„Þarf ekki að sanna ásetning til fjártjóns“

„Ákærðu brutu vissulega gegn verklagsreglum sparisjóðsins, en það eitt leiðir ekki til þess að ályktað verði að ásetningur þeirra hafi staðið til þess að misnota aðstöðu sína og stefna fé sparisjóðsins í stórfellda hættu eins og þeir eru ákærðir fyrir.“ Þetta eru orðin í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í Exeter Holdings-málinu sem Hæstiréttur Íslands þarf að taka afstöðu til hvort séu rétt. Í þessum orðum endurspeglast skilningur héraðsdómarans Arngríms Ísberg, og meðdómara hans, Einars Ingimundarsonar, á þeirri grein hegningarlaganna þar sem fjallað er um umboðssvik. Tveir sakborninganna í málinu, Jón Þorsteinn Jónsson og Ragnar Z. Guðjónsson, sæta ákæru fyrir umboðssvik.

Munnlegur málflutningur var í Hæstarétti á föstudaginn þar sem saksóknarinn Björn Þorvaldsson hélt því fram að ofangreindur skilningur Héraðsdóms á 249. grein almennra hegningarlaga væri rangur. „Þessi villa meirihlutans leiðir síðan til þeirrar niðurstöðu sem raun ber vitni.“ Björn krafðist fjögurra og hálfs árs fangelsis yfir Jóni Þorsteini og Ragnari Z. í lok málflutningsræðu sinnar í Hæstarétti. Saksóknarinn krafðist auk þess að Styrmir Bragason, fyrrverandi forstjóri MP Banka, yrði dæmdur fyrir hlutdeild í umboðssvikabroti þeirra en einnig fyrir peningaþvætti.

Þarf ekki ásetning til fjártjóns

Dágóður hluti af málflutningsræðu Björns fór í að gagnrýna niðurstöðu Héraðsdóms en inntakið í þeirri gagnrýni er að ekki þurfi að sanna ásetning til fjártjóns til að menn séu dæmdir fyrir umboðssvik, líkt og haldið var fram í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur. „Það þarf ekki að sanna ásetning til fjártjóns, einungis vitneskju um að fjártjónsáhætta hafi verið fyrir hendi,“ sagði Björn.

Vísaði hann þar til þess að stjórnendum Byrs hefði mátt vera fullljóst að fjármunirnir sem lánaðir voru út úr Byr, með veði í stjórnfjárbréfunum sem keypt voru, hefðu verið tapaðir þegar lánveitingarnar áttu sér stað í ljósi bankahrunsins og þess 15 til 20 milljarða króna taps sem sparisjóðurinn stóð frammi fyrir á þeim tíma sem lánin voru veitt. Lögmenn sakborninganna héldu því hins vegar fram fyrir dómi að sanna þyrfti að fjártjónshættan hefði verið til staðar þegar lánin voru veitt til að hægt yrði að sanna umboðssvikin sem tveir hinna ákærðu eru vændir um til að hægt yrði að sakfella þá.

Til þessa ágreiningsefnis þarf Hæstiréttur Íslands nú að taka afstöðu.

Þetta er aðeins brot af greininni sem birtist í DV. Áskrifendur geta lesið hana í heild með því að smella á meira.

Meira »