„Þegar forseti Íslands synjaði lögum staðfestingar sem skuldbinda Ísland til þess að tryggja innstæður útlendinga í íslenskum bönkum er það ekki aðeins atlaga gegn fulltrúalýðræðinu í landinu. Það er einnig tilraun til þess að skrá Ísland út úr samfélagi þjóðanna.“
Þannig tekur Daninn Uffe Elleman-Jensen, fyrrverandi ráðherra og nú dálkahöfundur til orða í grein í Berlingske Tidene í dag. „Það er eins og harðgerðir Íslendingarnir hafi misst allt raunveruleikaskyn.“
Uffe Elleman segir jafnframt að hugmyndirnar, sem á kreiki séu um afleiðingarnar af þessu, séu geggjaðar og yfirdrifnar. „Þetta segi ég sem gamall Íslandsvinur. Hugsið ykkur hvernig málið lítur út frá bæjardyrum annarra...“

Uffe Elleman rekur síðan í löngu máli aðdraganda málsins, bankahrunið, Icesavemálið, afgreiðslu Alþingis og loks synjun Ólafs Ragnars Grímssonar forseta. Hann vitnar til orða forsetans í fjölmiðlum um að æðsta valdið sé hjá þjóðinni. „Þar með hefur hann lagt fulltrúalýðræðið til hliðar. Fari málið í þjóðaratkvæðagreiðslu fellur það væntanlega með braki. – En það eru ríkar ástæður fyrir því í siðmenntuðum löndum að bera ekki skattalög undir þjóðaratkvæði – og lögunum um skuldbindingar Íslendinga við Hollendinga og Breta má jafna við slík lög. Það er einmitt verkefni fulltrúalýðræðisins að fást við slík mál á þingi sem valið er af kjósendum í kosningum. Verði kjósendur óánægðir geta þeir alltaf skipt um fulltrúa í næstu kosningum. Forseti Íslands axlar mikla ábyrgð þegar hann tekur sér fyrir hendur að grafa undan íslensku lýðræði.“

Uffe Elleman spyr einnig hver sé ábyrgð stjórnmálaflokkanna sem ekki hafi komið sér saman um að leysa málið sameiginlega. Þeirri ábyrgð verði að deila milli stjórnar og stjórnarandstöðu. „Sérstaklega bera þeir stjórnmálamenn ábyrgð sem fóru með völdin yfir eftirlitsstofnunum, bankaeftirliti og seðlabanka og þá verður að krefja skýringa. Þetta á einnig við um stjórnmálamenn, sem ættu að vita betur, en stuðla að því að breiða út þann skilning að þjóðin skuldi útlendingum ekkert. Ríkjandi skilningur er að öllu sé kaupsýslumönnum að kenna sem venjulegir Íslendinga beri enga ábyrgð á.“
Uffe Elleman segir loks að ef íslenskir stjórnmálamenn taki sig ekki taki og leysi málið sem siðmenntuð þjóð geti það orðið henni dýrkeypt. „Ísland er háð öðrum löndum – það á viðskipti við aðrar þjóðir og þarf á lánsfé að halda frá öðrum. Ef svo á að vera verða aðrir að geta treyst því að Ísland sé réttarríki.“

„Íslenskur vinur minn sagði eitt sinn þegar við ókum fram hjá gróðurhúsi sem kynt er með jarðvarma. – „Hér ræktum við banana og því gætir þú allt eins kallað okkur bananalýðveldi“.–
„Ég hló að þessu þá. Ég gat ekki látið mig dreyma um að kalla eitt elsta lýðræðisríki veraldar, byggt stoltum og sterkum einstaklingum, bananalýðveldi. Ég er ekki lengur eins viss í minni sök eftir atburði síðustu daga.“