Konan varð brjáluð

Síðla árs 2008 kom íslensk kona sem tekur þátt í stjórnmálum að eiginmanni sínum í rúminu með vændiskonunni ­. Þetta kemur fram í bók um hana sem komin er út. ­Catalina afplánar nú tæplega fimm ára dóm fyrir hórmang, fíkniefnainnflutning og líkamsárás. Ellefu karlmenn sem keypt höfðu blíðu Catalinu voru dæmdir til fjársektar fyrr á árinu á grundvelli nýrra laga um vændiskaup sem samþykkt voru á Alþingi í fyrra.

Áhrifakona í íslenskum stjórnmálum lenti í því að koma að eiginmanni sínum í hjónarúminu með vændiskonunni Catalinu Mikue Ncogo síðla árs 2008. Catalina afplánar nú tæplega fimm ára fangelsisdóm í Kvennafangelsinu í Kópavogi fyrir fíkniefnainnflutning, hórmang, líkamsárás og brot gegn valdstjórninni. Konan hafði verið í útlöndum en kom fyrr heim til sín en ætlað var og kom því óvörum að manni sínum og Cata­linu í rúminu. Þetta er meðal þess sem kemur fram í bók Jakobs Bjarnars Grétarssonar og Þórarins Þórarinssonar blaðamanna um Catalinu, Hið dökka man, sem kemur út um helgina. Í bókinni segir orðrétt: „Þegar maðurinn hennar bauð mér heim sagði hann, að konan væri í útlöndum og því áttum við ekki von á henni.“

Catalina, sem er frá Miðbaugs-Gíneu í Mið-Afríku, komst í kastljós fjölmiðla í febrúar í fyrra þegar DV greindi frá því að hún ræki vændishús við hliðina á lögreglustöðinni á Hverfisgötu í Reykjavík þar sem hún gerði út nokkrar konur af erlendu bergi brotnar. Catalina hafði þá stundað vændi hér á landi frá árinu 2006 en upphaflega flutti hún hingað til lands vegna þess að hún giftist íslenskum manni sem hún skildi síðan við. Catalina bjó þá í Vestmannaeyjum ásamt manni sínum. Hún vann ýmis störf hér á landi áður en hún byrjaði að selja sig, meðal annars sem skólaliði í Hafnarfirði.

Á Íslandi er ekki ólöglegt að stunda vændi en það er ólöglegt að græða á vændi annarra og var Catalina dæmd á þeim forsendum. Með lagabreytingum í apríl í fyrra var það svo einnig gert ólöglegt að kaupa vændi. Eftir þetta var Catalina nánast stöðugt í fjölmiðlum fyrir margs konar brot en upp komst að hún hafði einnig verið kærð fyrir líkamsárás og var bendluð við fíkniefnainnflutning.

Hverjir voru kúnnarnir?

Inn í umfjöllunina um Catalinu spannst svo umræða um það hvaða menn það væru sem keypt hefðu blíðu hennar. Mál sautján manna sem grunaðir voru um að hafa keypt vændisþjónustu af Catalinu voru send frá lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu til ríkissaksóknara. Eftir að hafa rannsakað mál þeirra gaf ríkissaksóknari út ákærur á hendur ellefu þeirra. Hinir mennirnir sex sluppu vegna skorts á sönnunargögnum gegn þeim. Þessir ellefu kúnnar Catalinu sluppu svo frá málinu með fjársektum en heimild er fyrir því í lögum að dæma menn í eins árs fangelsisvist fyrir vændiskaup.

Mikið hefur verið pískrað og slúðrað um nöfn þessara sautján manna en enginn þeirra hefur verið nafngreindur opinberlega hingað til. Nöfn þeirra eru heldur ekki nefnd í bók Jakobs Bjarnars og Þórarins þar sem Catalinu mun vera afar umhugað um að halda trúnað við viðskiptavini sína. Viðskiptasamband vændiskonunnar Catalinu við kúnna sína virðist því vera bundið sams konar trúnaði í hennar huga og sambandið á milli lögmanns og umbjóðanda hans, svo dæmi sé tekið úr atvinnulífinu. Ekki er heldur rætt við eiginkonu mannsins, stjórnmálakonuna sem um ræðir, í bókinni.

Það nafn sem hvað oftast er nefnt til sögunnar í umræðunni um viðskiptavini Catalinu er nafn fyrrverandi eiginmanns Sivjar Friðleifsdóttur, þingkonu Framsóknarflokksins. DV hafði samband við Siv til að spyrja hana hvort hún hefði nokkru sinni komið að manni sínum með annarri konu, líkt og lýst er í frásögninni í bókinni um Catalinu. Siv neitar því að það hafi gerst. „Ég hef aldrei nokkurn tímann komið að fyrrum sambýlismanni mínum með konu á okkar heimili né annars staðar.“

Talar um pólitískar ofsóknir

Heimildir DV herma að eiginmaður stjórnmálakonunnar hafi ekki verið einn þeirra sem ríkissaksóknari ákvað að ákæra. Orð Catalinu í bókinni renna enn frekari stoðum undir þetta: „Ég held að eiginmaður hennar hafi lent í lögreglunni og sé einn af þessum sautján, sem voru rannsakaðir vegna gruns um vændiskaup,“ segir Catalina í bókinni. Mál hans var hins vegar sent ákæruvaldinu til rannsóknar en maðurinn var ekki ákærður vegna skorts á sönnunargögnum. Vitnisburður Catalinu í bókinni er hins vegar nokkuð skýr þó að ríkissaksóknari hafi metið sönnunargögnin í málinu þannig að ekki væru forsendur til að sækja manninn til saka líkt og hina ellefu. Ljóst virðist því vera að umræddur maður hafi keypt sér vændi þó ekki hafi verið hægt að ákæra hann fyrir það.

Catalina telur, sama hversu galið það kann að hljóma, að pólitískar ofsóknir hafi farið í gang gegn sér og setur þær í samhengi við uppákomuna á heimili stjórnmálakonunnar. Catalina virðist halda því fram að þingkonan hafi með einum eða öðrum hætti beitt sér gegn henni með því að leggja stein í götu hennar með lagabreytingum á þingi. Í bókinni segir: „Ég er alveg viss um, að pólitískar ofsóknir eru undirrót vandræða minna og aðalástæðan fyrir því, að ég sit nú í fangelsi. Auðvitað vill engin kona að maðurinn hennar leiti til vændiskonu og hér reyna mjög valdamiklar konur í stjórnmálum að stöðva þetta. Þær vilja færa vandræðin heima fyrir yfir á alla þjóðina með einhverjum lögum.“

Tekið skal fram að Catalina var vitanlega ekki eingöngu dæmd fyrir vændisstarfsemi heldur einnig fyrir fíkniefnainnflutning, líkamsárás og fyrir að veitast að lögreglumanni. Kenning hennar stenst því ekki skoðun í þeim skilningi að hún hafi eingöngu verið dæmd vegna vændisstarfseminnar. Þar kom fleira til.

Kenning hennar gengur heldur ekki upp þar sem vændisfrumvarpið hafði verið lagt fram áður. Kolbrún Halldórsdóttir, þingkona Vinstri grænna, hafði lagt frumvarpið fram nokkrum sinnum áður en Atli Gíslason, þingmaður Vinstri grænna, gerði það í fyrra. Vændiskaupafrumvarpið hafði því legið í loftinu lengi og má segja að það eina sem hafi þurft til að koma því í gegnum þingið hafi verið að vinstriflokkarnir mynduðu ríkisstjórn. Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið á móti því af hugmyndafræðilegum ástæðum að innleiða slík lög.

Maðurinn í sjokki

Þessar meintu pólitísku rætur ofsóknanna gegn Catalinu eru kynntar til sögunnar í bókinni áður en hún lýsir því hvernig stjórnmálakonan kom að eiginmanni sínum og Catalinu í hjónarúminu. Eftir því sem DV kemst næst átti þessi uppákoma sér stað síðla árs 2008 eða snemma árs 2009 en samkvæmt heimildum DV gekk Catalinu erfiðlega að muna það nákvæmlega þegar eftir því var leitað. Þá hafði maður stjórnmála­konunnar verið viðskiptavinur Catalinu í nokkurn tíma.

Catalina lýsir þessu svona í bókinni: „Ein áhrifamikil kona í stjórnmálum kom meira að segja að mér og eiginmanninum í rúmi þeirra. Aumingja maðurinn gerði ekkert þegar hún kom að okkur, enda var hann alveg í sjokki. Hann reyndi þó að vernda mig og sjá til að hún myndi ekki meiða mig. Ég gerði nú ekkert annað en að taka saman fötin mín og koma mér burt. Ég gat svo sem lítið annað gert.“

Tekið skal fram að umrædd lýsing á atburðarásinni virðist vera einhliða sýn Catalinu á það sem gerðist. Ekki er vísað í samtöl við manninn eða stjórnmálakonuna í bókinni og Cata­lina hefur oftar en einu sinni farið frjálslega með sannleikann um hitt og þetta, meðal annars þegar hún hélt því fram við blaðamenn að faðir hennar væri þekktur glæpaforingi í Miðbaugs-Gíneu.

Málinu var þó ekki lokið þar með því Catalina segist hafa fengið símtal frá stjórnmálakonunni daginn eftir þar sem hún spurði hana út í samband Catalinu og manns hennar.

„Konan hringdi síðan mjög reið í mig daginn eftir og spurði mig út í samband mitt við mann hennar: Hversu lengi þetta hefði staðið, hvað ég hefði gert fyrir hann og tekið fyrir? Ég sagði henni bara að spyrja manninn sinn. Ég myndi ekki veita henni neinar upplýsingar. Þetta væri þeirra vandamál en ekki mitt. Hún var öskureið og sagðist ætla að senda mig aftur til Afríku.“ Sami fyrirvari á við um þessa staðhæfingu og aðrar sem snerta þessa atburðarás. Frásögnin er eingöngu byggð á orðum Catalinu sjálfrar.

En viðskiptum stjórnmálakonunnar og Catalinu var ekki lokið þar með ef marka má orð hennar.

Peningar fóru til Catalinu

Stjórnmálakonan hringdi aftur í Catalinu til að láta hana vita af því að hún vissi að peningar hefðu farið af bankareikningi eiginmanns hennar og yfir á reikning Catalinu. Catalina heldur því svo fram að konan hafi hótað því að hún yrði svipt íslenskum ríkisborgararétti – sami fyrirvari gildir um þessa staðhæfingu Catalinu og aðrar. „Hún hringdi aftur í mig síðar og hafði þá komist að því, að peningar hefðu farið af bankareikningi eiginmanns hennar yfir á minn reikning. Konan hótaði að láta svipta mig ríkisborgararéttinum og vísa úr landi svo að ég varð mjög hrædd. Ríkisborgararétturinn er mér mjög mikilvægur og ég veit ekki hvernig þetta gengur fyrir sig í stjórnmálunum, hvort hægt sé að eiga eitthvað við ríkisborgararétt, þegar svo ber undir.“ Ekki er vitað til þess að íslenskir þingmenn hafi beitt sér með þessum hætti gegn fólki vegna einkahagsmuna sinna eða deilna við aðra ríkisborgara. Ólíklegt verður að teljast að þingkonan hafi hótað Cata­linu þessu og enn ólíklegra að hún hefði getað haft þessi áhrif á gang mála. Því þarf að taka þessum ásökunum Catalinu með fyrirvara.

Catalina segir hins vegar að hún hafi aldrei ætlað að særa þingkonuna eða aðrar eiginkonur þeirra sem hún seldi blíðu sína. „En ég ætlaði ekki að særa hana. Maðurinn hennar leitaði bara til mín og sóttist eftir þjónustu minni og hafði ég oft komið heim til þeirra áður... Ég var aðeins að veita eiginmanni hennar umbeðna þjónustu.“ Catalina virðist því réttlæta vændið gagnvart eiginkonum viðskiptavina sinna með því að hún sé aðeins að veita þeim það sem þeir vilja og borga fyrir og að þess vegna sé kynlífið réttlætanlegt.

Maðurinn kom aftur

Eiginmaður stjórnmálakonunnar lét sér hins vegar ekki segjast þótt eiginkona hans hefði staðið hann að verki með Catalinu í þeirra eigin hjónarúmi. Maðurinn kom aftur til Catalinu skömmu eftir þetta og hélt svo áfram að koma. Maðurinn virðist því ekki hafa séð neitt rangt við það sem hann hafði gert gagnvart eiginkonu sinni. „Hann kom til mín viku seinna og sagði mér, að lögreglan vildi ná tali af honum og væri lögfræðingur hans kominn í málið. Hann var einn af reglulegu viðskiptavinunum mínum og hélt meira að segja áfram að koma eftir þetta upphlaup.“

Catalina segir í bókinni að maðurinn hafi verið sólginn í vændi og því hafi hann haldið áfram að koma eftir þetta. „Hann var alltaf mjög kurteis og mjög rólegur og góður náungi, en algjör fíkill í kynlíf og vændi.“ Heimildir DV herma að ekki hafi verið hægt að ákæra mann stjórnmálakonunnar þar sem millifærslurnar af reikningum hans og inn á reikninga Catalinu hafi átt sér stað áður en það varð einnig ólöglegt, eftir lagasetningu frá Alþingi, að kaupa sér vændi. Maðurinn slapp því með skrekkinn að því leytinu til en nafn hans er í skýrslum lögreglunnar um gang málsins.

Þó að maðurinn hafi sloppið í þetta skipti kann að vera að hann geri það ekki næst vegna vændiskaupafrumvarpsins sem samþykkt var á Alþingi í fyrra. Framhjáhald hans með Catalinu, sem kona hans stóð hann að í árslok 2008 og virðist hafa haldið áfram árið 2009, er því ekki lengur bara hugsanlega siðlaust – eftir því hvaða siðferðisskoðanir menn hafa – heldur einnig ólöglegt. Ef stjórnmálakonan kæmi að manni sínum í samförum við vændiskonu í dag gæti hún því ekki aðeins sagt skilið við hann, eða eitthvað slíkt, fyrir verknaðinn heldur einnig kært hann til lögreglunnar fyrir vændiskaupin. Ýmislegt er því breytt í lagaumhverfinu frá því þessi uppákoma í húsi stjórnmálakonunnar ólánsömu átti sér stað og reynir Catalina að halda því fram í bók sinni, á frekar hæpinn hátt, að umrædd viðskipti við eiginmann hennar eigi þar hlut að máli.