Jóhannes Jónsson, kaupmaður í Bónus, viðurkennir að mistök hafi verið gerð og að of geyst hafi verið farið í útrás Baugs. Engu að síður hefur hann óbilandi trú á syni sínum þó svo að leiðir þeirra í viðskiptum skilji í bili. Jóhannes telur sig hafa verið heppinn í lífinu og á lífsleiðinni hefur hann elskað þrjár konur. Hann glímur nú við erfið veikindi sem hann óttast en ætlar að sigra.

Jóhannes Jónsson, kaupmaður í Bónus, tekur sjötugasta aldursári sínu fagnandi þó svo að hann þurfi nú að byrja upp á nýtt við að endurskipuleggja ævistarf sitt og óttist erfið veikindi. Hann segir að mikil vinna og hugsanleg stíf krabbameinsmeðferð framundan muni ekki koma í veg fyrir að hann eigi góð og hamingjusöm þrjátíu ár eftir ólifuð.
Rekstur matvöruverslunar hefur verið rauði þráðurinn í lífi Jóhannesar en í beinan karllegg hafa faðir Jóhannesar, Jón Eyjólfsson, Jóhannes sjálfur og sonur hans, Jón Ásgeir, valið matvörur fyrir Íslendinga í nærri heila öld. Nú stendur Jóhannes á krossgötum því í kjölfar gjaldþrots Baugs tók bankinn yfir matvöruverslanir hans og nú þarf hann að kaupa sig aftur inn í fyrirtækið sem hann byggði upp.

Fær lánað og byrjar upp á nýtt
„Ég er nú í þeirri skrítnu stöðu að þurfa að fara að kaupa mig inn í fyrirtæki sem ég lagt allt mitt í undanfarin 21 ár og byggði upp frá grunni. Mér finnst það skrítið að fólki finnist óeðlilegt að ég geri það. Ég þarf að fá lánað fyrir þessum kaupum og hef góð orð um það frá góðum vinum. Ég get ekki sagt frá því hverjir það eru enda skiptir það ekki máli. Þó að svona hafi farið núna hafa menn enn trú á mér. Ég legg ótrauður til baráttu og hef óbilandi trú á fyrirtækinu sjálfu," segir Jóhannes.
Nýleg skoðanakönnun gaf þá mynd að mikil andstaða sé meðal almennings að Jóhannes fái að kaupa sig inn í fyrirtækið. Það skilur hann ekki og segir þá niðurstöðu stangast alfarið á þann stuðning sem hann hafi ávallt fundið fyrir. „Ég geri mér ekki grein fyrir því hvernig við eigum að hafa brotið gegn almenningi. Við höfum ekki brotið neitt af okkur og ég er með hreinan skjöld. Ég er hvergi til rannsóknar á neinn hátt.  Ég var hinsvegar mikið rannsakaður og í dómssölum á en var sýknaður af öllum ásökunum. Þess vegna skil ég ekki hvað ég hef gert því fólki sem telur mig ekki eiga skilið að kaupa hlut í fyrirtækinu. Það er bara verið að ýfa upp óvild. Ég stefni aftur á móti ótrauður á að kaupa þennan hlut og hef góð orð fyrir því að fá lánað fyrir kaupunum. Það eru vinir mínir hér á landi og erlendis," segir Jóhannes.

Hefði kannski opnað nýtt
Jóhannes segir niðurstöðuna hafa komið sér verulega á óvart. Hann segist þvert á móti merkja það í rekstrinum að þegar mótbyrinn er hvað mestur fjölgar viðskiptavinum fyrirtækisins. Aðspurður segist hann aldrei hafa orðið fyrir aðkasti. „Aldrei, aldrei nokkurn tímann. Engin skeyti, hringingar eða hnýtingar frá fólki út í bæ. Það hefur sem betur fer aldrei gerst. Miðað við það viðmót sem ég finn hjá almenningi þá kom þetta mér mjög á óvart. Þakkirnar eru miklu meiri en óvildin. Ég hef ekki fundið neitt annað en mikinn stuðning við mitt starf. Ég er það mikið á ferðinni að ég finn það alveg og sýnir mér stuðning. Fólk er að hringja í mig og senda mér skeyti í formi stuðnings þar sem ég er beðinn um að halda áfram að berjast," segir Jóhannes. Aðspurður útilokar hann ekki að hann hefði opnað nýjar verslanir hefði hann verið útilokaður frá uppbyggingunni.
„Ég átta mig ekki á hvers vegna einhverjir telja það gagnast félaginu betur að einhver annar fái að kaupa minn hlut. Fyrirtækið hér heima hefur alltaf borið sig. Ég stofnaði það og byggði upp frá grunni. Ég hef ekkert af mér brotið, af mér gert og hef engan dóm á bakinu. Ég er ekki einu sinni með dóm eftir umferðarlagabrot. Það þekkir enginn fyrirtækið eins vel og ég. Sjálfur er ég sannfærður um að Bónus er verðmætara með Jóhannesi í Bónus innanborðs, en utan. Það þekkir enginn starfsfólkið eins vel og ég. Mannauðurinn er það sem skiptir megin máli. Ef svo hefði farið að við hefðum ekki verið með þá útiloka ég ekkert og alls ekki útilokað að við hefðum opnað eitthvað nýtt.“

Margir brennt sig
Í stað þess að opna nýtt blasir við endurskipulagning fyrirtækisins og sú vinna verður mikið á herðum Jóhannesar sem stjórnarformanns.  „Rekstur matvöruverslana er erfitt fag og í gegnum tíðina hafa fáir brennt sig eins mikið og í þeim rekstri. Það er verið að reyna búa til andstöðu við það að ég fái að kaupa lítinn hlut í fyrirtækinu upp á nýtt. Ég get hins vegar ekki tekið þetta nærri mér því það eru kúnnarnir sem tala sínu máli. Ef þeir færu frá mér þá tæki ég það nærri mér,“ segir Jóhannes.
„Við höfum lagt áherslu á að bjóða lægsta matvöruverðið og að skila alltaf hluta af ávinningi okkar beint til viðskiptavina. Það hef ég fundið í gegnum tíðina og sá stuðningur viðskiptavinanna hefur haldið í manni lífinu undanfarin ár. Annars væri ég líklega búinn að gefast upp."

Ólst upp í vellystingum
Jóhannes ólst upp í Hlíðahverfinu og síðar í Kópavoginum. Hann á góðar minningar úr æsku og segist hafa alist upp í vellystingum. „Við höfðum það fínt því það var gert vel við verslunarstjórana hjá Sláturfélaginu. Við vorum svona fjölskylda sem áttum snemma bíl, sjónvarp og síma meðan aðrir höfðu það ekki. Ég ólst upp í vellystingum þeirra tíma og hef ekkert nema góðar minningar,“ segir Jóhannes.
„Ég var mjög heppinn með æsku og uppeldi. Ég get ekki kvartað. Ég held að ég hafi verið mjög heppinn í lífinu.“

Námið heillaði ekki
Í níu sumur var Jóhannes í sveit hjá skyldmennum sínum, austur í Mýrdal, og segir hann það hafa verið góða uppeldisstöð. Hann viðurkennir að námsbækurnar heiluðu hann lítið í skólagöngunni. „Eftir skóla fór ég oftast beint í búðina til pabba og hjálpaði til þar. Námsmaður var ég ekki mikill enda heillaði námið mig ekkert sérstaklega. Ég myndi segja að ég hafi verið frekar góður drengur og man ekki eftir neinum prakkarastrikum. Í hverfinu lék ég mér í útileikjum með börnunum og forðast klíkurnar. Ég lenti ekki í neinum hasar, kannski af því að ég var frekar hávaxinn eftir aldri,“ segir Jóhannes og brosir út í annað.
Jóhannes æfði engar íþróttir í æsku en tók þátt í skátastarfi um tíma.
„Vinna í smásöluverslun gefur ekki mikinn tíma fyrir tómstundir og því er það eiginlega vinnan og fjölskyldan sem ég lifi fyrir. Þessum rekstri fylgir mikil vinna og ég vinn ekki minna en 11-12 tíma á dag.“

Kaupmenn í karllegg
Faðir Jóhannesar starfaði í 55 ár sem verslunarstjóri í matvöruverslun Sláturfélags Suðurlands, SS. Ungur að aldri hóf Jóhannes störf í búð pabba síns og síðar opnaði hann lágvöruverslanir með ungum syni sínum Jóni Ásgeiri. Þeir opnuðu fyrstu Bónusbúðina í apríl 1989 en í dag eru þær orðnar 28 talsins. Jóhannes segir ævintýrið hafa byrjað eftir að hann missti vinnuna hjá SS eftir 25 ára starf í matvöruversluninni í Suðurveri. „Við feðgarnir höfum valið matvörur fyrir Íslendinga í nærri hundrað ár í beinan karllegg. Það var áfall þegar ég missti vinnuna 48 ára gamall. Þá þurfti ég að byrja sjálfur upp á nýtt og nú þegar ég er að verða sjötugur er ég að lenda aftur í þessum aðstæðum. Það er erfitt að þurfa að byrja á því að byggja upp aftur,“ segir Jóhannes.
„Horfi ég til baka þá finnst mér þetta í raun örstutt síðan við byrjuðum ævintýrið. Þetta hefur verið mjög gaman og gengið mjög vel. Fólkið tók okkur vel og við gerðum rétta hluti á réttum tíma. Við hlið mér var Jón Ásgeir tvítugur að aldri og hann var framsýnn og ofsalega duglegur. Sem gutti hafði hann sniglast í kringum mig í búðinni en þegar SS hætti fórum við af stað sjálfir."

Óraði ekki fyrir velgengninni
Aðspurður viðurkennir Jóhannes að þeir feðgar hafi mætt mikilli mótspyrnu við opnun Bónus og er ánægður með að hafa sigrað allar hrakspár. Hann viðurkennir einnig að í upphafi hafi hann aldrei órað fyrir velgegninni sem síðar varð. „Í upphafi átti ég aldrei von á því að þetta yrði svona stórt og þetta veldi ætlaði ég aldrei að búa til. Mig óraði aldrei fyrir þessu þegar við vorum að byrja en eftirspurnin var fyrir hendi og við hefðum verið náttúrulausir ef við hefðum ekki nýtt tækifærið,“ segir Jóhannes.
„Úr öllum áttum vorum við að heyra þær raddir að þetta myndi aldrei ganga upp hjá okkur. Menn spáðu því að þetta yrði búið eftir nokkra mánuði. Því fylgir ákveðin fullnæging að hafa sannað að hlutirnir heppnuðust en við þurftum að hafa mikið fyrir því.“

Kaupmaður án tóbaks
Frá stofnun Bónus hefur tóbak aldrei verið selt í verslunum. Í fyrstu snérist ákvörðunin um verð matarkörfunnar en síðar um heilsusjónarmið en Jóhannes er stoltur af því að hafa aldrei selt tóbak í Bónus. „Við sáum það að við hefðum þurft að selja karton en með því hefði verð matarkörfunnar hækkað mikið. Síðan tóku náttúrlega við heilsufarssjónarmiðin og við höfum tapað peningum á þessu. Ég er auðvitað stoltur af því að hafa ekki selt tóbak og fólk hefur gjarnan þakkað mér fyrir það,“ segir Jóhannes.
Kaupmaðurinn hefur iðulega lagt áherslu á að gefa af sér og segir ekki minna en hundrað milljónir árlega hafa runnið til góðgerðarmála og landgræðslu. Þrátt fyrir mótbyr undanfarinna ára lítur hann á sig sem mann fólksins. „Í mínu brjósti lít ég enn á mig sem mann fólksins. Í gegnum tíðina höfum við lagt mörgum mikilvægum málefnum lið og höfum stutt við bakið á ýmsum góðgerðarfélögum. Við höfum komið víða við þegar kemur að styrkjum til almannaheilla. Það er gott að geta gefið gott af sér og manni líður mjög vel í kjölfarið.“

Glíma við erfið veikindi
Faðir Jóhannesar lést árið 2001 og það segir hann hafa verið mikið áfall enda voru þeir feðgar mjög nánir. Hann hafði þá glímt við erfitt þunglyndi í rúman áratug. „Faðir minn var orðinn mjög veikur. Hann þjáðist af þunglyndi ansi lengi og það var mjög erfið upplifun því við vorum mjög samrýndir. Satt að segja held ég að hann hafi verið hvíldinni feginn,“ segir Jóhannes.
Fyrir ári síðan fór Jóhannes í aðgerð til að láta fjárlægja gallsteina og kom þá í ljós eitlastækkun. Fylgst er með veikindum hans á tveggja mánaða fresti og hætta er á því að ströng lyfjameðferð bíði hans á næstunni. Hann segir læknana ekki enn hafa kallað þetta krabbamein við sig en veit ekki hvort það sé af tillitsemi við sig. „Ég hef verið mjög heppinn með heilsuna. Hún hefur verið góð. Þetta kom óvart í ljós fyrir ári síðan. Þessi eitlastækkkun hefur dvínað og vonandi hverfur þetta alveg. Læknirinn hefur af því áhyggjur að þetta þurfi að drepa niður. Þá þarf ég að fara í erfiða og djúpa lyfjameðferð,“ segir Jóhannes.
„Að svo stöddu er ég að bíða en þetta getur allt farið í gang. Ég er tiltölulega rólegur en þeir tékka á mér á tveggja mánaða fresti. Ef stækkunin heldur áfram þá þarf ég að fara í stífa meðferð í hálft ár, einhverskona krabbameinsmeðferð. Ég er náttúrulega hræddur við þetta en ég er í góðu formi og mun berjast við þetta þurfi ég þess. Ég er ungur maður, verð sjötugur í sumar, og lít svo á að ég eigi eftir góð þrjátíu ár. Ég ætla að njóta þeirra og halda áfram að vinna.“

Drykkjan leiddi til erfiðs skilnaðar
Jóhannes byrjaði ungur að vinna í verslun föður síns í Hafnarstrætinu og þar unnu margar ungar stúlkur. Hann segist hafa stundað næturlífið nokkuð en að kvensamur hafi hann ekki verið. „Við vorum að úrbeina kjöt fram á kvöld og síðar var oftast rúllað á ball. Ég held að ég hafi ekki verið mikill kvennamaður enda var ég frekar ungur þegar ég hitti konuna mína,“ segir Jóhannes.
Jóhannes hefur glímt við alkahólisma og hætti hann fyrst að drekka árið 1987 en féll sjö árum síðar. Eftir erfiðan skilnað árið 1999 ákvað hann að glíma aftur við þennan erfiða fjölskyldusjúkdóm. „Ég er AA-maður í dag. Þessi drykkja er helvítis puð og sjúkdómurinn er erfiður. Skilnaðurinn var náttúrlega erfiður. Ég var búinn að drekka alltof mikið og mér fannst það djöfull gaman á meðan því stóð. Hún hafði ekki sömu hugmyndir og ég um hvað ég var skemmtilegur á þessum tíma,“ segir Jóhannes.

Þrjár ástir og barnalán
Eins og áður sagði kynntist Jóhannes fyrrverandi eiginkonu sinni, Ásu Karen Jónsdóttur, fyrir tvítugt og saman áttu þau tvö börn, Jón Ásgeir og Kristínu. Hann á þrjú börn og hún tvö þannig að barnabörn Jóhannesar eru orðin fimm talsins. Eftir skilnaðinn átti hann í stuttu sambandi við Jónínu Benediktsdóttur en síðastliðin átta ár hefur Guðrún Þórsdóttir verið sambýliskona kaupmannsins. „Það hafa ekki verið margar ástir í mínu lífi. Í raun get ég nokkurn veginn sagt að þessar þrjár konur hafi verið ástirnar í mínu lífi. Ég hef átt barnaláni og barnabarnaláni að fagna og lít hamingjusamur til baka. Ég hef sannarlega verið heppinn,“ segir Jóhannes.

Svartnætti
Bankahrunið hérlendis segir Jóhannes að hafi verið með erfiðustu stundum lífs síns, þegar lítið er til viðskipta. Hann skilur ekki fullyrðingar um að þeir feðgar hafi að vild getað tekið sér fé úr bönkunum. „Þegar að Glitnir féll upplifði ég mikið svartnætti og í viðskiptum er það einn svartasti punkturinn í mínu lífi. Sú athöfn var alveg skelfileg og vinnubrögðin með ólíkindum,“ segir Jóhannes.
„Það hefur verið að dylgja með það að við hefðum leikið okkur að því að taka peninga út úr bönkunum eins og okkur sýndist. Það er ekki þannig því bankarnir höfðu einfaldlega trú á því sem við vorum að gera og við keyptum ekkert sem bankinn hafði ekki trú á sjálfur.“

Mistök voru gerð
Jóhannes viðurkennir að ýmislegt hafi brugðist í fjárfestingum og rekstri Baugs en það hafi einkum verið bankahrunið sem olli því að fyrirtækið riðaði til falls. „Í öllum viðskiptum, þegar menn eru að reyna að gera eitthvað í stað þess að gera ekki neitt, getur farið svona. Við vorum að gera margt spennandi en vissulega var að finna í þessum miklu fjárfestingum hluti sem ekki gengu upp. Sú regla gildir víða í viðskiptum og í lífinu að á meðan flestir hlutir ganga upp eru aðrir sem gera það ekki. Eftir á að hyggja stóðu þessar fjárfestingar kannski of tæpt en þetta leit mjög vel út á meðan á þessu stóð,“ segir Jóhannes.
„Jón Ásgeir hefur eðlilega verið gagnrýndur því hann hefur gert marga hluti. Menn sem ekkert gera verða ekki gagnrýndir á meðan. Hann er duglegur og kraftmikill strákur sem á mjög marga öfundarmenn.“

Of geyst
„Jón Ásgeir sá meira um útrásina og það getur vel verið að hann hafi farið of geyst. Eftir á að hyggja gerðum við öll mistök en þjóðin fékk líka að njóta velgengninnar á meðan henni stóð,“ bætir Jóhannes við.
Þrátt fyrir að benda á að sonur sinn hafi haldið utan um útrásina þá neitar Jóhannes því ekki að hafa tekið þátt í henni. Aðspurður segist hann ekki getað fullyrt að hann hefði átt að vera meira á verði gagnvart áhættunni. "Sjálfur sá ég að mestu um reksturinn hér innanlands en ég tók þátt í útrásinni, ég neita því ekkert enda voru margir mjög spennandi hlutir framkvæmdir. Eftir á get ég hins vegar ekki leyft mér að dæma hvort ég hefði átt að stíga meira á bremsuna," segir Jóhannes.

Hrunið hefur áhrif
„Ég á erfitt með að benda á ákveðin mistök. Ég bið fólk aftur á móti um að bíða aðeins átekta í stað þess að dæma fyrirfram. Starfsfólkið erlendis er enn að koma eignum fyrirtækisins í verð og það á enn eftir að telja upp úr kössunum. Það skyldi þó aldrei enda þannig að eignir Baugs komi til með að borga upp Icesave-skuldirnar,“ bætir Jóhannes við.
Kaupmaðurinn segist sannfærður um að Landsbankinn komi ekki til með að tapa á Baugi og gjarnan gleymist það í umræðunni að íslensku bankarnir hafi hagnast töluvert á rekstri Baugs. Hann viðurkennir að fjárhagsstaða sín og annarra nákominna sé ekkert sérstök enda hafi hrunið áhrif á fjölskylduna líkt og aðrar fjölskyldur í landinu. „Nei, ég er ekki í miklum skuldum sjálfur. Ég vona að ég komi ekki til með að horfa á börnin mín missa allt sitt en vissulega hefur margt gengið á. Það sleppur enginn við þetta hrun og það sem við höfum verið að gera hefur farið illa. Staðan er vissulega öðruvísi hjá okkur núna eftir hrunið. Við erum stödd líkt og þúsundir fjölskyldan í landinu en erum ekki tilbúin að leggja árar í bát. Við ætlum að halda áfram að lifa.“
Jóhannes hefur lögheimili sitt í húsi sem hann byggði í Vaðlaheiði á Svalbarðsströnd.„ Fjárhagsstaða mín er ekkert sérstök í dag. Ég á ekki von á því að lenda í gjaldþroti og óttast það engan veginn. Ég á mitt hús á Seltjarnarnesi. Mér þykir ákaflega vænt um þennan stað,“ segir Jóhannes.

Leiðir skilja í bili
Jóhannes segir að leiðir hans og Jón Ásgeirs muni nú skilja í bili, þar sem Jón Ásgeir komi ekki að rekstri matvöruverslananna hérlendis. Hann útilokar ekki að þeir nái saman síðar. „Nei, hann er ekki með í þessu núna og ég reikna með að hann verði mest erlendis. Úr þessu tekur það því ekki fyrir mig að halda áfram rekstri erlendis. Á milli okkar skilja náttúrlega aldrei leiðir en í viðskiptum skilja leiðir í bili. Á meðan við báðum lifum höldum við hins vegar áfram að ræða viðskiptin og ég útiloka ekkert með það að við gerum eitthvað saman síðar. Það hefur ekkert slesst upp á vinskap okkar hvað það snertir og ekkert ósætti milli okkar,“ segir Jóhannes.
Erfiðleikarnir undanfarið hafa ekki dregið úr tiltrú Jóhannes að syni sínum og viðskiptahæfileikum hans. Hann hefur óbilandi trú á syni sínum og er viss um að hann nái sér aftur á strik. „Jón Ásgeir á mjög gott orðspor og það er ekki nokkur spurning að hann mun halda þar áfram, á meðan hann hefur heilsu til. Ég er ekki í nokkrum vafa því hann er mjög fær í þessu. Jón Ásgeir á mikið inni ennþá og það líða ekki mörg ár, þó hann sé hundeltur í dag, áður en hann nær sér aftur á strik.“

Gefst ekki upp
Í ljósi þess að undanfarinn áratug hefur Jóhannes þurft að berjast fyrir að sanna sakleysi fjölskyldu sinnar viðurkennir hann að sú barátta hafi tekið svo mjög á hann að hann geti ekki fyrirgefið óvinum sínum. Hann segist þó aldei hafa verið kominn á þann hlunn að gefast alfarið upp. „Heilsan er númer 1, 2 og 3. Þetta sífellda einelti hefur tekið á heilsuna og á köflum hefur þetta verið nánast óbærilegt. Inni á milli hafa komið stundir þar sem mig hefur langað að gefast upp en það hefur iðulega varið stutt. Við fjölskyldan höfum innprentað okkur það að við ætlum ekki að gefast upp. Það hefur aldrei komið sá tímapunktur að ég hafi ekki séð neina leið út og ég vona innilega að ég þurfi ekki að óttast að börnin mín lendi í þeirri stöðu,“ segir Jóhannes.
„Nú er það ekkert annað en fram á veginn. Nú eru þetta orðin tíu ár í orrahríðinni og við höfum einfaldlega ekki verið látnir í friði. Það er mjög erfitt þegar við höfum verið dæmd fyrirfram og ályktað um hlutina að ósekju. Ég kalla þetta ekkert annað en einelti og það eru greinilega einhverjir sem þola ekki hversu stórir við urðum og hversu vel okkur hefur gengið. Það er náttúrlega afskaplega þreytandi að hafa þurft að standa í þessari baráttu og sérstaklega þar sem börnin mín hafa verið bitbein.“

Þungt niðri
Aðspurður viðurkennir Jóhannes að orrahríð undanfarinna ára hafi tekið mjög á fjölskyldu sína. „Náttúrlega hef ég áhyggjur af mínu fólki, það hefur farið mjög illa í mig að skítkastið hefur verið gagnvart börnunum mínum. Ég get þolað sem er lagt á mig sjálfan en skítkastið hefur oft keyrt um þverbak og iðulega verið á mjög veikum grunni byggt, bæði ósanngjarnt og rætið. Þetta fer ekki vel í dóttur mína og móður barnanna minna. Ég held að hver sem er myndi taka það mjög nærri sér,“ segir Jóhannes.
Jóhannes hefur efasemdir um að halda í málarekstur og krefjast réttlætis. „Það eru ákveðin öfl sem þola okkur ekki. Ég kalla þetta hreinlega atlögu að minni fjölskyldu því þetta hefur ekkert verið neitt eðlilegt. Eftir að hafa verið grunaður í mörg ár hef ég ekki leitað réttar míns með það en ég er orðinn þreyttur á þessu öllu saman. Í huganum er ég að reyna að leggja þetta til hliðar því ég vil frekar nýta þann tíma sem ég á eftir í eitthvað skemmtilegra en að glíma áfram við þessa vitleysu.“

Getur ekki fyrirgefið
Þegar Baugsmálið byrjaði voru flest barnabörn Jóhannesar á þeim aldri að þau vissu sjálf lítið hvað gekk á í þjóðfélagsumræðunni. Í dag segir hann þau taka umræðuna nærri sé og að það sé erfitt að horfa upp á. „Eftir því sem barnabörnin hafa elst hafa þau byrjað að skilja og fylgjast með. Því miður hefur þetta brennt þau og þetta hefur sært þau mjög,“ segir Jóhannes.
„Ég skil ekki á hvaða grunni þessi herferð gegn mér er reist. Ég er enginn glæpon. Á meðan ég veit hverjir óvinir mínir eru þá er ég rólegur. Þó ég leggi málshöfðun til hliðar þá er erfitt að fyrirgefa framkomuna í garð fjölskyldu minnar. Þetta er gengið of langt til þess að ég geti fyrirgefið.“