Fjölmiðlamaðurinn Helgi Seljan var nýbúinn að rífa fjölskylduna upp með rótum og flytja norður á Akureyri til að starfa í Svæðisútvarpi Norðurlands þegar uppsagnir skóku RÚV. Í kjölfarið var starfið fyrir norðan ekki lengur í boði þannig að í dag býr Helgi einn í herbergi fyrir sunnan svo hann geti unnið í Kastljósi á meðan kona hans og dóttir búa á Akureyri. Helgi segist hafa verið erfiður unglingur sem hafi verið rekinn oftar en einu sinni úr skóla. Hér ræðir hann um reiðina, óregluna, föðurhlutverkið sem hann óttaðist, RÚV, kreppuna og starf sitt sem fjölmiðlamaður í hringiðu Icesave-umræðu.

„Ætli það endi ekki á að við flytjum aftur í bæinn en þangað til verð ég hlaupandi á milli,“ segir fréttamaðurinn Helgi Seljan sem var nýbúinn að rífa fjölskylduna upp með rótum og flytjast búferlum til Akureyrar, þar sem honum bauðst staða á svæðisútvarpi Norðurlands, þegar uppsagnir skóku RÚV. Öllum svæðisskrifstofum hefur nú svo gott sem verið lokað auk þess að fjöldi samstarfsfélaga Helga varð að taka poka sinn. Helgi segir að andrúmsloftið á vinnustaðnum gjaldi fyrir en margir af samstarfsmönnum hans misstu vinnuna. Helgi var einn af þeim heppnu.
Þótt starfið á Akureyri sé ekki lengur í boði bauðst honum að vera áfram í Kastljósi. Þórhallur Gunnarsson, sem hefur ritstýrt þættinum, hætti á Rúv daginn áður en uppsagnirnar voru tilkynntar en Helgi segist ekki vita af hverju Þórhallur hafi valið að hætta. „Auðvitað er missir af Þórhalli. Við höfðum átt gott samstarf og hann hafði reynst mér og Kastljósinu vel. Mér líst á móti mjög vel á að Sigmar taki við. Ég hef starfað mikið með honum og við erum líka fínir félagar. Stjórnunarstíll þessarra manna er ólíkur enda ólíkar persónur en báðir hafa þeir sömu prinsipp og ég og það er ástæðan fyrir því að ég er þarna. Við erum að segja fréttir og ekki bara af því að hvað einhver segir heldur líka af hverju hann segir það,“ segir Helgi sem hefur sjaldan legið á skoðunum sínum.

Niðurskurður í fréttadeild
Helgi er utan að landi og segir mikinn missir af svæðisútvarpinu. „Mér fannst arfavitlaust þegar hótanir um að loka svæðisstöðvunum bárust í fyrra en síðan var hætt við allt saman. Þetta var greinlega bara gert sem vogarafl gegn fjárveitingarvaldinu. Í dag virðist það ekki vera málið og eftir situr spurningin hver eigi að sinna þessu efni. Enginn annar fjölmiðlill hefur sinnt svipuðu dreifisvæði af jafn miklum krafti svo lokunin á sannarlega eftir að veikja fréttaflutning í landinu og eins kemur ekkert í staðinn fyir þá áratuga reynslu sem var losuð á einu bretti í síðustu viku. Við lifum á krítískum tímum í sögunni og við sem eftir erum verðum að spíta í lófana og standa í lappirnar en það segir sig sjálft að þegar færri eru um alla vinnuna er sá tími sem við höfum til að liggja yfir málunum styttri,“ segir Helgi og bætir við að honum þykir í hæsta máta undarlegt að niðurskurðahnífnum skuli vera beitt jafn harkalega í fréttadeild á meðan markaðsdeildin og söludeild sleppi. „Það lítur náttúrulega fáránlega út. En hins vegar, ef eini möguleiki Rúv til að ná sér í meiri pening er að fara með offorsi á auglýsingamarkaðinn, þá er það við stjórnmálamennina að sakast, ekki stjórnendur Rúv,“ segir Helgi og bætir við að honum þyki furðulegt hvernig málefni tiltekinna starfsmanna Rúv hafi allt í einu orðið eitt að aðaláhyggjuefnum annars ríkisstjórnarflokksins. „Allt í einu setur stjórnmálastéttin nokkra starfsmenn Rúv á oddinn. Auðvitað eru allir með skoðun á útvarpi allra landsmanna en stjórnmálaflokkarnir nýta sér vandræðin til að breiða yfir hvað þeim virðist ganga illa að ræða aðal atriðin. Dag eftir dag hneykslast valdamiklir stjórnmálamenn á því að sama liðið sé að eignast Ísland en gerir svo ekki neitt. Þingmenn hoppa í pontu og heimta að tiltekið sjónvarpsefni sé lagt niður á meðan sama lið hreyfir ekki við andmælum þegar lagt er upp með fjárlög þar sem stjórnmálaflokkar fá óbreyttan hálfan milljarð fyrir sig. Um daginn hélt annar ríkistjórnarflokkurinn flokksráðsfund og í ályktun var ekki minnst einu orði á Icesave, sem þó var næstum búið að kjúfa flokkinn í herðar niður. Þess í stað var ákveðið að ráðast á tiltekna starfsmenn ríkistútvarpsins sem endaði á því að allur flokkurinn stóð upp og klappaði þegar ungar, vel launaðar sjónvarpsstjörnur, sem höfðu verið keyptar á milli miðla, voru fordæmdar. Ég veit ekki hversu mikið af starfsfólki hefur verið keypt yfir á Rúv, eins og það var orðað, en sjálfur flokkast ég líklega í þann hóp. Ég er hins vegar með miklu lægri laun en allt þingmanna- og ráðherraliðið sem stóð og klappaði sjálft sig upp fyrir snilldina. Alveg finnst mér þetta týpískt fyrir Ísland. Athyglinni er dreift frá því sem raunverulega skiptir máli og reynt að klína smjöri í allar áttir. Ég er ekki viðkvæmur fyrir gagnrýni á sjálfan mig ef hún er efnisleg. Þetta var hins vegar það sem á góðri íslensku kallast að múna illa skeindur.“

Kjaftfor og andstyggilegur krakki
Helgi þurfti að beita töluverðum fortölum til að ná sambýliskonunni norður þrátt fyrir að hún sé frá Akureyri. Kærastan, Katrín Rut Bessadóttir, var alsæl í höfuðborginni en lét undan að lokum en býr nú ein fyrir norðan með dóttur þeirra virka daga á meðan Helgi býr í herbergi í borginni. „Þetta er auðvitað drullufúllt. Ég hefði bara skellt mér á sjóinn ef ég hefði viljað hafa þetta svona. Hins vegar þýðir ekkert að væla. Pabbi var á sjó allt upp í sex mánuði á ári þegar ég var lítill svo ég get ekki verið að vorkenna mér, frekar að aukið álag lendi á Kötu. Við ætluðum upphaflega að vera fyrir norðan í eitt ár en flytjum líklega suður í vor. Indíana Karitas er byrjuð á nýjum leikskóla og líkar vel og við getum ekki farið að rífa hana strax upp aftur.“ Helgi og Kata kynntust þegar þau voru bæði blaðamenn á DV árið 2004. Þá var hann nýfluttur í borgina frá Reyðarfirði, þaðan sem hann er fæddur og uppalinn. Hann hafði áður gert tilraun til að búa í borginni þegar hann skellti sér í framhaldssskóla en flosnaði fljótlega upp úr náminu og fór heim aftur og á sjóinn. Í nokkur ár virtist Helgi ekki vita í hvorn fótinn hann ætti að stíga og á tímabili var hann í mikilli óreglu. „Ég vissi lengi vel ekkert hvað ég vildi gera þegar ég stækkaði. Var reiður ungur maður fram eftir öllu. Reiðir ungir menn vita sjaldan af hverju þeir eru reiðir og fyrir vikið eru þeir sjálfum sér verstir. Þannig var ég bara og leitaði því í að vera slæmur félagsskapur, en lenti ekki í slæmum félagsskap. Ég var kjaftfor og oft óforskammaður krakki. Andstyggilegur við þá sem voru í kringum mig. Ég hefði ekki nennt að vera kennarinn minn. Ég get samt varla hafa verið algjörlega óalandi og óferjandi því það eru til bekkjamyndir þar sem ég lít út fyrir að vera algjör engill,“ segir Helgi sem enn á sama vinahópinn frá Reyðarfirði og á unglingsárunum. „Við höfum auðvitað farið ólíkar leiðir í lífinu en okkur finnst samt hafa ræst merkilega vel úr okkur. Okkur fannst við voða spaðar. Og þykir enn. Mér þykir vænt um þenna hóp af vinum mínum sem hafa gengið með mér í gengum súrt og sætt og ég með þeim.Flestir klára sitt uppreisnarskeið á einu, tveimur árum en ég var með andlegar unglingabólur fram yfir tvítugt með tilheyrandi leiðindum. Ég hlýt að hafa verið mjög seinþroska. Á þessum árum gerði ég hluti sem ég er ekki stoltur af í dag en engu að síður er það ekkert sem ég tek til baka þó ég vildi kannski hafa sleppt úr nokkrum helgum. Ég var örugglega ekki skemmtilegur sonur því sannleikurinn er sá að á bak við hvern villing eru vansvefta foreldrar. En sem betur fer eru pabbi og mamma sátt við mig í dag. Enda ekki annað hægt þar sem ég er búin að færa þeim barnabarn,“ segir hann jánkar því að eflaust séu margir hissa á því hvar hann sé staddur í dag. „Örugglega en kannski er ég mest hissa á því hversu fáir eru hissa. Ég stend samt uppi þokkalega skuldlaus við guð og menn og var auðvitað heppnari en margir að komast þannig frá þessu.“

Rekinn úr skóla
Þrátt fyrir að honum hafi gengið vel í skóla hafði hann afar takmarkaðan áhuga á náminu. „Fyrst ég gat náð prófunum án þess að mæta í tímana fannst mér bjánalegt að ég yrði að mæta. Ég var reiður yfir því sem endaði á að ég var rekinn úr skólanum og raunar fleiri en einum. Ætli það hafi ekki verið sameiginleg ákvörðun mín og skólakerfisins að gefa hvort annað upp á bátinn. Ég fór því bara að vinna; á sjóinn og í bræðsluna heima. Sé ekkert eftir því og er reyndar á því að fjórar loðnuvertíðir á sjó og landi sé ígildi stúdentsprófs, þó ég fari kannski ekkert fram á meðaleinkunina tíu. Ég var svo að vinna í netaðgerð og var nýlega kominn í bæjarstjórn, fyrir hálfgerðan misskilning, þegar mér bauðst vinna við fjölmiðla. Ég hef alltaf haft áhuga á fréttum og samfélagsmálum ákvað að slá til þegar pabbi benti mér á að sækja um vinnu á Austurglugganum. Þar fann ég mig strax enda vorum við stærstan part þess tíma tveir ég og Jón Knútur vinur minn með blaðið og gáfum svolítið í. Ef ég hefði ekki farið að ráðum pabba væri ég örugglega enn í netagerðinni, sem væri út af fyrir sig ekkert svo slæmt, en það hefði verið öllu verra að ílengjast í pólitík. Ég hafði mikinn áhuga á útlenskum götublöðum og fannst íslensk fréttamennska oftar en ekki tepruleg en á Austurglugganum gátu við félagarnir farið okkar leið sem við gerðum þó auðvitað hafi mörgum fundist lætin einum of.“
Af DV fór Helgi yfir á Talstöðina, NFS og Ísland í dag og þaðan yfir í Kastljós. Framganga hans í sjónvarpinu hefur oft skapað umræður og hann er ekki þekktur fyrir að sleppa viðmælendum sínum létt. Sjálfur segist hann geta verið fljótfær en að hann vilji frekar spyrja of mikið en of lítið. „Ég reyni að bera jafna virðingu fyrir öllum, sama hvaða stöðu þeir gegna eða hversu mikla peninga þeir eiga og að sama skapi vil ég frekar vera skammaður af einhverjum fyrir að hafa gengið hart fram en öfugt. Það er auðvitað ekki hægt að gera öllum til hæfis, sérstkalega á þessum tímum. Við reynum hins vegar öll að gera okkar besta og helst aðeins betur. Gagnrýnina má þó oft flokka niður eftir því hvar í flokki menn hafa lagt inniskóna sína, en það auðvitað ekkert algilt. Í dag er alltaf reynt að klína pólitískum tengslum á alla blaðamenn og á þá skotið að þeir vildu helst vera á þingi, enda er ennþá stór hluti þjóðarinnar sem kýs að afsala sér til stjórnmálaflokka með von um endurgjald og fengið gleraugu í stíl sem stjórna því sem þau sjá eða sjá ekki. Ég held að þetta sé samt mikið að breytast. Það eru að koma upp mikið af ungum góðum blaðamönnum sem er alveg sama um einhverja flokkapólitík og hvort fréttirnar sem þeir skrifa henti skoðunum flokkanna eða yfirleitt einhverjum. Þjóðin er að gera sér grein fyrir hvað blaðamennska skiptir miklu máli og sú uppgötvun er eitt af því fáa jákvæða við þetta hrun. Landsmenn spurja ekki lengur af hverju við erum að fjalla um eitthvað heldur frekar af hverju við erum ekki að fjalla um eitthvað. Það er engin illgirni fólgin í því að benda á það sem er að í samfélaginu. Nema síður væri. Ég held að það ætti að hreinlega að auka kennslu í mannréttindum, lýðræði og þar með þætti fjölmiðla í samfélaginu í grunnskólum, sleppa stærðfræðinni og helgislepjusögunni um hetjurnar okkar dauðu. Mér finnst viðhorfið gagnvart fjölmiðlum þó hafa breyst, frá því sem var þegar margir litu á þá sem afþreyingu og þeir ættu ekki að rugga bátnum um of. Það þótti skammarlegt fyrir nokkrum árum enda mátti ekki kveikja ljósin í partýinu í góðærinu. Það mega menn muna þegar þeir tala um hversu handónýtir fjölmiðlar voru fyrir hrun. Auðvitað voru fullt af gagnslausum blaðamönnum sem fannst skemmtilegra að vera með Jón Ásgeir og Bjarna Ármannsson á speed dial í símanum sínum en að segja af þessum gaurum fréttir. Sem betur fer fóru þessir blaðamenn að lokum flestir bar að vinna beint fyrir þessa menn, þannig að menn þurftu þá ekkert að velta því lengur fyrir sér. Sem betur fer hef ég voðalega lítið haft af þessum útrásarvíkingum að segja enda leitaði enginn af þeim í minn félagsskap,“ segir Helgi og bætir við að skýrsla rannsóknarnefndarinnar verði að hreinsa loftið gagnvart fjölmiðlum líka. „Ekki síður en gagnvart bönkum og pólitíkinni. Þeir fjölmiðlar og fjölmiðlamenn sem voru ekki rótspilltir verða að fá sitt heilbrigðisvottorð, rétt eins og þeir stjórnmála- og viðskiptamenn sem voru ekki með allt niðurum sig.“

Kallaður fífl og bjáni
Helgi segir að reiðin í höfuðborginni sé gríðarleg vegna bankahrunsins og mun meiri en úti á landi. Í dag sé þó annar hópur reiður en í búsáhaldabyltingunni. „Ekki af því að skipt hefur verið um ríkistjórn heldur vegna þess að það fólk sem var ekki í vandræðum síðast er nú búið að missa húsin sín. Það er tvennt í stöðunni. Annað hvort kemur þessi rannsóknarskýrsla út og það verður gerð bylting út frá efni hennar eða þá að það verður gerð bylting út af því sem ekki kemur þar fram. Ég er ekkert endilega að tala um blóðuga byltingu og mannfall, ég vona að þessari reiði verði beint í aðrar og jákvæðari áttir en þær að grípa til ofbeldis. Það var engum til sóma hvernig komið var fram við lögregluna undir lok mótmælanna fyrir ári. Ég var sjálfur vitni að því. Lögreglan hafði auðvitað gert mistök og þar innanum eins og í hinum hópnum voru menn sem ekki höndluðu kylfurnar. En það er hins vegar nauðsynlegt að menn beini reiðinni í að byggja hér upp útfrá öðrum forsendum eftir útkomu skýrslunnar. Menn skyldu hins vegar undirbúa sig undir það að réttlæti og niðurstöður dómstóla fari ekki endilega saman. Þá reynir á skynsemi okkar. Það þarf engan Pál Hreinsson til að segja okkur í grófum dráttum hvað hér gerðist. Við eigum flest að hafa skynsemi til að vita að hér varð kerfishrun af mannavöldum, græðgi og óhóf varð okkur að falli vegna þess að við lokuðum augunum fyrir því sem var að gerast. Þeir sem við treystum til að halda utan um batteríið klúðruðu því en rifu svo bara kjaft. Ég var kallaður fífl fyrir að spyrja Björgvin G Sigurðsson um hvort Fjármálaeftirlitið hefði ekki átt að stoppa innsöfnun á Icesafe-reikninganna. Hann vildi ekki svara svo ég spurði aftur og Geir H Haarde líka. Fyrir það var ég kallaður fífl og dóni. Í dag vita allir að Fjármálaeftirlitið átti samkvæmt þeim kröfum sem gerðar voru til eftirlitsins að stöðva Icesave og ef þeir gátu það ekki var auðvitað eitthvað að lögunum og þá var það stjórnmálamannanna að laga það, flóknara er þetta ekki. Við ætlumst til þess að þetta virki og það gerði það ekki. Það sem blasir líka við þessari þjóð er að horfast í augu við sjálfan sig, þegar þessu uppgjöri sleppir. Við þurfum að gangast við ábyrgðinni af meðvirkninni sem hér réð ríkjum; því að hafa kosið yfir okkur stjórnmálamenn trekk í trekk sem brugðust þeirri einföldu skyldu sinni að láta ekki allt hrynja hérna. Því að hafa setið hjá þegar dæmdum fjárglæframönnum voru seldir bankar svo ég tali nú ekki um þá staðreynd að Halldór Ásgrímsson hafi selt félagi fjölskyldu sinnar hinn bankann. Það þótti hreint og beint óviðeigandi að benda á það. Við skulum ekki gleyma því að valdið hér eins og annars staðar á uppruna sinn hjá fólkinu sjálfu, þaðan sem því hefur verið úthlutað full bratt af kjörnum fulltrúum til manna sem þjónuðu fyrst og fremst rassagatinu á sjálfum sér. Við megum heldur ekki gleyma því að fyrir nokkrum árum þótti það slá nærri meiðyrðum að fara fram á að stjórnmálaflokkar opnuðu bókhald sitt. Við eigum að gera þá sjálfsögðu breytingu hérna að stjórnmálamenn fari að hræðast fólkið en ekki öfugt. Við eigum líka að slá varnagla við öllum þeim illa földu úlfum sem nú þykjast ætla að bjarga okkur hvort sem er í pólitík eða viðskiptum. Ég fæ stundum æluna upp í háls að hlusta á sjálfskipaða bjargvætti okkar. Oftar en ekki er eina markmið þess að nýta tækifærið núna vegna þess eins að þetta lið var of vitlaust til að nýta tækifærið síðast þegar verið var að útdeila öllu hér öllum gæðum. Við ættum að hafa lært að greina á milli, ef við höfum þá eitthvað lært.“

Kraftur í þjóðinni
Helgi segist í þokkalegum málum fjárhagslega. Hann eigi ekki íbúð en hafi keypt bíl þegar hann varð pabbi og þótt lánin hafi hækkað ráði hann við þau ennþá. „Ég stend ekki betur eða verr en flestir og blóta oft á tíðum þessum þrjátíu daga mánuðum. Það er samt fullt af fólki sem hefur það verra en ég. Það er ömurlega grátlegt að fólk sem er á svipuðum aldri og ég, en var mun fyrirhyggjusamara og lagði fyrir og keypti sér íbúð, sé búið að tapa öllu. Þetta fólk á ekkert nema skuldir og er upp á bankastofnun komið - bankastofnun sem er nýbúin að setja þjóðina á hausinn. Svo mætir þessu fólki ekkert nema súpueldhússtemning í bönkunum, sem á sama tíma eru að rétta við menn með milljarðaskuldir og sviðna jörð. Ég skil ósköp vel að menn séu reiðir. Reiðin á fullan rétt á sér og sérstaklega eftir því sem lengri tími líður án uppgjörs. Á meðan slitna upp fjölskyldur og fólk þarf að flytja til útlanda,“ segir Helgi en bætir aðspurður við að hann hafi engan áhuga á að yfirgefa Klakann. „Ekki við þessar kringumstæður enda finnst mér hreinlega ekki fullreynt með þetta land og þessa þjóð, þótt ótrúlegt megi virðast. Þrátt fyrir allt og þó að mér finnist við Íslendingar oft sjálfum okkur verst þá held ég samt að við getum rifið okkur upp og átt hér ágætis líf. Ég vil ekki hljóma eins og pólitíkus en það býr kraftur í þessari þjóð þrátt fyrir allt. Atvinnuleysið er þó verst. Við eigum ekki að sætta okkur við það. Meirihluti þeirra sem er á atvinnuleysiskrá er fólk sem var ekkert að lifa um efni fram. Keypti sér ekki einu sinni flatskjá, svo firrtasta viðmiðið á þátttöku þjóðarinnar í þessum viðbjóði sé notað. Þetta fólk hefur unnið sér það eitt til saka að hafa framselt fyrir lítið vald sitt og ákvarðanatöku til stjórnmálamanna og umbjóðenda þeirra. Nú ríður á hér gangi í gegn breytingar og þeim fylgi ný andlit og opnara þjóðfélag án pukurs og leyndarmála. Ef þessi þjóð er svo fátæk af fólki til forystu í valdastöðum utan og innan þings, að á Nýja-Íslandi verði sömu andlit og í því gamla, þá getum við farið að pakka saman,“ segir Helgi. „Á svona tímum er líka óásættanlegt að um 300 blaðamenn gangi um atvinnulausir á meðan þörfin hefur aldrei verið meiri fyrir blaðamenn sem kunna sitt fag. Þar með geri ég ekki lítið úr atvinnuleysi annarra miklu frekar áherslum margra fjölmiðla. Með fullri virðingu fyrir brauði og leikjum; blöðrum og sælgæti þá veltir maður því fyrir sér hvað vaki fyrir eigendum fjölmiðla sem ákveða að snúa sér alfarið að því. Það er fyndið að sjá fólk detta í drullupoll í Argengtínu en það hefði líka verið ágætt ef stjórnendur Stövðar 2 hefðu notað Wipeout-peningana í að láta Jóa og Kristinn í Kompás grafa í drullupollum hérna heima. Ég held að Jón Ásgeir Jóhannesson þurfi að fara að svara þeirri spurningu hvers vegna í ósköpunum hann leggur slíka ofuráherslu á að eiga fjölmiðla í þessu árferði. Ég þarf ekkert svar frá eigendum Moggans, þeirra svar er borið út á hverjum morgni.“

Öll föst á gelgjunni
Sem fréttamaður er Helgi í hringiðu kreppu- og Icesave umræðunnar og hann viðurkennir að vera stundum kominn með upp í kok. „Á tímabili hugsaði ég um að hætta þessu en ég valdi að gera það ekki. Þetta eru merkilegir tímar og mig langar að taka þátt og gera mitt besta. Það er okkar að segja frá því sem hér er að gerast og það verður bara að gera betur en var gert fyrir hrun. Þá var bara eitt stórt partý í gangi og fréttir oft eftir því og margir sem voguðu sér að koma með varnaðarorð voru úthrópaðir vitleysingar. Baugsmálið er gott dæmi um andrúmsloft þessa tíma. Hvað er að þjóð sem ákveður að skipta sér í tvær fylkingar í frekar einföldu sakamáli? Ég sæi ekki Dani eða Svía skipta sér í fylkingar, með eða á móti, í máli gegn einhverjum risa stórum fjölmiðlaeiganda og risa á matvörumarkaði, sem væri kærður fyrir jafn alvarleg brot. Í grundvallaratriðum eru tvær valdablokkir í þessu landi, í hana má vel flokka nær alla sem eitthvað hafa látið fyrir sér fara hér og það er auðvitað glatað. Það er ekkert gott sem bíður þessarar þjóðar ef við ætlum að halda áfram að skipta okkur alltaf í tvennt eftir því sem þessar tvær blokkir ákveða. Það er ekki nauðsynlegt að halda annað hvort með Davíð eða Jóni Ásgeiri, eða hvað þetta allt heitir í öðru hvoru liðinu í hvert sinn. Það er líka í lagi, og fyllilega réttlætanlegt, að fyrirlíta báða hópa jafnt og það gera sem betur fer æ fleiri. Mér finnst samt stundum eins og við séum öll á gelgjunni og hópsálarsyndromið sé eftir því, við bara verðum að stilla okkur með öðrum hvorum hópnum, og standa þar opinmynnt og teygja tyggjóið okkar. Ég hef aldrei skilið af hverju þjóð, sem nappaði sér sjálfstæði, hálfpartinn í skjóli Nasista. Stórgræddi á stríðinu og ekki síst öllum peningunum sem stríðhrjáðri Evrópu voru ætlaðar, gat ekki einu sinni drullast til að láta af hendi rakna framlög til þróunaraðstoðar á við fullvalda þjóðir, meðan hún þóttist ríkust í heimi, lætur eins og hún sé best í heimi,“ segir hann.

Hræddist föðurhlutverkið
Fjölskyldulíf hafði aldrei heillað Helga áður en hann varð pabbi og hann segist hafa hræðst ábyrgðina sem því fylgdi að vera orðinn pabbi og eiginmaður. Annað hafi komið á daginn. „Ég kem mér á óvart á hverjum degi en er þó meðvitaður um að þetta er hið raunverulega ævistarf, barnauppeldið. Ég er líka alltaf skotinn í Kötu. Hún er svo kjaftfor, vel gefin og ákveðin. Svo er hún líka svo sæt. Við erum kannski bara svona lík,“ segir hann en bætir við að sennilega sé það ekki rétt þar sem hann gæti aldrei verið í sambúð með sjálfum sér. „Ég hafði fyrirfram einkennilegar og neikvæðar hugmyndir um það hvernig maður ætti að vera sem faðir og fjölskyldumaður og hafði aldrei séð sjálfan mig í því hlutverki, frekar var ég hressi frændinn. Sannleikurinn kom mér skemmtilega á óvart og ég hef rosalega gaman að fylgjast með Indíönu vaxa og þroskast og sér í lagi núna þegar hún er farinn að spjalla og syngja. Hún er miklu klárari en ég var á hennar aldri en er auðvitað svolítið lík mér. Það er rímað réttlæti fólgið í því að þurfa að díla við sjálfan sig í gegnum barnið sitt fyrir mann eins og mig. Mitt vandamál í gegnum tíðina hefur verið sjálfselska og eigingirni og á meðan Kata var ófrísk hugleiddi ég oft hvernig ég ætti eftir að standa mig í föðurhlutverkinu. Ég var skíthræddur um að ég yrði ekki nógu góður pabbi og flækti þetta allt fyrir mér,“ segir hann og bætir aðspurður við að hann sé sáttur við þann stað sem hann sé á í lífinu. „Eftir svona langan tíma að hafa dílað við reiði og uppreisn bjóst ég ekki við að verða ánægður sem fjölskyldumaður. Ég er samt ekkert að segja að ég sé einhver engill. Sjónvarpsþáttur byggður á mér héti ekkert fyrirmyndarmaðurinn, en ég er allavega ekki lengur númer eitt, tvö og þrjú og það er líka helvít fínt.“

indiana@dv.is