Sakamál úr helgarblaði DV
Höfundur: Kolbeinn Þorsteinsson

Frakkinn Jean-Claude Romand, var hæglátur, snyrtilegur, viðfelldinn maður og læknir. Það var í það minnsta það sem hans nánustu og vinir hans héldu. En líf Romands var byggt á lygi, ekki stórri, en lygi engu að síður, því hann hafði aldrei staðist læknisprófið.

Um átján ára skeið blekkti hann fjölskyldu og vini. Ekki aðeins héldu þau að hann væri framúrskarandi læknir heldur einnig að hann ynni hjá Alþjóðaheilbrigðisstofnun Sameinuðu þjóðanna, og að hann væri við að finna upp lækningu gegn krabbameini.

Romand lagði reyndar stund á læknisnám, en mestan hluta tímans lá hann í sinnuleysi uppi í rúmi, borðaði dósamat og tók ekki á móti þeim sem heimsóttu hann. Til að útskýra fjarveru sína sagði hann einum samnemanda sínum að hann væri með krabbamein, ekki alvarlegt, en krabbamein engu að síður. Þeirri vitneskju var haldið innan lítils hóps. Ein þeirra sem vissu þetta var Florence, sem Romand hafði endrum og sinnum slegið sér upp með.

Sækir tíma í tólf ár
Að lokum fór svo að Romand var tjáð af yfirvöldum skólans að hann gæti ekki tekið þriðja árs prófin, en hann gæti sótt um aftur sem annars árs nemandi. Þetta gerði Romand, aftur og aftur um tólf ára skeið.
Í millitíðinni hafði samband hans og Florence eflst. Florence hafði reyndar fallið í læknisfræði, en ákvað þess í stað að reyna við lyfjafræði. Henni var með öllu ókunnugt um blekkingar Jeans-Claudes, þau trúlofuðust og hún fullvissaði vini sína um að Jean-Claude yrði meiriháttar læknir. Reyndar var Romand sömu skoðunar og hann tilkynnti henni að hann hefði lokið læknisfræðinni og hefði boðist vinna hjá rannsóknarstofnun. Skömmu síðar tilkynnti hann heitkonu sinni að hann hefði verið færður til alþjóðaheilbrigðisstofnunar Sameinuðu þjóðanna þar sem hann mundi vinna að rannsóknum.
Til að fullkomna blekkinguna sagði Jean-Claude að krabbameinið sem hefði hrjáð hann hefði hopað, og því var ekkert því til fyrirstöðu að hann kvæntist Florence, sem hann gerði og eignuðust þau tvö börn.

Vinur áhrifamanna
Eins og oft vill verða vafði lygi Jeans-Claudes upp á sig, og eins og hendi væri veifað varð Jean-Claude frábær vísindamaður hjá WHO, þar sem hann vann að lækningu á krabbameini. Hann talaði ekki mikið um vinnu sína, en því var varpað fram að hann væri trúnaðarmaður fyrrverandi forsætisráðherra Frakklands, Laurents Fabius, og góðvinur Bernards Kouchner, ráðherra í ríkisstjórn Frakklands.
Í alla staði var Jean-Claude fyrirmyndarborgari. Fjölskyldan hafði sest að í litlum fjallabæ, Jura, og hann var í miklu sambandi við aðra lækna í bænum og álitinn burðarás í bænum.
Með reglulegu millibili fór Romand yfir til Sviss, heimsótti heilbrigðisstofnun Sameinuðu þjóðanna og hirti þar ýmisleg skjöl og bæklinga sem ekki þurfti að greiða fyrir. Annars eyddi hann dögunum á hótelum þar sem hann kynnti sér Sviss, enda þurfti hann að vita eitthvað um landið sem allir héldu að hann ynni í.

Lygavefurinn raknar upp
Eftir því sem tíminn leið jókst álagið á Jean-Claude. Áhyggjur af því að upp kæmist um lygarnar sem hann hafði borið á borð og áhyggjur vegna fjármála lögðust þungt á hann. Hann hafði talið tengdamóður sína, Corinne Hourtin, á að láta hann fá yfirráð yfir öllu fé hennar, svo hann gæti fjárfest í banka; það yrði ekki mikið mál, hann ætlaði að hitta Bernard Kouchner og Corinne væri velkomið að slást í hópinn.
Móðir Jeans-Claudes hringdi og skildi ekkert í að kominn var mikill yfirdráttur á bankareikning hennar. Jean-Claude reyndi að róa hana og fullvissaði hana um að hann myndi bjarga því. Alstaðar í kringum hann var veröldin að hrynja. Starfsmaður skólans í Jura þurfti að ná í hann, en vissi það eitt að hann ynni hjá WHO, en þegar hann hringdi þangað hafði enginn heyrst á Jean-Claude minnst.

Myrðir fjölskylduna
Jean-Claude gerði misheppnaða tilraun til að myrða tengdamóður sína þegar þau ætluðu að „hitta Kouchner“, en vissi að næsta fórnarlamb yrði Florence. Föstudagskvöld eitt sátu þau hjónin í stofunni og hann reyndi að verjast spurningum eiginkonu sinnar, sem urðu sífellt áleitnari. Þeagr hún um síðir dottaði í sófanum notaði Jean-Claude tækifærið og barði hana til bana með kökukefli.
Morguninn eftir sagði Jean-Claude börnum sínum að mamma ætlaði að sofa fram eftir, og fór með þeim inn í stofu til að horfa á sjónvarpið.
„Ég vissi að eftir að hafa drepið Florence yrði ég að drepa Caroline og Antoine og að þessi andartök fyrir fram sjónvarpið yrðu þau síðustu sem við myndum njóta saman,“ sagði Jean-Claude seinna.
Carolíne kvartaði yfir kulda og Jean-Claude var henni samferða upp í svefnherbergi hennar, þar fékk hann hana til að leggjast á rúmið, setti kodda yfir andlit hennar og skaut hana með riffli. Síðan kallaði hann á Antoine, og um leið og drengurinn kom inn í herbergið skaut faðir hans hann.

Foreldrar og hundur
Eftir að hafa myrt fjölskyldu sína lokaði hann hísinu vandlega og ók sem leið lá heim til foreldra sinna í Clairvoix. Hann skaut föður sinn í bakið eftir að hafa lokkað hann upp á aðra hæð hússins, og síðan skaut hann móður sína þar sem þau stóðu augliti til auglitis. Hann mundi seinna hvernig fölsku tennurnar höfðu dottið úr munni hennar þegar hún féll, hann setti þær á sinn stað aftur. Síðasta fórnarlambið var labradorhundur foreldranna.
Að þessu loknu ók Jean-Claude Romand heim á ný, tók inn stóran skammt af lyfjum, skvetti olíu í bílskúrinn og kjallarann og bar eld að. Síðan lagðist hann við hliðina á dáinni eiginkonu sinni og beið þess sem verða vildi.
Jean-Claude varð ekki að þeirri ósk sinni að verða fjölskyldunni samferða inn í eilífðina. Honum var bjargað af slökkviliði bæjarins. Við réttarhöldin komu í ljós hinar stórfurðulegu lygar sem hann, fjölskylda hans og vinir höfðu lifað við.
Réttarhöldin fóru fram 1993, og hann hlaut ekki náð fyrir augum kviðdómenda. Hann var dæmdur til lífstíðarfangelsis en getur sótt um reynslulausn 2015, þegar hann verður sextíu og eins árs.

kolbeinn@dv.is