Lilja Mósesdóttir, alþingiskona Vinstri grænna, starfaði við Háskólinn í Reykjavík og Háskólann á Bifröst á mestu þenslutímunum, frá 2002-2007. Þar var fólk framtíðarinnar sem langaði mest til að komast í bankanna og lifa ljúfa lífinu. „Þetta skildi ég aldrei því ég vann fjögur sumur í frystihúsinu og komst að því að vinna er bara púl. Því var námið tækifærið mitt til að gera eitthvað annað en að standa við færibandið. En þessir nemendur gátu ekki beðið eftir því að komast í einhvern banka að sitja fyrir framan tölvuskjái og fylgjast með verði hlutabréfa. Auðvitað var samt alltaf hópur af fólki sem vildi virkilega læra en það var minnihluti á þessum tíma. Því fannst mér ég ekki eiga mjög mikla samleið með þessum krökkum sem ég var að kenna. Kennslustarfið var þar af leiðandi ekki nein köllun fyrir mig,“ segir hún.

Lilju fannst fólk oft ekki nægilega menntað til að fara sinna jafn krefjandi störfum og bankarnir voru að ráða fólk í beint úr háskóla.