Texti: Indíana Ása Hreinsdóttir
Mynd Sigtryggur Ari Jóhannsson

„Hún er öll að koma til og þær systur báðar. Álfheiður mun vonandi jafna sig að fullu líkamlega en verður alltaf með ör eftir stunguna auk þess sem hún er andstutt og veigrar sér við að anda djúpt inn. Við erum að vinna í því með því að láta hana hlaupa og taka á því,“ segir Óskar Harðarson í Reykjanesbæ, faðir Álfheiðar, litlu stúlkunnar sem stungin var í brjóstið heima hjá sér síðasta haust. Álfheiður var aðeins fimm ára gömul þegar árásin var gerð og mátti litlu muna að mjög illa færi. Árásarvopnið, stór og mikill eldhúsnífur, stakst á ská niður framan við hjartað í gegnum þind og hluta lifrar, allt inn að neðri holæð neðan við hjartað. Fréttir af voðaverkinu skóku íslenskt samfélag enda sjaldgæft hér á landi að barn verði fyrir jafn fólskulegri ofbeldisárás.

Keyrði með hana í fanginu
Árásin átti sér stað í hádeginu á sunnudegi seint í september þegar fjölskyldan í Keflavík var að hefja daginn sem byrjaði eins og hver annar sunnudagur. Systurnar, þá fimm og 11 ára, voru á neðri hæð hússins að horfa á teiknimynd en foreldrarnir í herbergi sínu á efri hæðinni. Fjölskyldan átti sér einkis ills von og foreldrarnir töldu víst að dæturnar væru öruggar á heimilinu. „Við heyrum að dyrabjöllunni er hringt en svo er hljótt í um 20 sekúndur eða þar til rosalegt öskur heyrist. Við förum niður til að athuga hvað gangi á og ég man að ég var frekar pirraður yfir þessum látum og öskraði á þær að hætta þessum hávaða,“ útskýrir Óskar þegar hann rifjar upp daginn martraðakennda. Vonda skapið hafi hins vegar fuðrað upp á augnabliki þegar hann hafi séð yngri dóttur sína alblóðuga. „Ég ríf hana upp og set peysu yfir sárið til að halda þrýstingi á því og hleyp með hana út í bíl og keyri á spítalann með hana í fanginu,“ segir hann og bætir við að Álfheiður hafi verið með meðvitund allan tímann. „Hún var mjög skelfd og fann til og á meðan læknarnir skoðuðu hana hélt ég í hönd hennar og sagði henni að horfa á mig en ekki spá í læknunum eða sárinu og það virtist róa hana.“

Reiðin blossar upp
Óskar segir árásarkonuna, rúmlega tvítuga konu frá Keflavík, ekki ganga heila til skógar og að hún hafi ekki átt neitt sökótt við fjölskylduna sem réttlæti slíkt fólskuverk. Í dómi Héraðsdóms Reykjanes kemur fram að árásarkonan hafi álitið sem sér hafi stafað ógn af Óskari og öðrum mönnum honum tengdum. „Í rauninni vitum við ekki af hverju hún gerði þetta en hún viðurkenndi fyrir löggunni að hún hafi ætlað að drepa mig. Eina ástæðan sem okkur dettur í hug er sú að konan mín sagði lögreglunni að hún hefði séð hana brjóta rúðu í húsinu við hliðina auk þess sem ég kom að henni sparka í mótorhjól bróður míns. Ég hef ekkert talað við hana og veit að fjölskylda hennar skilur þetta ekki heldur,“ segir hann og bætir við að hann sjálfur hafi það ágætt þótt reiðin blossi öðru hvoru upp. „Stundum, þegar ég ligg uppi í rúmi, fer hugurinn á fullt og ég upplifi þetta aftur og finn þá fyrir reiði og ég hef misst mikinn svefn út af þessu. Ég er samt ekki alltaf reiður, mesta reiðin var fljót að hverfa. Í dag er þetta ekkert sem ein sígaretta getur ekki bjargað.“

Engir eftirmálar
Óskar segir atvikið hafa haft mikil áhrif á bæjarfélagið. Íbúar í Keflavík hafi sýnt fjölskyldunni mikinn velvilja og hafi hjálpað þeim að komast í gegnum þessa lífreynslu. Hann viti þó að þeirra fjölskylda sé ekki ein í sárum. Fjölskylda árásarkonunnar eigi einnig erfitt. „Ég skil ekkert í þeim sem halda að ég ætli að hefna mín á henni eða hennar fjölskyldu. Slíkt hefur ekkert upp á sig og kemur ekki til greina,“ segir hann og bætir við að þegar mestu lætin hafi verið hafi hann fundið sig knúinn til að leita eftir fundi með fjölskyldu konunnar. „Það varð allt vitlaust í bænum og til að stöðva frekara ofbeldi bað ég fjölskyldu árásarkonunnar að tala við okkur og fékk prest til að vera viðstaddann. Ég vildi að þau vissu að það yrðu engir eftirmálar að minni hálfu. Mamma árásarkonunnar hefur komið mjög vel fram við okkur og sendi Álfheiði pakka, bæði þegar þetta gerðist og einnig jólagjöf og afmælisgjöf.“ Aðspurður hvað hafi haldið aftur af honum segir hann börnin sín hafa stopppað sig. „Hvað gerir það börnunum mínum gott ef ég hefni mín og fer í fangelsi fyrir eitthvað voðaverk? Það er engin lausn. Ég ætla eyða lífinu með fjölskyldunni minn og er ekki að fara neitt frá þeim.“

Eldri stelpan sá hnífinn
Eftir að læknir hafði skoðað Álfheiði á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja var hún send með sjúkrabíl til Reykjavíkur og lögð á gjörgæsludeild Landspítalans í Fossvogi. Mamma hennar og amma fylgdu með í sjúkrabílnum en Óskar varð eftir. „Lögreglan vildi ræða við eldri stelpuna því hún varð vitni að árásinni. Hún stóð sig lygilega vel í yfirheyrslu og gat líst árásarkonunni svo vel að lörgeglan handtók hana innan skamms,“ segir hann og bætir við að systirin hafi séð stóra hnífinn út um gluggann sem árásarkonan hafi haldið á bak við sig þegar hún hringdi dyrabjöllunni. „Hún reyndi að stoppa litlu systur sína en hún hlustaði ekkert á hana og opnaði hurðina og heilsaði. Konan spurði hvort hún mætti koma inn og steig eitt skref inn fyrir þröskuldinn, stakk hana og hljóp í burtu. Þetta var mjög tæpt. Stungan fór aðeins einn og hálfan millimetra frá hjartanu en á einhvern undraverðan hátt skemmdust ekki mikilvæg líffæri né stórar æðar,“ segir Óskar og bætir við að hann hafi hingað til ekki verið trúaður maður. „Eftir þetta veit ég ekki hvað ég á að halda en það hefur greinilega einhver eða eitthvað vakað yfir okkur en hvort það var Jesú, Guð, Allah eða Búdda skal ég ekki segja. Læknarnir sem skoðuðu hana hreinlega göptu og sögðu að guð sjálfur hefði ekki getað staðsett hnífinn betur. Þetta er bara kraftaverk, það hefði svo auðveldlega getað farið svo miklu, miklu verr.“

Allt breytt
Álfheiður dvaldi á Barnaspítala Hringsins í viku eftir árásina. Óskar segir fjölskylduna hafa fengið áfallahjálp á sjúkrahúsinu sem hafi verið afar hjálplegt. „Við ræddum við prest á sjúkrahúsinu og eldri dóttirin hafi sérstaklega gott af því. Hún þurfti að fá að tala um atburðinn. Þær báðar eru alveg ótrúlegar og það er konan mín líka. Ég gæti ekki verið stoltari af þessum þremur stelpum,“ segir hann og bætir við að atburðurinn hafi vissulega breytt lífi fjölskyldunnar. „Þetta hefur tekið á og þær mega ekki heyra harkalegt bank á útidyrnar án þess að kippast til. Þær hitta sálfræðing reglulega sem reynir að púsla þeim saman aftur. Maður vonar bara það besta en framtíðin er óljós og það er aldrei að vita nema þetta eigi eftir að hafa áhrif á líf þeirra eftir einhver ár. Í dag geta þær ekki verið einar en slíkt var ekkert vandamál hér áður fyrr. Sjálfur lifi ég ekki í ótta en ég er orðinn aðeins varkárari þegar kemur að stelpunum mínum.“

Dauðinn kom ekki til greina
Árásarkonan var sýknuð af Héraðsdómi Suðurnesja þar sem hún þótti ósakhæf. Hún var þó dæmd til að greiða fjölskyldunni miskabætur og mun dvelja á viðeigandi stofnun í ótiltekinn tíma. Óskar segist ekki kvíða þeim degi sem hann hitti hana úti á götu. „Ég er vanur að hafa stjórn á sjálfum mér og hræðist ekki mín viðbrögð. Þar með er ég ekki að segja að ég hafi fyrirgefið henni og ég efast um að ég eigi einhvern tímann eftir að geta það en ég er ekkert að fara eltast við hana, það væri bara þvæla. Þegar ég rekst á hana úti á götu mun ég ekki gera neitt. Bara hunsa hana og horfa í hina áttina. Það er erfitt að segja hvað er í kollinum á manneskju sem gerir litlu barni svona lagað en hún hlýtur að hafa átt erfitt og er greinilega mikið veik,“ segir Óskar og bætir aðspurður við að hann hafi aldrei leyft sér að hugsa hvað ef Álfheiður litla hefði dáið. „Ég neitaði að taka því sem möguleika og vil ekki hugsa þá hugsun til enda. Ég hefði aldrei tekið það í mál.“

Þakklátur fólkinu sínu
Óskar segir atvikið hafa breytt fjölskyldunni. Nú viti hann hvað það er sem virkilega skipti máli í þessu lífi. „Í dag reyni ég að nýta þessi litlu augnablik og tek fjölskyldunni ekki sem sjálfsögðum hlut. Við getum alveg horft á björtu hliðarnar og séð eitthvað gott koma út úr þessu því í rauninni hefur þessi reynsla dregið okkur enn betur saman sem fjölskyldu. Systurnar eru orðnar mjög nánar og við konan að sama skapi líka. Við svona reynslu sér maður hvað maður á góða vini og fjölskyldu en þetta fólk hefur hjálpað okkur í gegnum þetta, staðið við bakið á okkur og stappað í mann stálinu þegar á hefur þurft að halda auk þess sem bræður mínir í hjólaklúbbnum hafa hjálpað mér óendanlega,“ segir hann og bætir við að staðalímyndin af mótorhjólatöffurum eigi ekki alltaf við rök að styðjast. „Við erum einfaldlega bræður og ef eitthvað kemur fyrir hjá einum okkur þá stöndum við saman og hjálpumst að. Þessi menn, konan mín, vinirnir, fjölskyldan og fólkið í Keflavík hefur algjörlega bjargað geðheilsunni. Eins vil ég þakka fólkinu á barnaspítalnum, þar eru einfaldlega dýrðlingar, allavega í mínum augum,“ segir hann.

Nýtur tímans með fjölskyldunni
„Stelpurnar mínar eru miklu sterkari en ég hefði nokkurn tímann gert mér í hugarlund. Þær eru allar þrjár hetjur. Nema þegar ég er ekki heima - þá á helst að vera slagbrandur fyrir hurðinni og neglt fyrir glugga en við erum að vinna í þeim málum. Ég er rosalega stoltur af fjölskyldunni og í dag nýt ég þess í botn að eyða tíma með þeim. Sunnudagar eru t.d. fjölskyldudagar og þá förum á róló eða gerum eitthvað annað skemmtilegt saman. Stelpurnar þurftu að fullorðnast ansi hratt við þessa hrikalegu lífsreynslu og það ömurlegasta sem gerst getur fyrir foreldra er að eitthvað komi fyrir börnin en við munum komast í gegnum þetta og það tíu sinnum sterkari fyrir vikið.“
indiana@dv.is