Colin Norris er skoskur hjúkrunarfræðingur, en hann gerði ýmislegt annað en lina þjáningar þeirra sjúklinga sem komust undir hendur hans. Reyndar linaði hann þjáningarnar, en hann gerði það að fullu og öllu.

Þegar réttarhöldin yfir honum hófust 16. október, 2007 í Newcastle á Englandi neitaði hann öllum sakargiftum. Hann var ákærður fyrir að hafa myrt fjórar aldnar konur og að hafa reynt að myrða þá fimmtu. Konurnar fjórar, Doris Ludlam, Bridget Bourke, Irene Crookes og Ethel Hall höfðu allar látist snemma morguns þegar Norris var á vakt. Reyndar önduðust þær ekki allar á sama sjúkrahúsi því Norris hafði unnið víða, en allar höfðu verið á sjúkrastofnunum í Leeds og safnast til feðra sinna árið 2002. Sú sem lifði af var Vera Wilby.

Líkaði ekki við aldraða
Þegar Norris var við nám sótti hann fyrirlestra um sykursýki og notkun insúlíns og hættuna sem gat fylgt henni. Hann hataði að vinna með öldruðu fólki og hafði orðið „afar vonsvikinn“ þegar hann var sendur til vinnu á umönnunarheimili aldraðra í Dundee í Skotlandi.
Síðar hóf hann vinnu á Sjúkrahúsi Leeds og St. James‘s-sjúkrahúsinu í Leeds. Grunsemdir um athæfi Norris vöknuðu þegar hann sagði í trúnaði við starfsfélaga sinn að Ethel Hall myndi missa meðvitund á hans vakt. Fullyrðing hans gekk þvert á yfirlýsingar annarra hjúkrunarfræðinga sem höfðu sagt að Ethel braggaðist vel.
Norris sagði áðurnefndum starfsbróður sínum að heilsu Ethel myndi hraka þennan morgun, „það er alltaf í morgunsárið sem slæmir hlutir gerast, um stundarfjórðung yfir fimm“. Þessi spá Norris gekk eftir og klukkan kortér yfir fimm féll Ethel í dá. Hún dó þremur vikum síðar.

Insúlín verður morðvopn
Ethel Hall var ekki sykursjúk, en hafði fengið insúlínskammt sem var „mun stærri en það sem sykursjúklingur myndi þurfa“. Saksóknarar voru ekki í vafa um að Ethel hefði verið myrt, en ástæður fyrir morðinu lágu ekki ljósar fyrir. Saksóknarar ýjuðu að því að Norris hafi álitið sem svo að Ethel væri komin á leiðarenda og ákveðið að hjálpa henni síðasta spölinn. En sá möguleiki var einnig fyrir hendi að Norris hafi fundist ami að öldruðu konunni og að best væri að enda ævi hennar.
Talið er að fyrsta fórnarlamb Norris hafi verið Vera Wilby, níutíu ára. Hún þjáðist af elliglöpum sem gerðu hana að efiðum sjúklingi. Í maí 2002 gaf Norris henni morfín til að slæva hana og síðar insúlín. Vera féll í dá, en lifði af.
Í næsta mánuði gaf Norris annarri konu, Doris Ludlam, morfín sem hún þarfnaðist ekki, og síðan insúlín. Ludlam féll í dá og lést síðan.

Fórnarlömbunum fjölgar
Í júlí skýrði Colin Norris frá því að hann hefði komið að Bridget Bourke í slæmu ástandi þar sem hún var „í hnipri í rúminu og sýndi enga svörun“. Bourke komst aldrei til meðvitundar og dó. Þremur mánuðum síðar fylgdi Irene Crookes í kjölfar Bridget Bourke.
Allar áttu konurnar það sameiginlegt að heilsu þeirra hrakaði snemma morguns þegar Norris hafði verið á vakt og allar höfðu fengið banvænan skammt af insúlíni.
Að mati saksóknara hafði Colin Norris fyllst sjálfsöryggi eftir að úrskurðað var að dauða þriggja kvennanna hefði borið að með eðlilegum hætti. Norris vissi ekki að blóðsýni úr Ethel Hall hafði verið sent í rannsókn og niðurstöðurnar úr henni leiddu að lokum til handtöku Norris.
Við réttarhöldin kom í ljós að við rannsókn málsins hefði lögreglan skoðað sjötíu dauðsföll sérstaklega og komist að þeirri niðurstöðu að átján þeirra væru grunsamleg. Síðar fækkaði þeim niður í sjö, en þrjú þeirra voru ekki rannsökuð frekar því líkamsleifarnar höfðu verið brenndar.
En skyndilegt og óútskýranlegt bakslag hjá Ethel Hall varð til þess að blóðsýni úr henni var rannsakað, hún hafði fengið tólffaldan skammt af insúlíni.

Laus við samúð
Vitnisburður við réttarhöldin renndi stoðum undir fullyrðingar þess eðlis að Norris væri í nöp við aldraða. Hann þoldi ekki að þurfa að sinna hreinlætisþörfum eldri borgara. „Lyktin, ég get ekki vanist lyktinni,“ trúði hann starfsfélaga sínum fyrir.
Þegar áttatíu og sjö ára krabbameinssjúklingur bað Norris að tæma þvagleggspokann sagði Norris: „Þú ert með fætur. Gerðu það sjálfur.“ Tíu mínútum síðar var komið að sjúklingnum þar sem hann lá veinandi á gólfinu.
Þegar Norris var spurður hvort sjúklingarnir ættu ekki skilið meiri samúð í ljósi aldurs þeirra og ástands sagði hann: „Samúð hefur ekkert með þetta að gera.“
Einn sjúklingur, Bridget Tarpey, bar Norris ekki góða sögu og sagði hann hafa verið „mjög andstyggilegan“ og að „honum hefði ekki líkað við okkur gömlu konurnar“.
„Ég vona að þú þjáist mikið og að enginn komi þér til aðstoðar,“ sagði Norris við hana. Einnig sagði hann við aðra að hann vonaði að hún rotnaði í helvíti.
Colin Norris fékk lífstíðardóm 3. mars 2008 og verður að afplána þrjátíu ár hið minnsta.

kolbeinn@dv.is