjaði ræðu sína á þessum orðum; Hér sé ég engan mann með túrban, hér sé ég engan blökkumann, hér sé ég enga konu með blæju. Um hvaða fjölmenningu eruð þið eiginlega að tala hér?

Mynd: Þormar Vignir Gunnarsson

„Við sáum aðra standa upp og ákváðum að gera slíkt hið sama. Þó ég væri til í að taka kredit fyrir það, þá var minn þáttur ekki meiri en þetta,“ útskýrir Áslaug en Gústaf segir hana hafa farið hreinlega fyrir andófi úti í sal.

Gestir byrjuðu að stappa niður fótunum á meðan fundarstjórinn las tillöguna, sem er ansi löng, og miðar að því að takmarka för flóttamanna utan Evrópusambandsins hingað til lands.

Gústaf sagði í viðtali við Vísi: „Já, þetta er ekki í samræmi við góðar venjur í Sjálfstæðisflokknum. Svo dæmi sé tekið, þegar fundarstjórinn er að lesa upp tillögu okkar Jóns stappaði unga fólkið í gólfið og lyfti rauða spjaldinu til að trufla fundarstjórann. Ég hef aldrei orðið vitni að öðru eins á Landsfundi. Og þar fór hinn nýkjörni ritari fremstur í flokki. Fundastjóri þurfti að sussa á mannskapinn. Þetta er náttúrlega með ólíkindum. Skrílslæti. Maður hélt að maður væri um borð í flaggskipi lýðræðisins í landinu. En þetta er ótrúlegt.“

Áslaug segist ekki hafa stappað niður fótum. „Ég get mögulega tekið undir að það hafi verið dónaskapur,“ segir hún en bætir við: „Þó þarna sé sagt að við höfum verið ókurteis, þá vorum við að mínu mati málefnaleg og kurteis í öllum okkar málflutningi.“

Hún segir að tillagan, sem Gústaf og Jón Magnússon lögðu fram, hafi einfaldlega verið hafnað. „Við mynduðum bara varnavegg með frelsishugmyndunum og tókum harða afstöðu gegn svona málflutningi. En það var enginn sem skerti hans málfrelsi þarna,“ segir Áslaug en áréttar að það hafi ekki aðeins verið ungir sjálfstæðismenn sem höfnuðu þessum hugmyndum, meirihluti landsfundarins hafi gert það líka.

Hér má svo lesa tillögu Jóns og Gústafs, sem var felld að lokum:

Breytingartillögur við drög að landsfunarályktun:

Málefni útlendinga

Kaflinn orðist svo:

Ísland hefur frá því að land byggðist tekið við erlendum hugmyndum og menningarstraumum. Innflytjendur hafa komið til landsins, lagað sig að og orðið hluti af íslensku samfélagi. Íslenska þjóðin hefur jafnan tekið við erlendum áhrifum á móðurmál sitt og menningu á eigin forsendum. Með þeim hætti hefur hún varðveitt tungumál sitt og fornan menningararf í samfélagi þjóðanna. Eitt af hlutverkum Sjálfstæðisflokksins er að standa vörð um þessar meginstoðir þjóðernisvitundar okkar, ef þær bresta, gæti sjálfstæði Íslendinga og þjóðarvitund verið í hættu.

Á síðustu áratugum hefur fjöldi ólöglegra innflytjenda frá þróunarlöndunum aukist gríðarlega í öllum hinum vestræna heimi. Þessi þungi straumur innflytjenda er afleiðing af því að fjöldI landa þróunarlöndunum hefur af mörgum ástæðum ekki tekist að þróa samfélög, þar sem ungu fólki er boðið upp á eðlileg tækifæri í lífinu, m.a. vegna hernaðarátaka og kennisetninga í stjórnmálum og trúmálum sem hamla eðlilegum framförum og bættum lífskjörum. Lausnin á vandamálum þessara ríkja er ekki fólgin í því að Ísland eða önnur Evrópuríki opni landamæri sín fyrir snöggum og óskipulögðum straumi innflytjenda sem getur í senn ógnað þeim félagskerfum sem Vesturlönd hafa þróað með sér og gefið öfgaöflum frjóan jarðveg til fjandskapar og jafnvel ofsókna á hendur nýbúum. Lausnin verður að beinast að því að hjálpa þróunarlöndunum til framfara og nútímalegra hátta á grundvelli þeirra gilda sem áttu mestan þátt í að skapa auðlegð Vesturlanda, svo sem frelsi einstaklinganna, lýðræði, jafnstaða borgaranna, upplýsing og almannafræðsla.

Sjálfstæðiflokkurinn vill að Ísland axli ábyrgð á því að taka á móti raunverulegu flóttafólki samkvæmt skilgreiningu Sameinuðu þjóðanna varðandi málefni flóttafólks frá 1951. Flokkurinn vill að þetta sé gert á grundvelli þeirrar stefnu sem landið hefur fylgt í þessum efnum. Almennt er viðurkennt að þessi stefna hafi reynst einstaklega farsæl, bæði fyrir flóttafólk og landsmenn enda hefur tekist að koma í veg fyrir þau átök og umbrot, sem sett hafa svip sinn á sum samfélög og verið vatn á myllu öfgaafla á báðar hliðar. Lykilatriði í þesari stefnu er að forðast snöggar breytingar sem valdið geta ólgu og átökum í samfélaginu svo sem bent er á í skýrslu nefndar utanríkisráðuneytisins um áhættumat fyrir Ísland 2009. Samkvæmt hefðbundinni stefnu eigum við að kappkosta að taka á vel á móti flóttafólki sem kemur til landsins frá stríðshrjáðum ríkjum eða öðrum sem ógna öryggi viðkomandi einstaklings og gæta þess að réttindi þeirra séu virt og þeir njóti grundvallarréttinda á við aðra. Sjálfstæðisflokkurinn vekur um leið athygli á því að Íslandi ber engin skylda til að taka á móti fólki sem flóttafólki, sem hefur farið á milli öruggra landa í því skyni að sækja sérstaklega um hæli hér á landi..

Innflytjendur sem aðlagast íslensku samfélagi og menningu hafa lagt mikið af mörkum til íslensks samfélag og munu tvímælalaust halda áfram að gera það um ókomna tíð. Kunnátta í íslensku máli hefur reynst þeim mörgum lykill að samfélaginu og því ber að efla íslenskunám fyrir nýbúa. Sjálfstæðisflokkurinn styður að Ísland taki sem fyrr vel á móti vel hæfu og velmenntuðu fólki sem vill freista gæfunnar á Íslandi og samlagast þjóðinni og veiti þeim öll réttindi svo fljótt sem verða má og gæti þess að þeir ásamt þeim flóttamönnum sem hingað koma með löglegum hætti njóti jafnréttis á við aðra sem hér búa.

Ísland hefur jafnan notið góðs af innflytjendum. Stærsti hluti þeirra hefur aðlagast íslensku samfélagi og sannað að það er duglegt og framtakssamt fólk. Þó að Ísland hafi notið þess að hingað hafi einkum flust nýtir borgarar, verður að gæta þess hve fámenn íslenska þjóðin er. Það er engum til góða að rjúfa jafnvægið í samfélaginu og trufla aðlögun nýbúa með því að opna landið fyrir straumi á borð við þann sem nú flæðir að landamærum Evrópu og hlýtur fyrr eða síðar að verða stöðvaður, vonandi aðeins með friðsamlegum og sanngjörnum hætti. Íslendingar verða hvað sem öðru líður, að benda yfirvöldum Evrópusambandsins og annarra sem hlut eiga að máli á sérstöðu sína sem þrjúhundruð og þrjátíu þúsund manna þjóð og gæta þess að fá undanþágu frá óheftri för fólks af Evrópska efnahagssvæðinu til landsins.“