„Þegar fram líða stundir og Landsbankinn er kominn í þrot þá gerist það að stjórnvöld hefja á vissan hátt atlögu að stefnanda,“ sagði Sigurður G. Guðjónsson, lögmaður Sigurjóns Þ. Árnasonar, við aðalmeðferð í máli Landsbankastjórans fyrrverandi gegn bankanum. Í málinu krefst Sigurjón viðurkenningar á að í gildi sé samningur milli hans og bankans um viðbótarlífeyrissparnað frá því í ágúst 2008. Sparnaður sem nemur hundruð milljóna. Fjármálaeftirlitið krafði Landsbankann um að segja upp samningnum á þessum tiltekna séreignar- og viðbótarlífeyrissparnaði sem Sigurjón og örfáir aðrir voru í hjá bankanum. Sigurður G. fer einnig fram á fyrir hönd Sigurjóns að staðfest verði lögbann Sýslumannsins í Reykjavík á eign bankastjórans fyrrverandi verði ráðstafað eða seld áfram.

Fórnarlambið Sigurjón
Sigurjón var ekki viðstaddur aðalmeðferð málsins en Sigurður G. rakti hans hlið í málinu í löngu máli fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur í morgun. Sigurður reyndi að koma því skýrt á framfæri í máli sínu að Sigurjón væri fórnarlamb í þessu máli, fórnarlamb sem sætti nánast ofsóknum Fjármálaeftirlitsins (FME) og lét þá einnig í veðri vaka að Landsbankinn hefði orðið við ljótum leik FME því hann vildi ekki lengur með nokkru móti tengjast bankastjóranum fyrrverandi eftir hrun. Sigurjón þætti í dag „ekki góður félagsskapur. Hefur verið settur í gæsluvarðhald, mátt þola símhleranir og er holdgervingur Icesave og tiltölulega réttlaus maður í íslensku samfélagi.“

Sigurður G. stiklaði á stóru í málinu. Rifjaði upp að með setningu neyðarlaganna hafi verið stofnaður Nýr Landsbanki, NBI, sem nú er Landsbanki hf. Sá banki hafi tekið við meginþorra réttinda og skyldna gamla bankans, þar með talið eignastýringu um lífeyrissparnað. Sigurjón var einn þeirra fárra viðskiptamanna Landsbanka Íslands sem gert hafði samning um viðbótarlífeyrissparnað hjá bankanum. Samning sem var gerður 18. ágúst 2008, og var í gildi þegar Landsbankinn féll.

Atlaga að Sigurjóni eftir hrun: Myrkraverk stjórnvalda
Í apríl 2008 voru komnar fram hugmyndir um það innan Landsbankans að bjóða upp á nýja leið í ávöxtun séreignar- og viðbótarlífeyrissparnaðar sem fólst í því að stofnaður yrði sérstakur sjóður fyrir hvern og einn viðskiptamann sem hafði efni á því. Þeir yrðu að hafa yfir að ráða 50 milljónum króna að lágmarki í sparnað. Sigurjón samdi svo um það við Landsbankann hvernig vörslu og ávöxtun sparnaðar hans væri háttað. Fjárfestingarstefna var síðan framkvæmd af sjóðsstjóra.

Allt þetta, að sögn Sigurðar G., rúmaðist innan þeirra reglna sem og laga um slíkt, staðfest af fjármálaráðuneytinu.
Síðan hafi komið babb í bátinn eftir hrun og sagði Sigurður, sem fyrr segir, að stjórnvöld hafi lagt til atlögu að Sigurjóni.

„Það má segja að þann ljóta leik hafi fjármálaráðuneytið hafið með bréfi sem skrifað var 21. desember 2009. Það vill svo til að þá var stystur sólargangur og því nægur tími til að hefja myrkraverkin þá.“ Ráðuneytið hafi sent dæmafátt bréf til Sigurjóns þar sem allt í einu komi fram ný túlkun á lögum 129 frá árinu 1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða.

Í því bréfi var því haldið fram að samningur Sigurjóns og Landsbankans væri ólögmætur og markleysa þar sem hann hefði aldrei hlotið samþykki ráðuneytisins. Sigurður sagði ljóst að í ráðuneytinu og innan FME litu hinir nýju húsbændur þar á bæ starfsemi banka og fjármálafyrirtækja allt öðrum augum en verið hafði fyrir bankahrun.

Lögmaður bankans staðfestir rangtúlkun ráðuneytisins
Sigurður vísaði síðan til bréfaskrifta frá yfirmanni lögfræðisviðs Landsbankans þar sem vísað er til föðurhúsanna túlkun ráðuneytisins. Í bréfinu hafi komið skýrt fram frá lögmanni Landsbankans sjálfs að aðeins reglurnar um lífeyrissparnað ætti að leggja fyrir ráðuneytið til samþykktar. Ekki hver og einn samningur.

En í kjölfar bankahrunsins var lögum um lífeyrissparnað breytt sem tóku gildi 29. desember 2008. Ástæðan var að við hrun kom í ljós að séreignar- og viðbótarlífeyrissparnaður sem einstaklingar höfðu falið fjármálafyrirtækjum, ekki lífeyrissjóðum, að ávaxta höfðu farið nokkuð forgörðum að sögn Sigurðar. Í ljós hafi komið að ekkert opinbert eftirlit hafi verið með fjárfestingarstefnu fjármálafyrirtækja í þessum efnum. Nokkuð sem fram hafi komið í athugasemdum við frumvarpið um breytt lög í lok árs 2008. Ójafnræði milli vörsluaðila, það er lífeyrissjóða og fjármálafyrirtækja, var talið óheppilegt. Sigurður sagði engan skort hafa verið á að Landsbankinn hafi mótað fjárfestingarstefnu fyrir viðbótarlífeyrissparnað Sigurjóns. Og ekki vantaði að farið væri að lögum.

Vildu losa sig við Sigurjón
„Það var hins vegar þannig að Landsbankinn vildi losna undan samningum við stefnanda því hann þykir ekki góður félagsskapur í dag.“

Áskrifendur DV gefa haldið áfram að lesa um málið með því að skrá sig inn og smella á „meira“ hér fyrir neðan:

Sjá einnig:
108 milljónir urðu að 566 milljónum