„Á einkalífið að vera minna virði fyrir fatlað fólk en ófatlað fólk,“ segir Freyja Haraldsdóttir í aðsendri grein í Fréttablaðinu sem er svar við ummælum Sigurðar Líndals lagaprófessors í DV í síðustu viku.
Sigurður sagðist þar vera orðinn þreyttur á mannréttindafrekju sumra landsmanna þegar hann var spurður út í kæru Öryrkjabandalags Íslands vegna forsetakosninganna 30. júní síðastliðinn. „Það er alltaf verið að leita að einhverju til þess að andskotast í,“ sagði Sigurður við Dv sem sagðist ekki sjá það hvernig kosningin yrði leynilegri fengi kjósandinn sjálfur að ráða hver aðstoðaði hann.
„Hver er munurinn á því að opinber embættismaður, sem bundinn er strangri þagnarskyldu, sé fenginn til að aðstoða kjósandann og því, að fá aðila sem kjósandinn þekkir og er ekki eiðsvarinn,“ spurði Sigurður Líndal í kjölfarið.
Freyja tekur sig til í greininni og fræðir Sigurður eilítið um lífshlaup hennar áður en hún fjallar „allan þennan meinta frekjugang tengdan kosningunum“.
„Þegar ég var þriggja ára þurftu foreldrar mínir að andskotast í heilt ár til þess að ég ,,fengi" að ganga í leikskóla því starfsfólkið var svo hrætt við mig, fatlaða barnið. Svo varð ég fimm ára og þá þurftu þau að andskotast yfir því að ég ,,fengi" að ganga í minn heimaskóla því fagfólkinu þótti tilhugsunin um fatlaða barnið í sérskóla svo þægileg. Þegar ég flutti til Nýja Sjálands í tvö ár með fjölskyldu minni vegna atvinnu föður míns þurfti hann að andskotast þessi ósköp svo ég ,,fengi" að taka sérhannaða hjólastólinn minn með. Ísland átti hann og vildi ekki láta hann af hendi þó engin gæti notað hann nema ég. Þegar ég var 16 ára þurfti ég og foreldrar mínir að andskotast mikið til þess að ég ,,fengi" að fara í sturtu oftar en tvisvar í viku því það hentaði svo illa þjónustukerfinu að ég vildi vera hrein, það var svo tímafrekt. Þegar ég var 18 ára byrjuðum ég og fjölskylda mín að andskotast heilan helling í sjö ár til þess að ég gæti fengið aðstoð allan sólarhringinn sem ég stýrði sjálf og gæti þannig menntað mig, flutt að heiman, farið út á vinnumarkaðinn og borgað skatta - kerfinu þótti betri kostur að loka mig inn á stofnun og láta mig veslast upp þar,“ segir Freyja í greininni.
Þá spyr hún Sigurður Líndal hvort að það sé ekki réttast að sleppa einfaldlega kjörklefunum og kjósendur segi einfaldlega bara kjörstjórnendum hvern þeir ætla að kjósa.
„Ég hef á tilfinningunni að þér hugnist sá kostur ekki. Hví ætti hann því að hugnast mér? Á einkalífið að vera minna virði fyrir fatlað fólk en ófatlað fólk,“ spyr Freyja.
„Þann dag sem ég og annað fatlað fólk þurfum að ,,leita að einhverju" til að andskotast í, af því við þurfum ekki lengur að andskotast í að berjast fyrir réttindum okkar viðstöðulaust, mun ég halda þriggja vikna hátíð með skrúðgöngu, flugeldasýningu og tónlistarveislu á Arnarhóli. Því þá höfum við náð þeim árangri að vera ekki lengur annars flokks þjóðfélagsþegnar. Fyrst þá höfum við náð þeim árangri að vera álitin fyrsta flokks þjóðfélagsþegnar sem vöknum á hverjum morgni með vald yfir eigin lífi og frelsi til að taka þátt í lýðræðislegu þjóðfélagi - rétt eins og þú,“ segir Freyja í greininni sem má lesa hér.
Hemmi Gunn fallinn frá