Alin upp í flugvél

„Ég er meira og minna alin upp í lítilli rellu. Pabbi var áhugaflugmaður og flestar mínar minningar úr barnæsku eru úr aftursæti flugvélar,“ segir fjölmiðlakonan Sigríður Elva Vilhjálmsdóttir úr Íslandi í dag en Sigríður er með mikla flugdellu.

Sigríður Elva er búin með bóklega hlutann af flugnáminu og er byrjuð á verklega þættinum. Aðspurð segist hún ekki ætla að skipta um starfsvettvang, allavega ekki enn sem komið er.

„Sjónin í pabba hefur versnað mikið svo ég var hætt að geta flogið með honum. Þess vegna ákvað ég að drífa mig í námið – til að geta endurgoldið greiðann. Hann er búinn að fljúga svo mikið með mig. Ætli þetta verði ekki hobbí í bili en auðvitað væri voðalega gaman að enda sem „bush pilot“ einhvers staðar í Fjarkanistan í framtíðinni. Ég lærði hjá Geirfugli en þeirra aðstaða er núna félagsmiðstöðin mín. Það er svo yndislegt að sitja þar með þessum gömlu kempum, hlusta á hetjusögur og drekka kaffi. Þeir hafa ekki gert mikið grín að mér en ég viðurkenni að ég stakk ef til vill dálítið í stúf þegar ég var að mæta þangað á kvöldin beint úr vinnunni og því stífmáluð.“

Sigríður Elva er tiltölulega nýkomin heim úr flugi til Frakklands. „Ég flaug með flugkennaranum mínum á einshreyfilsvél. Því má, með pínu stílfærslu, ljúga því að ég hafi tekið minn fyrsta „cross country“-tímann minn yfir Ermarsundinu. Draumurinn er að fljúga í kringum hnöttinn á lítilli flugvél. Ég skil ekki af hverju flestir eru hræddari við litlar vélar. Það er mikið betra að vera í rellu, það eru nefnilega eru helmingi minni líkur á að missa mótor ef maður er með einn en tvo.“

Þótt að Sigríður sé ekki flughrædd skilur hún óttann. „Í dag finnst mér ég hvergi öruggari en í flugvél. Svo er líka allt fallegra séð úr loftinu. Heimurinn er fallegri þaðan. Það er voðalega erfitt að útskýra þessa ástríðu – mér finnst bara allt svo yndislegt í flugvél. Ég skil samt alveg þá sem eru flughræddir því sjálf lenti ég í slysi á báti árið 2004. Þá varð ég undir sódíak á ferð og fékk bátskrúfuna í öxlina. Lengi á eftir var ég sjúklega farartækjahrædd og sérstaklega í farþegaþotum. Mér fannst svo óþægilegt að sjá ekki hver væri að stýra.

En eftir martraðarflugferð til Asíu þar sem við lentum í veseni á hverjum legg komst ég yfir hræðsluna. Í þessari ferð þurftum við til dæmis að fljúga í gegnum stríðssvæði, vera með risa stóra rottu um borð og hætta við lendingu. Fyrst þeir náðu að rífa risavaxna breiðþotu upp aftur á örskammri stundu þarf maður ekkert að óttast. Það þarf svo rosalega margt að fara úrskeiðis til að eitthvað gerist.“