Ólétt á 50 tonna ferlíki

„Ég er Strandastelpa, ættirnar mínar liggja þangað og ég átti fyrstu tvö árin á Drangsnesi. En þá fluttum við að Kletti í Kollafirði á Barðaströnd. Það er einangraður bær en það var gaman að alast þar upp. Þetta er stórkostleg sveit. En veturnir þarna eru stundum erfiðir vegna snjóa,“ segir Áslaug.

Hún sótti skóla á Reykhólum þar sem um erfiða vegi var að fara. Börnunum var smalað í skólabílinn á mánudögum og svo ekið aftur heim á föstudögum. „Það var oft ófært þannig að við komumst ekki heim um helgar. Betra var þegar við vorum teppt heima og gátum leikið okkur þar. Stundum þurftum við að ganga á ís yfir Kollafjörðinn til móts við skólabílinn því ekki var alltaf hægt að moka alla leið. Það voru oft svo mikil óveður og ævintýralega mikill snjór,“ segir hún þar sem hún hugar að einangruðum bænum uppi í hlíðinni.

Þar sem Áslaug ólst upp í þessari fallegu sveit var hún þess fullviss að hún ætlaði að verða bóndi. „Ég ætlaði að verða bóndi með Huldu frænku. En eftir að fjölskyldan fluttist suður varð sá draumur að víkja. Við fluttum suður fermingarsumarið mitt. Það var mikil breyting að koma úr sveitinni í Breiðholtið. Það er samt ágætt að vera í bænum þó sveitin sé auðvitað miklu betri,“ segir hún og hlær.

Við nýjar aðstæður urðu til nýir draumar um framtíðarstörf. „Eftir að ég kom suður langaði mig helst að verða bílstjóri á stórum bílum og þegar ég hafði aldur til fór ég og náði mér í réttindi á allar gerðir bíla. Eftir prófið fór ég að keyra rútur, meðal annars strætóáætlun á Keflavíkurflugvelli, í Kanabyggðinni. Af því að ég er svo stutt í annan endann varð að breyta sætinu í bílnum hjá mér, ég var nærri búin að keyra niður ljósastaur af því að ég náði illa á bremsuna. En þeir löguðu þetta strax fyrir mig karlarnir og höfðu gaman af. En skólakrakkarnir á Vellinum voru oft að spá í hvort ég hefði bílpróf, þeim fannst ég ekki geta verið meira en 16 ára af því að ég væri svo lítil,“ segir hún og hlær en segist vön því að gert sé grín að því hversu smávaxin hún er.

Eftir að hafa keyrt rútur vildi hún reyna eitthvað stærra og hóf að aka „trailer“-bílum og segir að mörgum hafi þótt skrítið að sjá svona litla konu koma út úr þessu nærri 50 tonna ferlíki. „Mér finnst gaman að keyra stóru bílana og gekk það bara nokkuð vel. Það var mikið horft á mig þegar ég kom svona lítil út úr þessum stóru bílum, sér í lagi þegar ég var ólétt og komin með bumbuna langt út í loftið. Þá fannst fólki eitthvað ekki passa að ég væri að keyra þessi stóru tæki,“ segir hún og getur vel hugsað sér að snúa sér aftur að svona akstri. Hún þótti sérlega lagin við að bakka þessum stóru bílum við erfiðar aðstæður og einstaklega lipur ökumaður.

Áslaug er viss um að hana hlakki til þess að verða þrítug því að allt sé þetta skemmtilegt. „Auðvitað er þetta pínu furðulegt en gengur yfir og því er ekkert annað en að hlakka til þess að verða eldri og geta notið þess fullfrísk og hamingjusöm. Ég hlakka meira að segja til fimmtugsafmælisins,“ segir hún skellihlæjandi.

„Á afmælisdaginn verð ég með partí fyrir vinina. Það er svo langt síðan að ég hef haldið upp á afmælið mitt að nú verður veisla.“