„Rjúfum þögnina – tölum“

Nauðgun er raunveruleg og nálæg ógn við líf og heilsu allra kvenna á Íslandi. Á Íslandi leita rúmlega 200 manneskjur, að langmestu leyti konur, sér aðstoðar á hverju ári vegna nauðgunar, ýmist hjá Neyðarmóttöku vegna nauðgana eða hjá Stígamótum. Það er þó mikilvægt að hafa í huga að körlum er líka nauðgað og konur geta verið nauðgarar.

Átta einstaklingar segja reynslusögu sína af nauðgun eða tilraun til nauðgunar í helgarblaði DV til að minna á hversu útbreidd ofbeldisógnin er og hversu víðtækar afleiðingarnar eru.

„Málið mitt er ennþá inni á borði lögreglu,“ segir María Lilja Þrastardóttir.

„Ég þreytist ekki á að segja hvað það að vera femínisti skiptir miklu máli þegar maður vinnur úr reynslunni. Bara það að þekkja helstu einkenni brotaþola hjálpar einmitt til við að kasta skömminni á haugana,“ segir Þyrnigerður Láfa.

„Það tók mig mörg ár að skilja að sökin var ekki mín. Ég vissi það en meðtók ekki,“ segir Ingunn Henriksen.

„Það tók mig mörg ár að læra að segja að mér hafi verið nauðgað án þess að taka það sérstaklega fram að ég væri mjög meðvituð um minn hluta af ábyrgðinni,“ segir Hildur Lilliendahl Viggósdóttir.

„Ég ætla að tala um reynslu mína af nauðgunum sem er mál sem ekki hefur verið mikið talað um. Reyndar er svo stutt síðan að farið var að fjalla um nauðganir að þegar ég fór að vinna úr minni reynslu fyrir rúmlega 10 árum, þá heyrði ég þetta orð fyrst. Það sem ég er að tala um er sambandsnauðganir,“ segir Hjördís Guðlaugsdóttir.

„Það að leita sér hjálpar er vinna,“ segir Rósa Björk Bergþórsdóttir.

„Allir sem verða fyrir ofbeldi eiga að geta stigið fram. Mér finnst mikilvægt að geta gefið öðrum von,“ segir Tanja Andersen Valdimarsdóttir.

Viðtölin og úttektina er hægt að nálgast í heild sinni í helgarblaði DV. Áskrifendur geta lesið blaðið hér