ÁskriftFréttaskot | Auglýsingar | Fyrir farsíma Reykjavík: 2.5° 10m/s ESE

Geimvera í líkama barnsins

Ritstjórn DV ritstjorn@dv.is
17:15 › 14. febrúar 2009
Móðir stúlkunnar segir dóttur sína hafa eitt sinn verið glaðvært barn en nú sé hún bæld. Hún telur það ekki vegna misnotkunar heldur hafi fósturforeldrar hennar breytt henni. Myndin tengist efni umfjöllunarinnar ekki beint.

Móðir stúlkunnar segir dóttur sína hafa eitt sinn verið glaðvært barn en nú sé hún bæld. Hún telur það ekki vegna misnotkunar heldur hafi fósturforeldrar hennar breytt henni. Myndin tengist efni umfjöllunarinnar ekki beint.

Fyrrverandi eiginkona og barnsmóðir mannsins sem dæmdur var fyrir kynferðisbrot gegn dóttur sinni hefur ekki hitt dóttur sína síðan á Þorláksmessu. Hún segir í ítarlegu viðtali í helgarblaði DV að hún ætli að berjast fyrir því að sjá hana oftar.

Konan lýsir dóttur sinni sem glaðværu og hamingjusömu barni en telur að fósturforeldrar sem hún er nú hjá séu búnir að gera barnið hennar að bældu barni.

„Félagsmálayfirvöld gera allt til að halda mér frá henni en ég held áfram að berjast fyrir því að fá hana. Þegar ég hitti dóttur mína í síðasta skiptið áður en ég hitti hana fyrir jól þá var hún svo glaðvær og það ljómaði af henni. Ég var á geðdeild á þeim tíma því ég fékk áfall þegar amma dó. Augu hennar ljómuðu við að sjá mig og hún var svo ánægð að fá að hitta mig. Hún kom hlaupandi á móti mér og ég renndi mér eftir gólfinu og knúsaði hana.

„Þegar ég hitti hana á Þorláksmessu var þetta ekki barnið mitt. Ég fór mjög varlega að henni vegna meintra ásakana um föður hennar og spurði hana hvort hún vissi hver ég væri. Hún sagði: „Já, þú ert mamma mín.“ Ég fékk tár í augun og hélt utan um hana og fiktaði í hárinu á henni. Síðan sagði hún: „Mamma mín er í vinnunni.“

Það var mjög sárt því hún veit að ég er mamma hennar en ekki konan sem hugsar um hana núna. Hún var ekki glaðvær og ljósið í augunum á henni var slokknað. Það er greinilega búið að skemma hana og gera hana að bældu og rólegu barni. Hún var alltaf hoppandi og skoppandi um allt eins og ég var þegar ég var lítil. Þarna var ekkert ljós í augunum á henni. Það var ógeðslegt að horfa á þetta. Þegar ég bið hana um stubbaknús þá kreistir hún mig yfirleitt innilega en þarna var engin tilfinning. Hún sleppti mér eftir smástund en hún er vön að knúsa mig í liggur við hálftíma. Ég hugsaði bara: Hvar er barnið mitt? Það var eins og geimvera væri búin að taka yfir líkama dóttur minnar. Ég brotnaði algjörlega niður en ég leyfði henni ekki að sjá mig gráta. Síðan þurfti ég að ljúga að henni að ég myndi hitta hana fljótlega þegar ég vissi að ég fengi ekki að hitta hana,“ segir móðir stúlkunnar.

Sjáðu viðtalið í heild sinni hér



Lumar þú á fréttaskoti eða áhugaverðu efni? Smelltu hér til að senda okkur fréttaskot.

DV

Upplýsingar

Auglýsingar

Áskrift

© 2012 DV ehf. - Allur réttur áskilinn. Notkun á efni blaðsins er óheimil án samþykkis.