Halldór Grétar Gunnarsson, einn af þeim sem var handtekinn í tengslum við sprengjuna á Hverfisgötu, vandar lögreglunni ekki kveðjurnar og segir að handtakan hafi verið harkaleg og meðferð lögreglunnar á sér vægast sagt óviðeigandi. Hann segir að í skýrslutökum hafi hann verið spurður spurninga um afstöðu sína í pólitískum málum, svo sem um Evrópusambandið, Schengen og kvótakerfið. Honum var alveg ljóst að vel og vandlega hafði verið fylgst með honum í einhvern tíma.

71 árs karlmaður í Reykjanesbæ hefur játað að hafa komið sprengjunni fyrir. Halldór Grétar og félagi hans reyndust vera saklausir.

Halldór Grétar greinir frá þessu á Facebook síðu sinni en pistillinn hefur einnig ratað inn á Svipuna í dag, en þar er hann ónafngreindur. Hann segir frá því þegar hann var handtekinn, ásamt félaga sínum, þegar hann var á leið til þess að mótmæla fyrir utan ASÍ. Hann skildi ekkert í handtökunni og má af grein hans skilja að hann hafi ekki átt neinn þátt í sprengjutilræðinu.

Hver er svona hættulegur?

Halldór Grétar lýsir handtökunni sem svo:
„Við vissum ekki fyrr en það var búið að rífa bílhurðirnar upp báðum megin. Það skipti engum togum að við vorum rifnir út úr bílnum og hendur settar upp á þak. Mér var litið í átt til Garðabæjar og sá út undan mér fjóra lögreglubíla að minnsta kosti. Þar af einn frá víkingasveitinni sem er jú vel búinn tilheyrandi vopnum; skammbyssum og hríðskotabyssum. Ég sá ekki betur en að það væri búið að stöðva umferðina.

Á leið í lögreglubílnum bar ég upp þá spurningu hver væri ástæða handtökunnar. Með mér í bílnum voru tveir óeinkennisklæddir lögreglumenn, annar þó meiri töffari, en sá sat við hlið mér. Hann tjáði mér að eiginlega kæmi mér ekki við hver ástæðan væri fyrir handtökunni og er ég komst að því hvaða týpa hann væri þá tók ég þann púls í hæðina að halda bara kjafti enda var það nú ekki alveg það sem hentaði honum. Það lá reyndar við að hann myndi sakfella mig fyrir að þegja. Sumir kunna sig bara ekki. Kannski er það versta að hann er í vinnu hjá okkur. Sálarlaus eins og margir sem hafa valist til þessara starfa. Ég reikna þess vegna alveg með að verða áreittur af þessum mönnum í kjölfarið fyrir þessi skrif en ég tek þá bara á því seinna.“

Í sama flokki og hryðjuverkamenn
Um þremur tímum eftir handtökuna var Halldóri tilkynnt um ástæðu handtökunnar og hver réttindi hans væru. Þá hafði hann þráspurt um ástæðurnar. Honum er tilkynnt að hann hafi réttarstöðu sakbornings.
Þá skrifar hann: „ Þegar ég áttaði mig á því að ég var grunaður um hryðjuverk líkt og Osama bin Laden, Bader Mainhof og írski lýðveldisherinn þá fór ég fram á að hafa samband við lögfræðing og gaf þeim upp einn sem ég vildi ræða við, sem var ekkert mál, enda almennilegir menn sem þarna voru búnir að taka við mér í málinu.

Þá tóku við yfirheyrslurnar og segir Halldór að hann hafi verið þráspurður um pólitískar skoðanir sínar, sem og hvort hann kynni að gera sprengju.

Hjartverkir
Félagi Halldórs Grétars, sem var einnig handtekinn, fékk hjartsláttartruflanir í fangaklefa og ekki reyndist unnt að yfirheyra hann.
Fangavörðurinn opnar því hurðina og tékkar á honum sem leiðir í ljós að fanginn er með hjartatruflanir.
Fyrsta hugsun varðarins var sú að: „Þú færð ekki að drepast á minni vakt. Það þarf að koma þér undir læknishendur og það strax.“ Þarna hefði nú aldeilis komið sér vel að hafa á sér einhvers konar sprengitöflur! Nú hófust flutningar og ég missti nágranna minn af ganginum. Hann flyst yfir á Landsspítalann við Hringbraut og er komið til læknis, tengdur einhverjum vélum og eflaust fengið sprengitöflurnar.

Eina sem kom í veg fyrir það að þeir tækju af félaga mínum skýrslu undir þessum kringumstæðum var það að læknir sjúkrahússins tjáði þeim að nú væri hann á hans ábyrgð og á meðan hann treysti honum ekki í þessa skýrslutöku né sjúklingurinn sjálfur þá þyrftu þeir að bíða. Sem betur fer rann sú stund upp að af skýrslutökunni gat orðið. Skýrslan er tekin af honum þar sem hann lá í sjúkrarúminu á sjúkrahúsinu tengdur við hjartalínuritann. Þar fékk hann sömu spurningar og ég ásamt einhverjum fleiri.

Manninum var síðar tjáð að hann hefði réttarstöðu sakbornings, en hann fékk ekki að hafa samband við eiginkonu sína.

Að skýrslutöku lokinni er honum tjáð að hann hafi stöðu sakbornings vegna sprengjutilræðis. Taldir upp einhverjir liðir sem vörðuðu allt að 10 ára fangelsisvist hver og einn og þannig var hann látinn laus. Hann var staddur á Landsspítalanum símalaus og gleraugnalaus. Allt hans hafurtask var jú, tekið af honum niður á Hverfisgötu og var þar enn þá.
Þarna stendur maðurinn með buxurnar á hælunum, beltið á Hverfisgötunni, án símanns síns og gleraugna og algerlega auralaus, ný kominn úr hjartameðferð. Sem betur fór þá var hann í góðum höndum og fékk lánaðan síma á sjúkrahúsinu þannig að hann gat haft samband við konuna sína og sagt henni hvar hann væri staddur. Allan tímann frá því að þessi atburðarrás hófst um morgunin og fram til þess að hann hringdi rúmlega fimm um daginn vissi konan ekki betur en að hann væri niður á Hverfisgötu.

Fóru að hitta Ögmund
Halldór og félagi hans segjast hafa fengið fréttir af máli sínu í fjölmiðlum og hafi fengið fregnir af því þar að málið væri upplýst. Þar sem þeir voru afar ósáttir við meðferðina leituðu þeir til Ögmundar Jónssonar, innanríkisráðherra og ræddu við hann um málið. Hann gerði það og sagði þeim að leita til Stefáns Eiríkssonar, lögreglustjóra. Af pistli mannsins er að skilja að þeir hafi fengið afsökunarbeiðni frá yfirvöldum vegna málsins.

Þurfa áfallahjálp
Halldór segir að þeir þurfi áfallahjálp eftir þessa meðferð lögreglunnar.
Margar spurningar hafa vaknað um þá aðferðafræði sem lögreglan beitti gagnvart okkur öllum þremur og hvernig við stóðum á eftir allt það sem gekk á. Hvort ekki hefði verið ráð að biðja fólk afsökunar um leið og málið var upplýst. Sú atburðarrás sem hér hefur verið lýst er þess eðlis að ekki verður hjá því komist að leita áfallahjálpar til að komast yfir þetta.

Hann segir að lögreglan þurfi að hugsa sinn gang í svona málum. Svo virðist sem lögreglan hafi fengið ábendingar um að mennirnir hafi verið þeir sem komu sprengjunni fyrir.

Það að fá hóp af svona mönnum inn á heimili sitt er ekkert grín. Við þurftum sjálf að leita eftir afsökun sem við fengum fjórum dögum eftir að málið var upplýst. Þó ekki nema orð ekkert skriflegt spurning hvort við eigum að trúa því. Það er reyndar ekki bara lögreglan sem þarf að skoða hug sinn í þessu máli heldur líka þeir sem höfðu haft samband við lögreglu og sagt að þetta höfðu verið við að verki að sögn lögreglu. Í öllu þessu máli eru víða brotalamir að finna. Einhver myndi hugsa um skaðabætur. Við hugsum um réttlæti! Það sama og við höfum barist fyrir allt frá hruni. Við munum halda áfram að berjast fyrir því enda löngu kominn tími á að það verði eitthvað gert fyrir okkur fólkið í landinu. Aftur vil ég þakka Ögmundi fyrir að hafa gefið sér tíma til að hlusta á okkur.

Þetta hefði aldrei átt sér stað ef eitthvað væri búið að gera að gagni fyrir fólkið. Þið sem stjórnið þessu landi ættuð að skammast ykkar. Þetta er ekki þjóðfélag sem við viljum. Þetta má allt rekja til ykkar ef þið áttið ykkur ekki á því þá eigið þið að víkja tafarlaust. Samviskuleysi ykkar er nefnilega þjóðfélaginu til skammar!