Fljótlega eftir viðtalið flutti hún aftur heim til Íslands og fordómarnir sem hún mætti voru miklir. Það var ekki bara horft, heldur líka hrópað ókvæðisorðum að henni og bent. Hún taldi baráttuna þó mikilvægari og gafst ekki upp.
Hún var sú eina sem þorði að koma opinberlega fram og segja sína sögu þó að nokkrir aðrir Íslendingar hefðu líka farið í kynleiðréttingaraðgerð. Hún segir fordómana hafa verið víða. „Ég sótti um 70 störf áður en ég fékk fyrstu vinnuna. Og ég sá þetta í mörgu, ég var ekki velkomin alls staðar og í raun er ég það ekki alveg í dag heldur. Það kemur fyrir að maður lendir á stöðum þar sem maður er ekki velkomin,“ segir hún en tekur fram að það sé himinn og haf á milli þess sem var og þess sem er.
Hún átti þó líka sína stuðningsmenn. „Það er kannski svolítið skrýtið en ég fann meiri stuðning frá landsbyggðinni en í Reykjavík. Ég átti til dæmis stuðningsfólk í Vestmannaeyjum, á Eskifirði og Ísafirði. En þeim fór svo fjölgandi og fækkaði aldrei. Ég ætlaði aldrei að fara blaðra um þessi mál opinberlega en það var bara hluti af þessari réttindabaráttu. Í Svíþjóð stóð ég í fararbroddi í okkar hópi en var kannski ekki alveg ein en þegar ég kom heim þá var ég ein og það liðu nokkur ár þar til það kom einhver sem var tilbúinn að standa með mér í þessu.
Viðtalið við Önnu Kristjánsdóttur má lesa í heild sinni í helgarblaði DV. Þar er einnig að finna úttekt um Transfólk þar sem talað er við fleira fólk sem hefur látið leiðrétta kyn sitt.
Eurovison 2013
Harmleikur á Egilsstöðum
Alþingiskosningar 2013
Blóðugt uppgjör í Seljahverfi