Sigmari Guðmundsyni, nýjum ritstjóra Kastljós, reyndist ekki erfitt að verða yfirmaður félaga sinna enda trúir hann ekki á skipanir og læti. Sigmar hóf sinn fjölmiðlaferil á rokkstöðinni X-inu en hann segir þann tíma hafa einkennst af djammi og neyslu. Sigmar ræðir hér vinnuna, niðurskurð Rúv, íslenska fjölmiðla, neysluna, sína flóknu fjölskyldu og barnauppeldið með pólitíkusnum Sigurði Kára Kristjánssyni.

„Auðvitað verða áherslubreytingar þegar nýr ritstjóri tekur við og mannabreytingar verða en eðli þáttarins verður áfram hið sama. Okkar vinna er enn þannig að þegar mikið er að gerast í fréttum þá erum við með fréttatengd mál en annars leyfum við okkur að vera á léttari nótum. Áhorfið hefur verið gott og við ætlum að byggja áfram á því sem búið er að móta,“ segir fjölmiðlamaðurinn Sigmar Guðmundsson, nýr ritstjóri Kastljós.

Skapstórir menn
Sigmar hafði verið aðstoðarritstjóri Kastljóss um árabil og þegar Þórhallur Gunnarsson hætti bauðst honum starfið. „Þegar við Þórhallur byrjuðum að vinna saman voru stundum árekstrar á milli okkar. Við áttum það til að standa á móti hvor öðrum og garga einsog sperrtir hanar enda báðir skapstórir menn. Þetta voru háværar snerrur sem við tókum, oft með hressilegu orðbragði, en snerrunum fækkaði með tímanum og hurfu svo alveg þegar við lærðum inná hvorn annan ef svo má segja. Við erum báðir frekjuhundar, þótt mín frekja sé að sjálfsögðu miklu fágaðari en frekjan hans,“ segir hann hlæjandi. „Þess utan var samstarfið okkar mjög gott og við vorum yfirleitt mjög samstíga í ákvörðunum sem taka þurfti um þáttinn. Þess vegna var ég mjög hissa þegar hann sagðist ætla að hætta og ég reyndi mikið að tala hann ofan af því,“ segir Sigmar sem vill ekki tjá sig um ástæður afsagnar Þórhallar. „Hann gaf upp persónulegar ástæður og hann verður að svara því sjálfur. Það voru engin illindi hér innan hús, það er í það minnsta á hreinu, og við Egill Eðvarsson lágum í honum og báðum hann að endurskoða ákvörðun sína en Þórhalli var ekki hnikað. Við hinsvegar fengum hann til að sjá um föstudagsviðtölin okkar út uppsagnarfrestinn þannig að hann vinnur eitthvað með okkur næstu vikurnar.“

Gjörbreyttar aðstæður
Staða dagskrárstjóra losnaði einnig við brotthvarf Þórhalls en Sigmar segir það starf ekki hafa vakið hans áhuga. „Ég vona að ég telji ekki kjarkinn úr því fólki sem hefur sótt um en þetta er hvað minnst heillandi starf sem ég veit um og getur étið fólk að innan. Sér á lagi á niðurskurðartímum. Starfið er vanþakklátt og krefjandi og það hvarlaði ekki að mér í eina mínútu að sækja um. Mitt áhugasvið liggur ekki þar,“ segir hann og viðurkennir að niðurskurðurinn hafi einnig komið niður á efnistökum Kastljósins. „Nú höfum við minni möguleika á að sinna landsbyggðinni í gegnum svæðisstöðvarnar, svo dæmi sé tekið, en við ætlum að bregðast með því að vera sjálf duglegri að fara út á land í efnisöflun. Þetta bitnar einnig á tónlistarfluttningi hjá okkur að einhverju leiti og hefur bara áhrif á alla okkar vinnslu. Nú erum við færri og þá getum lagt minna í stórar fréttaskýringar og álagið eykst á hvern og einn. En það er hörkuduglegt lið sem nú starfar við þáttinn og við ætlum að forðast í lengstu lög að þátturinn breytist í einfaldan stúdíóþátt því unnin innslög hafa alltaf verið svo ríkur þáttur af Kastljósi,“ segir hann og bætir svo við: „Það er allt annað mál að stjórna Kastljósi í dag eða fyrir þremur árum. Þá gátum við leyft okkur svo miklu meira en nú verðum við bara að smíða þáttinn utan um breyttar aðstæður. Við ætlum samt að reyna að vera sem mest úti á akrinum og sýna fólki lífið í landinu.“

Yfirmaður og vinur
Þótt Kastljós-hópurinn sé samrýmdur segir Sigmar að það hafi ekki reynst honum erfitt að verða yfirmaður félaga sinna. Vegna anna Þórhalls við dagskrárstjórn hafi ritstjórnin oft verið í hans verkahrings. Aðspurður segir hann aðra verða að meta hans stjórnunarstíl. „Ég þoli allavega ekki þegar stjórnað er með boðvaldi, skipunum og látum. Það þykja mér skringilegir stjórnunarhættir. Svoleiðs funkerar heldur engan veginn í svona litlum hópi. Við höfum unnið saman lengi og mitt hlutverk er að leiða þessa samvinnu, frekar en að vera sá sem öllu ræður. Það er ákveðin kúnst að vera bæði yfirmaður og vinur en þetta hefur gengið vel hingað til og mórallinn í hópnum frábær þrátt fyrir aukið álag. Svo fékk ég Þóru Arnórs til að aðstoða mig við ritstjórnina og mér líður ákaflega vel með þá geðprýðismannesku og afburðarsjónvarpskonu mér við hlið.“

Svæsnir vinnustaðahrekkir
Hann segir andrúmsloftið í Efstaleiti hafa verið skelfilegt þegar fréttir um niðurskurð skóku vinnustaðinn síðast liðinn febrúar. „Eins og í öðrum fyrirtækjum var skrítin stemmning fyrir uppsagnirnar og dagana þar á eftir. Það fer í gang svona bendileikur þar sem fólk bendir á niðurskurðarmöguleika annarstaðar en hjá sjálfu sér og það urðu ljótir árekstrar vegna þessa. Þetta er mannlegt því allir vilja verja sitt en um leið uppskrift að baneitruðum móral. Þessi mórall er væntanlega í gangi útum allt samfélagið þar sem skorið er niður. Það er erfitt að horfa á eftir fólki ganga héðan út og sér í lagi þeim sem höfðu unnið hér áratugum saman. En það þýðir ekkert að væla. Það er verið að skera niður allstaðar og auðvitað á Rúv ekki að vera undirskilið.“
Hann segir móralinn nú hafa lagast og að andrúmloftið innan hans hóps sé mjög gott, þrátt fyrir svæsna vinnustaðahrekki. „Helgi Seljan er nú miðpunkturinn í þessum vinnustaðahrekkjum, bæði sem gerandi og fórnarlamb. Enda er mjög gaman að vinna með honum. Hann skilur ávallt allt eftir opið, bæði tölvupóstinn og Facebook og er því ótrúlega auðvelt fórnarlamb. Við freistumst því stundum til að skrifa skemmtilega statusa fyrir hann og senda út tölvupósta og stundum göngum við kannski aðeins of langt,“ segir hann en fæst ekki til að segja frá verstu hrekkjunum. „Það er hvorki prenthæft né tímabært að segja frá því sá hrekkur er enn í vinnslu. En ég get sagt frá því að við Elsa María sendum eitt sinn tölvupósta á nokkra kynjúkdómalækna úr póstfanginu hans Helga, í hans nafni að sjálfsögðu. Í þeim voru lýsingar á svæsnum einkennum hinna fjölbreyttustu sjúkdóma, auk þess sem biðlað var til læknanna að taka á móti þessari miklu sjónvarpsstjörnu að kvöldlagi því svona frægur maður gæti ómögulega látið sjá sig hjá kynsjúkdómalækni á skrifstofutíma. Stétt kynsjúkdómalækna brást afar vel við þessu neyðarópi Helga og næstu daga fékk hann fjölmargar meldingar um að drífa sig í skoðun,“ segir hann og hlær en viðurkennir að sjálfur eigi hann ekki alltof auðvelt að taka stríðni. „Ég get orðið mjög reiður ef mér er strítt og ég reyni alltaf að hefna mín. Það er alveg borðleggjandi.“

Dýrt að reka Rúv
Niðurskurðarhnífnum var harkalegast beitt í fréttadeildum Rúv á meðan aðrar deildir, svo sem markaðsdeild, fengu að starfa áfram óáreitt. „Auðvitað má alltaf gagnrýna niður í drep og taka fram einstök dæmi en þá eru menn yfirleitt ekki að skoða heildina,“ segir hann og bætir við að hann hafi verið sammála þeim aðferðum sem beitt hafi verið. „Fólk verður að skoða hlutina í samhengi því þetta er annar niðurskurðurinn á stuttum tíma. Í niðurskurðinum í fyrra var íþróttadeildin til dæmis nánast lögð af. Þar var ekki hægt að skera meira niður en samt var gagnrýnt nú að ekki væri gengið harðar fram þar. Að sama skapi verður að hafa í huga að á meðan það hvílir beinlínis sú lagaskylda á Rúv að afla tekna með auglýsingum, verður að vera mannskapur til að sinna slíku á markaðsdeildinni. Þetta er vandmeðfarið að mínu mati því við þessar aðstæður getur fyrirtæki einsog Rúv þrengt um of að öðrum miðlum. En auðvitað reynir Rúv að afla þeirra tekna sem alþingi ætlast til. En það er margt í þessari niðurskurðarumræðu alveg galið,“ segir hann og bætir við að margir þeirra sem telji sig vita hvernig eigi að reka Rúv hafi í raun ekki hundsvit á málunum og tekur dæmi um framsóknarmanninn Gunnar Braga Sveinsson sem hafi reiknað út hvernig hægt væri að skera niður um tugi milljóna í Kastljósi, Silfrinu og Kiljunni.
„Fólk veit oft ekkert um hvað það er að tala og gerir sér ekki nokkra grein fyrir hvað fimm mínútna innslag í svona þætti er dýrt. Á bak við eitt innslag getur verið hljóðmaður, dagsskrárgerðamaður, klippari, fréttamaður, grafíker og ýmiskonar eftirvinnsla svo það er fljótt að týnast til kostnaður. Það er bara einfaldlega mjög dýrt að búa til sjónvarpsefni í fullum og boðlegum gæðum og væntanlega viljum við að sjónvarp þjóðarinnar búi til svoleiðis efni en sé ekki einsog skólasjónvarp með djúpri virðingu fyrir slíkum sjónvarpsstöðum. Eins hafa ummæli sumra kvikmyndagerðamanna verið ótrúlega ósanngjörn og full af heift og á stundum beinst í rangar áttir. Auðvitað eru kvikmyndagerðarmenn reiðir, það skilja allir því sú reiði er á margan hátt réttlát. En þeir sem níða skóinn af þeirri vinnslu og þáttargerð sem hér er innanhús, í baráttu fyrir málstað sínum, eru ekki að vinna faginu neitt gagn. Menn mega ekki gleyma því að hér hjá Rúv starfar hellingur af fagfólki sem vinnur við að gera sjónvarpsefni. Það, að vilja slátra því starfi til að gera eitthvað annað utan húss, er enginn sparnaður, bara tilfærsla á verkum. Það leysir engan vanda að segja fólkinu hér upp svo aðrir geti fengið vinnu.“

Fréttaleiði í þjóðfélaginu
Sigmar segir síðustu misseri hafa verið einkennileg. Hrunveturinn 2008 -2009 hafi áhorf á Kastljós verið rosalegt og langtum meira en í venjulegu árferð. „Áhorfið var líka mjög mikið á fréttatíma sjónvarpsstöðvanna og allt fréttatengt efni því fólk þyrsti í svör útaf hruninu. Í fyrrasumar gerbreyttist svo staðan, þá var karpað allt sumarið um Icesave og ESB og fólk fékk bara nóg. Í fyrra haust og fram að jólum gargaði fólk á léttmeti því flestir voru komnir með uppí kok af kreppufréttum og við merktum mikin fréttaleiða í samfélaginu. Þess sáust greinileg merki í áhorfsmælingum, bæði hjá okkur og fréttastofunni. Þetta hefur hinsvegar jafnað sig aftur og áhorf er jafnmikið og það hefur lengst af verið á Kastljós. Ein meginstoðin í Kastljósinu er fréttahlutverkið og við eigum ekki og viljum ekki láta áhorfsmælingar stjórna okkur. Við gætum örugglega náð okkur í skammtímavinsældir með því að fjalla aldrei aftur um Isesave og hrunið en snúa okkur alfarið að Ásdísi Rán og Gillzenegger en við viljum það ekki.“

Hórerí fjölmiðla
Ísland í dag hjá Stöð 2 hefur lengi veitt Kastljósi samkeppni en Sigmar segir málunum ekki þannig háttað í dag. „Ísland í dag hefur markað sér léttari stefnu og það hefur gengið vel hjá þeim að fara þá leið. Við viljum blanda saman fréttum, fróðleik og skemmtun en ekki breytast í skemmtiþátt og því eru áherslur okkar aðrar. Þess utan hefur maður heyrt af, og tekið eftir, að auglýsendur virðast getað keypt sig inn í Ísland í dag. Fyrir stuttu var þar umfjöllun um eitthvert hraðþjónustufyrirtæki sem sendir páskaegg útí heim og var öll umfjöllunin útbíuð í lógói fyrirtækisins. Mér virtist þetta vera hórerí af verstu sort og gegn þessari þróun eiga allir fjölmiðlamenn að berjast því þetta grefur undan ristjórnarlegu sjálfstæði miðlanna. Ísland í dag er því miður ekki eina dæmið um þetta, því Rás tvö hefur tekið þátt í þessu. Og mér finnst ljótt að heyra hórerí á Rás tvö eða sjá það í Íslandi í dag því það gengisfellir annað efni, sem yfirleitt er prýðilegt, hjá þessum miðlum. Með þessu er auglýsingum laumað aftan að áhorfendum, hlustendum eða lesendum, sem standa í þeirri trú að þeir séu að skoða efni sem byggir á ritstjórnarlegri ákvörðun. Slíkt auglýsingavændi kemur ekki til greina í Kastljósi á meðan þessi hópur er í þættinum því það á ekki að ráðast á einhverri auglýsingadeild hvert innihald fjölmiðla er. Það er svo engin afsökun við þessu að fjölmiðlar séu blankir í kreppunni því ef þeir geta ekki staðið vörð um svona grundvallaratriði, hvernig er þeim þá treystandi í öðrum og stærri siðferðismálum?“

Peningar sjúkt hreyfiafl
Sigmar hefur verið í Kastljósi frá árinu 2002. Hann segir þáttinn hafa tekið töluverðum breytingum frá því hann byrjaði og vill ekki viðurkenna að hann sé kominn með leiða. „Mér finnst þetta hrikalega skemmtileg vinna og því fer mjög fjarri að ég sé orðin leiður á starfinu. Ég er með þessa fjölmiðlabakteríu og þeir sem hana fá losna ekki svo auðveldlega við hana aftur.“
Í starfi sínu sem fjölmiðlamaður hefur hann spjallað við flesta megin persónur hrunsins, pólitíkusa, embættismenn, útrásarvíkinga og aðra viðskiptajöfra. „Ég hef aldrei heillast sjálfur af þessu elimenti að vilja græða peninga. Ég hef ekki sjálfur þennan drifkraft og þótt ég skilji afar vel að peningar geti verið jákvætt hreyfiafl þá finnst mér hálf sjúkt þegar krónur og aurar heltaka huga fólks því margir þessara manna virðast aldrei fá nóg. Hins vegar skil ég þörf bisnessmannanna til að búa eitthvað til. Í blaðamennsku er það að ná næsta skúbbi, í kvikmyndagerð að framleiða næstu mynd. Í viðskiptum er það að loka næsta díl. Allt er þetta sjálfsagt sama hreyfiaflið en það verður eitthvað svo glatað og innantómt þegar það nýtist til að búa til peninga. Ég fylgdist með velgengni þessara manna og fannst þetta allt alveg ótrúlegt eins og flestum. En svo kom í ljós að viðskiptasnilldin var bara það sem við kunnum öll, að velta á undan sér lánaboltum og skuldsetja sig upp í rjáfur. Þetta geta allir gert í einhvern tíma en svo kemur að skuldadögum og í ljós kemur að snilldin er engin snilld,“ segir Sigmar og bætir við að allir sem að hruninu koma eigi að gefa kost á sér í viðtöl til að útskýra sinn hlut.
„Það þýðir ekkert að fela sig á bak við rannsóknarskýrsluna eða þá tuggu að málið sé í rannsókn. Það er algjör fyrirsláttur. Í einhverjum tilvikum forðast menn viðtöl því þeir óttast að almenningsálitinu sé ekki hægt að breyta. Það er skrítin nálgun því í mínum huga snýst þetta fyrst og fremst um að þessir kallar skulda fólkinu í landinu útskýringar. Almenningur fjárfesti í þessum köppum og þeir eiga að koma fram, allir sem einn, og útskýra hvað í fjáranum þeir voru að pæla. Og þeir eiga að hætta að benda á seðlabankann eða ríkistjórnina og skoða bara sinn þátt. Ekkert annað,“ segir hann og bætir við að kreppan sé því miður ekki á undanhaldi. „Ég held að ástandið eigi eftir að verða erfitt næstu árin. Niðurskurðurinn er rétt farinn af stað. Við komumst upp úr þessu en það verður ekki strax.“ Sjálfur sé hann í ágætisstöðu fjárhaglega og þurfti ekki að kvarta. „Ég er með venjulegt húsnæðislán sem hefur hækkað helling en ég ætla ekki að væla, ég hef það ágætt miðað við marga aðra.“

Hafnar sleggjudómum
Í jafn vinsælum þætti og Kastljósi, þar sem menn og málefni eru krufin, er ábyrgð þáttarstjórnandans mikil. Sigmar segist taka gagnrýni þegar hún sé rökstudd og góð en hafni öllum sleggjudómum. „Í svona starfi verðurðu að sætta þig við að það eru aldrei allir sáttir við þig. Eðli frétta er að segja frá einhverju sem einhver vill ekki að fréttist og það er óhjákvæmilegt að menn verða stundum ósáttir. Oft er gagnrýni á okkur flokkspólitísk. Ef sjálfstæðismaður á undir högg að sækja í þættinum þá verða flokksfélagar hans fúlir og gagnrýna okkur óspart. Þeir hrósa okkur hinsvegar í hástert ef einhver úr Samfylkingunni er tekin samskonar tökum í þættinu. Sama er með fólkið í hinum flokkunum, það lætur nákvæmlega eins. Satt best að segja gef ég lítið fyrir slíka gagnrýni því hún er flokkspólitísk en ekki fagleg. Hún er ekki sett fram af sannleiksást eða réttlætiskennd heldur til að verja flokkinn sinn eða flokksfélaga. Og ég er þeirrar skoðunar að þessi flokkshugsun sé allt of rík í samfélaginu og að flokkarnir ráði alltof miklu og móti almenningsálitið of mikið. Þessi trénaða flokkshugsun lokar nefnilega á gagnrýna hugsun. Ég hef unnið nógu lengi í þessu fagi til að vita að fjölmargir þingmenn og flokksfólk talar oft gegn sannfæringu sinni til að vera á flokkslínunni. Og þegar flokkslínan skiptir meira máli en sannfæringin, hvert stefnum við þá? Þessi meinloka er stór ástæða fyrir hruninu hér á íslandi.“

Rokk og stjórnlaust sukk
Fjölmiðlaferill Sigmars hófst í útvarpi en hann var lengi á rokkstöðinni X-inu. Þaðan fór hann yfir á fréttastofu Rúv, svo á Stöð 2 og næst í Kastljós. Þótt hann sé enn rokkari segist hann ekki lengur í sambandi við gömlu félagana á X-inu. „Tíminn á X-inu var mjög skemmtilegur en erfiður líka. Ég var í miklu sukki á þessum tíma og frasinn „þetta er ungt og leikur sér“ átti mjög vel við. Ég var ábyrgðarlaus og lífið snérist um djamm og vinnan mætti oft afgangi,“ segir Sigmar sem á nokkrar meðferðir að baki. „Það er ákveðin prósenta af fólki sem er með þennan sjúkdóm sem er alkahólismi og í mínum huga er alveg augljóst að ég átti aldrei séns eftir að ég byrjaði að drekka. Frá fyrsta fyllerí drakk ég illa og mikið og lengi og á tímabili yfirtók sukkið algerlega mitt líf. Ég var algerlega stjórnlaus og réð ekki neitt við neitt,“ segir hann en vill ekki taka svo djúpt í árinni að edrúmennskan hafi bjargað hans lífi. „Um það veit ég í raun ekkert. Edrúmennskan bjargaði kanski lífi mínu í þeim skilningi að í dag á ég gott líf en ef ég væri enn úti að sukka þá væri líf mitt helvíti dapurlegt. Oft finnst mér alveg makalaust að ég skildi komast í gegnum þetta því ég var alltaf að reyna að sameina hefðbundið fjölskyldulíf, vinnu og massift sukk og neyslu. Það voru gríðarleg átök í kringum þetta, skilnaður, sárindi og endalaus vonbrigði og uppgjöf. Maður missir svo fljótt allt sjálfstraust og trúna á hið góða þegar maður er endalaust að valda fólkinu sínu svona miklum vonbrigðum eins og ég gerði ítrekað þegar ég var sem veikastur. Niðurbrotið verður algert í þessum átökum,“ segir hann og bætir við að hann sakni ekki neyslunnar. „Einstöku sinnum hugsa ég með mér að það væri gaman að fá sér eitt rauðvínsglas en ég loka strax á það. Ég veit að það yrði aldrei eitt glas, ég get ekki drukkið eins og annað fólk. Ég er búinn að vera edrú vel á sjötta ár og fjarlægðin gerir sukkið lítið eftirsóknarvert. Þá sjaldan sem ég fer niður í bæ iða ég ekkert í skinninu að vera í sama ástandi og fólkið þar og veit fátt aulalegra en lið sem slefar drafandi uppí eyrun á gubbandi fólki. Ég var á þessum stað en langar ekki aftur þangað. Ég er líka orðinn fertugur og allar hugmyndir um djamm heilla mig ekki lengur. Maður verður þó alltaf að vera á varðbergi og ég þekki fólk sem hefur fallið nánast fyrirvaralaust eftir margra ára edrúmennsku og farið illa út úr því. Þótt þú sért í góðum málum í dag er ekki þar með sagt að þú sért í góðum málum á morgun.“

Hataði Eurovision
Sigmar hefur fjórum sinnum verið þulur Evrovision keppninnar og viðurkennir að gömlu félagarnir úr rokkinu hafi líklega gert grín af honum þegar hann tók starfið að sér. „Ég hugsa að þeir séu enn að hlæja. Í minni kreðsu á þeim tíma var Eurovision lægst samnefnari þess smekklausasta sem fyrirfinnst á jörðinni. Á X-inu spiluðum við stundum Evróvisionlög en það var bara í vondulagakeppni. Á X-inu var það nánast lífstefna okkar að hatast út í þessa keppni og í rauninni alla aðra tónlist en þá sem við spiluðum. Sjálfur hefði ég aldrei trúað að ég ætti eftir að lýsa þessari keppni en raunin er sú að þetta er eitt það skemmtilegasta sem ég hef gert. Ég hlusta enn á rokk og það verður bara harðara með árunum en ég fíla líka Evróvision enda orðin alæta á tónlist. Kúnstin er sú að horfa á þetta sem skemmtun en ekki sem alvarlegan tónlistarviðburð því stór hluti af tónlistinni þarna er krapp, það viðurkenna allir. En oft er krappið svo fáránlega framreitt að það verður yfirgengilega skemmtilegt. Eða býr til aulahroll sem hríslast niður eftir bakinu og hver hefur ekki gaman af góðum aulahrolli? En svo er þarna líka frábær tónlist inn á milli og ég fagna því sérstaklega að það hafa verið fínustu rokklög í keppninni undanfarin ár. En heilt yfir hlýtur þetta júróvisjóndæmi hjá mér að vera til marks um ákveðinn þroska; að ná sátt við það sem þú hatar og á endanum fíla það.“

Varð pabbi 18 ára
Fjölskylda Sigmars er flókin en hann á fjögur börn. Hann segist vinna myrkranna á milli virka daga en noti helgarnar til að vera með börnunum. „Þessa stundina er ég þessi týpíski helgarpabbi og föðurhlutverkið gefur mér mjög mikið,“ segir Sigmar sem var aðeins 18 ára þegar hann varð faðir í fyrsta skiptið. „Elsta stelpan mín heitir Kristín Alma og er 22 ára. Mér fannst ég tilbúinn að verða pabbi þegar hún fæddist en ég hlæ af því í dag. Ég var bara barn að eignast barn og barnsmóðir mín var á svipuðu reki. Við höfðum mikið af góðu fólki í kringum okkur og þetta blessaðist allt saman,“ segir hann og bætir við að þau Kristín Alma séu í góðu sambandi. „Hún bjó í Danmörku í nokkur ár en býr núna í Grundarfirði og því sé ég hana ekki eins oft og ég vildi. Hún er þó dugleg að koma í höfuðborgina auk þess sem ég fer stundum vestur í heimsókn,“ segir hann og segist aðspurður ekki vera orðinn afi. „Ekki nema við flokkum hundinn hennar sem barnabarn,“ segir hann og brosir.

Flókin en vel samsett fjölskylda
Fyrrverandi sambýliskona Sigmars, Birna Bragadóttir, kom með son úr fyrra sambandi inn í þeirra samband. Hann heitir Sindri og er á 15. ári og þeir Sigmar hafa haldið góðu sambandi eftir að uppúr sambandi Sigmars og Birnu slitnaði. Með Birnu á Sigmar dótturina Sölku sem er nýorðin sjö ára. Í dag er Birna gift Sigurði Kára Kristjánssyni fyrrverandi alþingismanni sem er því fósturfaðir Sölku. Sigmar segir þá Sigurð Kára eiga í góðu sambandi. „Við erum að ala upp sömu börnin og tölum því talsvert saman og erum ágætis vinir. Við erum samstíga í uppeldinu og á milli okkar er engin metingur eins og stundum vill verða við svona aðstæður. Siggi hefur reynst mínum börnum einstaklega vel og þau sjá ekki sólina fyrir honum svo þetta hefur gengið prýðilega. Reyndar er ég svo heppinn að í kringum mín börn er bara eðalfólk, hvort sem þar er um að ræða barnsmæður, fósturpabba eða aðrar kynjaverur. Samsettar fjölskyldur þurfa ekki að vera meira vandamál en fólk ákveður sjálft.“

Saknar hennar gríðarlega
Þegar Sigmar og Þóra Tómasdóttir, fyrrverandi umsjónarmaður Kastljóssins, byrjuðu saman var Þóra ófrísk, komin þrjá mánuði á leið. Þóra og Sigmar skildu uppúr áramótum en Þóra var ein af þeim sem var látin taka poka sinn í niðurskurðinum á Rúv og hefur nú flutt með dótturina, Kötlu, til Noregs. „Ég er búin að vera pabbi Kötlu síðan hún fæddist en nú skilja leiðir og það er mjög erfitt. Ég sakna hennar gríðarlega. Hún var mjög stór hluti af mínu lífi en nú heyri ég bara í henni í síma og sé hana á Skype. Eins er þetta erfitt fyrir Kötlu og svo Sölku, því þær systurnar eru miklar vinkonur og því eru þetta eðlilega miklar breytingar fyrir þær.“
Fréttir af skilnaði þeirra Þóru birtust á síðum slúðurblaða en Sigmar tekur ekki undir þá fullyrðingu að þau hafi skilið fyrir framan alþjóð. „Ég er ósammála þeim sem telja að fjölmiðlar geti fjallað um mitt einkalíf án míns samþykkis. Einkalíf er mjög gegnsætt orð. Í orðinu liggur að ég á sjálfur mitt einkalíf. Ég er sá eini sem get ráðstafað því og samþykkt opinbera birtingu á því eins og ég geri til dæmis í þessu viðtali. Þess vegna heitir það einkalíf. Eins og hálf þjóðin veit þá er erfitt að ganga í gegnum skilnað og það er ekkert erfiðara fyrir mig en aðra þótt ég flokkist sem opinber persóna.“

Skapstór og þver
Sigmar vill lítið tjá sig um ástæður skilnaðarins við Þóru. Segir þó að það samband hafi bera verið komið á endastöð og að þau skilji sátt og sem vinir. „Á milli okkar er góð vinátta enda kom ekkert sérstakt uppá í okkar sambandi sem var endapunkturinn. Við bara ákváðum að þetta væri orðið gott og tókum þá ákvörðun saman. Á diplómatísku máli myndi einhver segja að við höfum þroskast í sundur en ég myndi frekar orða það þannig að við höfum ekki náð að þroskast nægjanlega saman. En þetta var óhjákvæmilegt, framtíð Þóru og Kötlu er í Noregi á næstunni á meðan mín framtíð er hér heima á íslandi. En á milli okkar er gott og við heyrumst reglulega. Svona er bara lífið og það heldur áfram.“ Hann viðurkennir hinsvegar að samband hans við Birnu hafi farið í hundana vegna drykkju og neyslu. „Ég trúi ekki á eftirsjá og þótt margt af þessu sem maður gekk í gegnum hafi verið erfitt, sárt og sumt ljótt þá er þetta partur af minni þroskasögu. Svona reynsla þroskar mann og gefur mér, eftir á að hyggja, verðmæta sýn á lífið. Það er kannski auðvelt að segja þetta eftirá, því á meðan á erfiðleikunum stóð vildi maður svo sannarlega breyta öllu. En í dag vil ég ekki breyta neinu,“ segir hann og bætir við að tíminn hafi hjálpað honum að sættast við fortíðina.
Með tvo skilnaði að baki liggur beinast við að spurja hvort Sigmar sé svona erfiður í sambúð? „Örugglega. Nema ég sé svona óheppinn með konur, ég veit það ekki,“ segir hann og brosir en bætir við að hann sé langt frá því að vera gallalaus maður. „Ég er skapstór og þver og mætti örugglega vera diplómatískari á stundum. En einhverjum kostum er ég vafalítið líka gæddur. Annars get ég ómögulega tekið undir að ég sé erfiður í sambúð, mér gengur í það minnsta frábærlega að búa einn með sjálfum mér,“ segir hann brosandi.

Mannleg viðtöl erfiðust
Sigmar hefur tekið mörg viðtöl í Kastljósinu og eru viðmælendurnir afar fjölbreyttur hópur. „Eitt erfiðasta viðtal sem ég hef tekið, og jafnframt eitt það eftirminnilegasta, var viðtalið við Telmu Ásdísardóttur, þegar hún steig fram og sagði sína sögu. Eins er minnstætt viðtalið við Geir Þórisson, íslenskan fanga sem situr inni í Virginiu í Bandaríkjunum og afplánar 20 ára dóm fyrir líkamsárás og þjófnað. Það var ótrúleg reynsla að labba í gengum þetta rammgerða öryggisfangelsi, í gegnum mörg hlið og vopnaleit. Umhverfið var niðurdrepandi og ömurlegt og setti einhver einkennilegan tón fyrir þetta viðal. Ég sat hjá honum í tvo tíma og hann grét allan tímann. Hjá honum fór eitt fyllerí úrskeiðis með hörmulegum afleiðingum því hann þarf að sitja inni í að minnsta kosti 18 ár fyrir brot sem hann fengið fjögur ár fyrir hérna heima. Þetta var í fyrsta sinn sem íslenskur fjölmiðill fjallaði um mál hans og voru viðbrögðin svolítið önnur en ég átti von á því margir höfðu samband og sögðu að það ætti ekki að taka viðtöl við svona menn, heldur læsa inni og henda lyklinum. Þarna upplifði ég sterkt hvað refsigleðin er í raun mikil á meðal Íslendinga,“ segir hann og bætir við að það renni ekki upp sá dagur að hann hugsi ekki til mannsins. Eins hafi hann tekið viðtal við hetjuna Ástu Lovísu sem lést frá börnum sínum eftir erfiða baráttu við krabbamein. „Þetta eru viðtöl sem taka miklu meira á en einhver viðtöl við stjórnmálamenn eða útrásarvíkinga um krónur og aura,“ útskýrir hann og bætir við að hann taki því miður vinnuna með sér heim á kvöldin. „Ég næ ekki alltaf að kúpla mig út og hugsa mikið um viðmælendur mina og viðfangsefnin hverju sinni. Hins vegar reyni ég að nota fríin mín til að hreinsa hugann og sleppi þá yfirleitt öllum fréttum. Annars er hætta á að maður brenni út.“

Í draumastarfinu
Sigmar segist ekki eiga sér draumaumfjöllunarefni. „Í blaðamennsku þarf maður að temja sér að umgangast alla jafnt og bera jafn mikla virðingu fyrir öllum, hvort sem er um smærri eða stærri mál að ræða. Ólíkt mörgum kollegum mínum þá þrái ég ekki að fara út í lönd til að segja fréttir af stríðsátökum því ég hef lítinn áhuga á að hætta lífinu fyrir vinnuna. Í rauninni er ég í draumastarfinu mínu. Ég hef alltaf haft áhuga á að vinna á fjölmiðlum og hef haft það að markmiði síðan ég var ungur drengur að vinna í svona þætti, eða einhverju sambærilegu. Vissulega er þetta mikil áskorun í þessu árferði en ég ætla gera mitt besta.“
indiana@dv.is