„Ég á ekki neitt – nema bílinn“

„Ég á ekki neitt – nema bílinn. Ef ég missi hann þá er líf mitt bara búið,“ segir hin sextuga Særún Stefánsdóttir, óvinnufær öryrki, sem í tæplega tvo mánuði hefur þurft að búa í bílnum sínum sökum fátæktar og bætir við – grátandi: „Ég sef illa og er með verki um allan líkamann. Á daginn veit ég ekkert hvað ég á að gera af mér; hangi bara í bílnum og reyni að vera ósýnileg. Ég vona alltaf að enginn sjái mig; enginn taki eftir mér.“

Særún gerir stutt hlé á máli sínu til að ná sér og heldur síðan áfram að lýsa fyrir blaðamanni ömurleika bílabúsetunnar.

Erfið veikindi og slys

Særún hefur verið 100 prósent öryrki frá árinu 1995, en ástæðu þess má rekja til langvarandi glímu við veikindi og síðar bílslyss sem varð til þess að hún missti mátt í báðum handleggjum. Hún ólst upp á Raufarhöfn en fluttist búferlum til Reykjavíkur og festi kaup á íbúð í Breiðholtinu. Hún flutti síðar aftur til Raufarhafnar og leyfði syni sínum að búa áfram í íbúðinni í Reykjavík.

Á Raufarhöfn kynntist hún manni sem hún giftist en árið 2000 skildi hún við hann og flutti aftur til Reykjavíkur. „Ég sagði honum ekki frá því þegar ég fór. Þegar ég var komin hálfa leið til Reykjavíkur hringdi maðurinn í mig og spurði hvað væri í matinn,“ segir Særún sem flutti inn á son sinn í íbúð sína í Breiðholtinu.

Áskrifendur geta lesið fréttina í heild sinni með því að smella á „Meira“.

Meira »