„Ég þori, get og vil!“ er eitt frægasta slagorð kvennabaráttunnar. Það á einnig vel við eina frægustu konu heims, Björk Guðmundsdóttur, sem hefur ávallt farið eigin leiðir í lífi og list. Hún ræðir um kvenhetjur, barnauppeldi, poppbransann og einkalífið, umræðuna sem er stundum við það að buga hana og óvænta gjöf frá Evu Joly. Móðir Bjarkar sagði stundum að það væri ýmislegt sem hún hefði ekki getað gert vegna barnanna. Björk ákvað að svoleiðis yrði það ekki hjá henni. Að henni myndi takast að sameina ferilinn, móðurhlutverkið, ástarsambandið og félagslífið. Fósturlandsins fegursta freyja sýnir á sér nýja hlið í viðtali við Ingibjörgu Dögg Kjartansdóttur.

Kynbundinn launamunur, kynbundið ofbeldi og annað misrétti eru ástæður þess að konur eru hvattar til þess að rísa upp úr sætum sínum og ganga út af vinnustaðnum á mánudaginn klukkan 14.25. Tímasetningin er þessi af því að konur hafa að meðaltali 65,65% af heildarlaunum karla. Og nú eru þrjátíu og fimm ár liðin frá fyrsta kvennaverkfallinu þegar 25.000 konur fjölmenntu í miðbæinn með það að marki að störf kvenna yrðu metin til jafns á við karla.
Í tilefni dagsins langaði okkur að vera með sterka, íslenska konu á forsíðunni. Af því tilefni óskuðum við eftir viðtali við Björk sem ruddi brautina, ekki bara fyrir íslenskar konur heldur íslenska listamenn og er fyrirmynd margra. Er hin fullkomna kona í hlutverkið. Nokkrum mínútum seinna barst svarið: „Takk. Ég er bara mjög heiðruð. Hlýja, Björk.“

Nýtt verkefni í smíðum
Hún er reyndar stödd í New York og ekki væntanleg heim fyrr en í næstu viku þannig að við ákveðum að spjalla saman í síma og kasta á milli okkar spurningum á netinu. Klukkan er langt gengin í átta þegar við náum saman í síma. Hún er búin að funda stöðugt í dag og er nú á leið út á flugvöll. Ferðinni er heitið til San Francisco. „Það er alveg brjálað að gera hjá mér,“ segir hún og hlær létt. „Ég er að vinna að verkefni sem ég hef verið í síðan ég kláraði síðustu plötu. Ég fór út fyrir nokkra fundi og er að vinna í praktískum málum. Svo kem ég aftur heim á miðvikudaginn. Ég er bara að nýta vetrarfrí Ísadóru. Hún er í Melaskóla og er núna í vikufríi.“

Vill vera venjuleg
Björk býr hálft árið á Íslandi og hefur gert það frá því að hún var í Sykurmolunum. „Ég hef bara alltaf látið frekar lítið fyrir mér fara því mér finnst alveg nóg leka heim frá útlöndunum. Þannig að ég veiti yfirleitt aldrei viðtöl þegar ég er heima og fólk veit voða lítið af mér. Það er bara út af þessum náttúrumálum að ég er meira í fjölmiðlum núna en áður.“
Í viðtali sem ég tók um árið fyrir Nýtt Líf sagði Björk að það væri bæði vegna þess að hún vildi ekki að fólk fengi nóg af henni og eins til að geta verið heima í friði. „Það skiptir líka mjög miklu máli að geta komið til Íslands og gengið um göturnar án þess að fólk sé að stoppa mann, bara verið venjuleg. Ég vil ekki vera á forsíðunni á blaðinu í Melabúðinni, það er svolítið sjokk. Þannig að mér finnst best að vera ekkert í umræðunni á meðan ég er hér á landi. Því hef ég neitað flestum viðtölum hér heima.“

Ólíkir foreldrar
Yfirleitt ver hún hálfu ári hér heima og hinum helmingi ársins ver hún í New York. Ísadóra er hálft ár í skóla á Íslandi og hálft ár í New York. „Þetta eru ólíkir heimar. En hún á líka ólíka foreldra,“ segir Björk og hlær en hún er í sambúð með myndlistarmanninum Matthew Barney. „Þannig að með því að gera þetta svona tekst okkur að líma þetta saman. Mun betur en ef við værum aðeins í öðru landinu. Mér skilst að þetta sé ekki eins óalgengt og halda mætti hér í New York. Þar búa margir sem eiga maka frá öðrum heimsálfum sem geta ekki hugsað sér að vera þar allt árið um kring því hún er náttúrulega brjáluð þessi borg. Það virkar betur svona og veitir meiri stöðugleika að vera alltaf á sama árshluta í sama skólanum þó að börn þurfi að fara á milli skóla á hverju ári en að vera kannski þrjú ár í öðru landinu og flytja svo á milli landa. Það er víst betri reynsla af þessu. Nú er bara komin svona ryþmi á þetta,“ segir hún og hlær létt.

Yfirþyrmandi borg
Síðast þegar ég talaði við Björk talaði hún líka um það hversu yfirþyrmandi New York gæti verið. Til að ná andanum dvaldi hún oft í húsbátnum sínum og var meira að segja búin að fara á honum yfir Atlantshafið, til Mexíkó og Túnis. „Ég fæ auðveldlega innilokunarkennd þegar ég er í borgum. Með þessu móti get ég verið nálægt einhverju náttúruafli. Þá verð ég venjuleg, sting mér aftur í samband.“
Hún segir að það sé mun auðveldara að vera í borginni þegar hún veit að það er aðeins til skamms tíma. „Þetta er náttúrulega miklu betra þegar ég veit að ég ætla bara að vera þar frá því í janúar fram í maí. Þá kann ég mikið betur á það. Það verður viðráðanlegra. Síðast þegar við töluðum saman vorum við byrjuð á þessu en við vorum ekki komin lengra með það. Núna gengur það betur, það er komið lengra. Þannig að það er viðráðanlegra að vera úti.“

Stór spurning
Á þessum tíma var Björk að fylgja Volta eftir með heimsreisu og berjast fyrir auðlindum Íslands með náttúrutónleikum sem var varpað út um allan heim. Ég spyr hvernig líf hennar hafi breyst síðan þá. Hún svarar ekki, þegir lengi og dæsir annað slagið, ahm, uhm, ehm og hlær. „Þetta er svo stór spurning. Ég veit það ekki. Ég gæti ekki einu sinni sagt besta vini mínum það. Ég veit ekki hvar ég er stödd í lífinu í dag. Ég verð að fá að hugsa um það í flugvélinni og segja þér það síðan.“
Eftir flugferðina fæ ég tölvupóst með ýmsum svörum en ekki svar við þessari spurningu. En líf Bjarkar breytist ört og list hennar um leið. Enda hefur oft verið sagt að það sem einkenni Björk einna helst sé að hún komi stöðugt á óvart, sé alltaf að smíða nýja tóna, þróast og þroskast. Björk segir samt að sumt breytist aldrei. „Það er ákveðin hryggjarsúla í því sem ég geri sem heldur öllu uppi og breytist aldrei.“ Hún hlær þegar hún segir að hún sé alltaf með sömu röddina, hún semji alltaf eigin lög og hún sé alltaf íslensk. „Ég er líka alltaf kona,“ segir hún og hlær enn. „Það er svo margt sem breytist aldrei. Aðrir hlutir breytast alltaf. Eins og lífið sem breytist hvort sem mér líkar það betur eða verr. Þannig að sumir hlutir eru allt öðruvísi núna en þegar ég var að semja síðustu plötu.“

Skemmir fyrir
Hún vill samt ekki tala um það að hvaða leyti þessi plata verður ólík þeirri síðustu. „Það er erfitt að tala um það núna. Ég hef brennt mig á því áður að eyðileggja hluti sem ég ætla að gera með því að tala um þá. Það er svo erfitt að ætla að gera eitthvað sem ég er búin að tala um. Það er miklu betra að gera það fyrst og tala svo um það,“ segir hún og hlær þessum létta og dillandi hlátri sínum.

Heima til að taka á móti börnunum
Björk vinnur alla daga en starfið er fjölbreytt. Suma daga semur hún tónlist, aðra daga útsetur hún hana, byggir hljóðfæri, æfir með tónlistarmönnum, pælir í sjónrænu þáttunum, skipuleggur tónleikaferðir, fer á tónleika, í plötubúðir, upptökur, söngtíma og Guð má vita hvað. „Þetta er mjög fjölbreytt starf. Engir tveir dagar eru eins. Þeir eru allir mjög ólíkir. Það veltur allt á því hvað ég er að gera hverju sinni. Það er allt önnur orka í gangi í upphafi plötu þegar ég er að semja tónlistina og í lok plötu þegar ég er að taka hana upp. Þegar ég er á tónleikaferð er það líka ólíkt öllu öðru. Þetta er mjög gott því þetta er mjög fjölbreytt. Það hentar mér. Ég vinn líka mikið heima og er þar af leiðandi mikið heima með börnunum. Síðustu sextán ár hef ég meira og minna unnið í stúdíóum heima hjá mér. Þannig að þegar börnin koma heim úr skólanum er ég heima. Það hefur virkað vel og er mér mikilvægt.“

Sjálfstætt barn
Sjálf ólst hún upp hjá móður sem vann úti. „Ég kom heim eftir skóla og var ein heima þar til hún kom heim úr vinnunni.“ Að sama skapi veitti móðir hennar henni mikið frelsi til þess að gera það sem hana langaði til, eins og kom fram í áðurnefndu viðtali í Nýju Lífi. Reglulega fór hún ein í Elliðaárdalinn með tjald og svefnpoka þar sem hún gerði sig heimakomna í nokkra daga og upplifði hálfgerða einbúafantasíu. Síðar fór hún að ferðast á puttanum um landið með tjaldið á bakinu.
„Ég er þakklát henni fyrir að treysta á að ég vissi sjálf hvað væri mér fyrir bestu. Ég fékk sjálf að ráða mjög miklu í mínu lífi. Mamma hlustaði á mig og það hvað ég vildi og leyfði mér að fylgja eðlisávísuninni. Á sama hátt reyni ég að hlusta á börnin mín. Láta þau setja upp aðstæður og ákveða fyrir sig sjálf, þannig að þau læri að axla ábyrgð og læri af mistökunum án þess að ég ráðskist með þau.“

Munurinn á Sindra og Ísadóru
Hún segir að þau systkinin, Ísadóra og Sindri, séu mjög ólík og því nálgast hún þau með ólíkum hætti. „Það er ekki bara það að þau séu strákur og stelpa. Þau eru líka ólíkir einstaklingar. Ég verð að fara svolítið eftir þeim. Leyfa þeim að ráða ferðinni. Þau eru bara eins og þau eru,“ segir hún einlæg.
Hún hefur einnig sagt frá því að það var mikill munur á því að eignast Sindra og Ísadóru. Þá sagði hún: „Þegar ég var með Sindra lítinn var ég einstæð. Við ákváðum aftur á móti strax að ala Ísadóru saman upp. Þá var ég sem sagt það sem er kallað einstæð móðir, núna er ég í sambandi. Þá eignaðist ég strák, núna eignaðist ég stelpu. Það er líka mikill munur á því að vera tvítug eða 36 ára þegar þú eignast barn. Þegar Sindri var lítill gaf ég honum tíma. Við vorum alltaf saman. Ég var enn í Sykurmolunum og var með honum alla daga fyrstu sex árin í hans lífi, ég rétt fór frá honum til að syngja á tónleikum á kvöldin þegar hann svaf hvort sem var. Þegar ég eignaðist Ísadóru var ég búin að gera fullt af plötum og á allt öðrum stað í þróunar- og þroskaferlinu. Ég var mjög heppin, ég hætti aldrei að vinna en gat samt verið mikið með henni. Ég gat ráðið barnapíu og hljóðmann sem voru heima hjá mér, þannig að ég gat verið með barn á brjósti en samt stokkið inn í herbergi til að vinna. Þegar ég var með Sindra var ég einstæð og átti ekki krónu en hafði allan tímann í heiminum. Núna hef ég ekki eins mikinn tíma með Ísadóru en get borgað fólki fyrir að vinna fyrir mig.“

Alltaf náin
Þau Sindri eru enn mjög náin og býr hann hjá henni. Hann fer þó ekki alltaf með henni út lengur. „Hann hefur stundum komið með mér. Hann er orðinn 24 ára gamall. Hann er ekki barn lengur.“ Stundum er sagt að konur eigi erfitt með að sjá á eftir sonum sínum fullorðnast. Björk hlær bara þegar hún er spurð að því hvort henni þyki þetta erfitt. „Að hann sé orðinn fullorðinn? Já, nei, nei. Endilega,“ segir hún og hlær. Henni hefur ekki reynst erfitt að sleppa tökunum.

Vildi ekki segja þetta við sín börn
Eitt af því sem konur eru alltaf að fást við er að sameina starfsferil og móðurhlutverkið. Björk ákvað snemma að láta það ganga. „Ég var alin upp af mömmu sem sagði mér að það hefði verið hellingur af hlutum sem hún hefði getað gert ef ekki hefði verið fyrir mig og okkur börnin. Mér fannst það svolítið skrýtið. Ég tók það til mín og vonaði að mín kynslóð yrði sú kynslóð kvenna sem myndi ekki segja þetta við börnin sín. Ég var nefnilega alveg: „Já, en ef þú hefðir viljað gera eitthvað hefði ég bara viljað koma með. Ekki málið.“
Mér fannst þetta afsökun og tók þann pól í hæðina að ég ætlaði bæði að sinna starfi mínu og eignast börn. Ferðalög reyndust síðan hluti af mínu starfi og kannski oftar og meira en mig langaði til. Ég lagaði mig að þeim aðstæðum og sameinaði þetta tvennt, sumt hætti ég reyndar við og gerði ekki en aðra hluti gerði ég. Enginn getur nefnilega sest niður og planað líf sitt. Það bara gerist. Það er enginn með eitthvert súperplan, jafnvel þótt það virðist vera þannig, þá er það aldrei þannig. Við erum flest að reyna að impróvisera jafnóðum.“

Flæðið á milli ólíkra hlutverka
„Sem konu þykir mér mjög mikilvægt að horfa á heildina, sambandið við fjölskylduna, ástarsambandið, feril minn sem tónlistarkona, vini mína og félagslíf. Öll fyrirhöfnin við að sameina þetta allt er mikilvægur þáttur, ekki bara í praktískum málum heldur snýst þetta líka um viðhorf til lífsins. Líkt og sjálfbærni, þar sem þú ert ábyrg fyrir því að endurnýta rusl og nota það aftur, fara vel með náttúruna og skila til baka því sem þú tekur. Það er þetta flæði milli ólíkra þátta í lífinu og lífsstílnum. Ég trúi mjög sterkt á afl sem ég verð að beygja mig fyrir.“
Aðspurð hvort hún sé að tala um Guð segir hún: „Nei, alls ekki. Ekki Guð. Ég er bara að tala um flæði, að það sé streymi á milli ólíkra þátta í lífi mínu. Að ég geri ekki bara eitthvað eitt núna og slökkvi þá um leið á öllu hinu. Að það séu tengsl á milli allra þátta í mínu lífi.“

Frelsið er afstætt
Að sama skapi er einkalífið mikilvægt. „Ég fer ennþá ein út í náttúruna. Það þurfa allir sína einveru. Líka börn. Þau þurfa líka sitt prívatlíf. Foreldrarnir eiga ekkert alltaf að vera að hnýsast í það sem þau eru að gera,“ segir hún og hlær.
Frelsið er afstætt í hennar huga. „Ég set mér takmörk, hef aga og brýt síðan reglurnar. Í mínum huga snýst þetta um endalausa könnun á sjálfum sér, hvaða reglur ég þarf og hvar þarf að brjóta þær. Svo getur það orðið að reglu að brjóta ákveðnar reglur en síðan kem ég mér á óvart og brýt þær með því að halda þeim og svo framvegis.“

Leitar lausna
Lífið getur verið púsluspil og hvað þá þegar maður býr í tveimur löndum og vinnur starf sem krefst þess að maður fari reglulega heimshorna á milli. Björk gerir þó lítið úr því. „Ég held að þetta sé ekkert meira púsl hjá mér en öðrum. Ég held að allir séu alltaf að púsla. Hversu mikið á ég að vera með vinum mínum? Á ég að vera meira með þeim í ár en á síðasta ári? Barnapíur og barnaheimili skipta líka máli. Þetta er jafn flókið hjá mér og öðrum.
Svo er það líka þannig að fólk er ánægt og síðan verður það óánægt. Þá þarf að ræða málin. Ég tek bara einn dag í einu. Um leið og ég hef fundið lausn sem virkar kemur á daginn viku seinna að hún virkar ekki lengur. Ég held að þetta sé eitthvað sem allir eru alltaf að fást við, alveg endalaust og í raun finnst mér það mjög heilbrigt.“

Tilfinningar skipta máli
Allt í einu slitnar sambandið. Björk keyrði undir brú. Hún hringir strax aftur. Það er óhjákvæmilegt að spyrja hana út í jafnréttismálin. Hvort hún upplifi sig sterkt sem konu eða hvort hún sé yfirleitt meðvituð um það. „Flesta daga er ég ekkert að pæla í því. Það kemur náttúrulega fyrir þegar ég veit að ég er í aðstæðum sem ég væri ekki í ef ég væri karlmaður. Eins og núna. Ef ég væri maður værum við ekki að tala um börn, tilfinningar og jafnrétti. Þú sérð mjög sjaldan viðtöl við Baltasar Kormák um börnin hans og tilfinningar. Hvort það sé jafnrétti í kvikmyndabransanum og hvernig hann upplifi það að vera karlmaður þar. Hann yrði aldrei spurður út í þessa hluti. Hann væri aftur á móti að tala um kvikmyndir.“
Hún segir að það eigi þó að vera rúm fyrir hvort tveggja. „Mér finnst óþægilegt að skilja tilfinningar út undan í því sem ég geri. Mér finnst að tilfinningar eigi að fá að vera með.“

Asnaleg viðtöl
„Stundum finnst mér samt asnalegt að sjá viðtöl við frægar konur sem eru bara að tala um börn og tilfinningar. Eins og starf þeirra sé ekki byggt á solid verklagni og vinnusemi. Það sé ekki aðalatriðið í þeirra lífi heldur börnin þeirra og tilfinningarnar. Ég myndi vilja að við værum meira í miðjunni með þetta. Það væri frábært að sjá karlmenn tala um tilfinningar og börn og eins mætti leyfa konum að tala oftar um sitt starf á faglegum nótum við sérfræðinga á því sviði. En ég meina, það er pláss fyrir allt. Ég hef líka gaman af því að veita bara einhverjum fréttamanni viðtal. En þarna finnst mér halla á konur. Það er eins og þær geti ekki verið í fjölmiðlum án þess að leggja einkalífið undir.“

Vill þyngri refsingar
Launamuninn vill hún einnig uppræta. „Þetta er náttúrulega ekki í lagi. Konur eiga að fá sömu laun fyrir sömu störf. Það er einfalt. Eins mætti gera meira til þess að spyrna gegn kynferðislegu ofbeldi. Refsingarnar mættu vera þyngri. Fram til þessa hefur verið þagað um svona mál en mér finnst þetta vera að breytast. Það er jákvætt.“
Annars dáist hún að íslenskum konum. „Ég á margar sterkar og góðar vinkonur sem væri illmögulegt að lifa án. Mér finnst íslenskar konur svo ótrúlega flottar. Ég var að horfa á þær á Iceland Airwaves, horfði eiginlega meira á þær en hljómsveitirnar. Þær eru sterkar, ástríðufullar, jarðtengdar og glaðar.“

Amma, Joni Mitchell og Kate Bush
Fyrirmyndirnar eru líka sterkar. „Ég leit mikið upp til Hallfríðar ömmu minnar þegar ég var krakki. Mér fannst henni takast að sameina það með miklum þokka að mála myndir og vera fjölskyldukona. Hún er líka aðdáunarverð fyrir nægjusemi sína, alltaf ánægð með það sem hún hafði og átti eflaust gott samband við náttúruna.
Sem unglingur leit ég mjög upp til Joni Mitchell og Kate Bush. Þá sérstaklega fyrir það að þeim hafði tekist að skapa sinn eigin heim en voru ekki bara gestir í annarra manna hljóðheimi, eins og oft vill verða með söngkonur.“
Hún gefur lítið út á það að hún sé sjálf fyrirmynd og brautryðjandi. Þegar hún er spurð að því hvernig tilfinning það sé að árangur hennar hafi rutt brautina fyrir aðra og að kraftur hennar sé til fyrirmyndar fyrir þá sem vilja láta til sín taka segir hún að það sé erfitt að átta sig á þessu. „Þetta er eitthvað sem flestir gætu talað um nema ég.“

Safnar undirskriftum
Fólk kemur þó reglulega til hennar og þakkar henni fyrir náttúrubaráttuna. „Stundum finnst mér að fólk haldi að fyrst ég sé í þessu, að fyrst það beri mikið á mér í fjölmiðlum, sé það nóg. En það er ekki nóg. Í könnun kom fram að yfir 80% þjóðarinnar vilja ekki láta einkavæða aðgang að orkuauðlindunum okkar. Til að koma því til skila til stjórnvalda þarf fólk að skrifa undir á orkuaudlindir.is. Nú var í fréttum að það verði jafnvel þjóðaratkvæðagreiðsla um Evrópubandalagið í nóvember. Ef við höfum safnað 35.000 undirskriftum þá gætu stjórnvöld ekki látið það fram hjá sér fara. Við fengjum þá vonandi að kjósa líka um það hvernig farið verður með orkuna okkar. Það kostar að hætta við Magma en það mun kosta þúsundfalt meira ef við gerum það ekki.
Ég hugsa að á endanum muni þessi barátta skila þeim árangri sem ég vænti. Lokaniðurstaðan er ekki enn komin fram. Fjölmiðlar hafa brenglað niðurstöðu Magma-nefndarinnar, sem sagði ekki að skúffan væri lögleg. Hún sagði að lögin væru svo illa skrifuð að salan til Magma væri bæði bönnuð og ekki. Nefndin lagði því til að sett yrðu ný lög. Nú vona ég bara að ráðamenn hlusti.“

„Stundum tekur það úr mér allan mátt“
Alls ekki allir taka henni þó fagnandi þegar hún tjáir skoðanir sínar. Stundum hefur hún þurft að sitja undir ruddalegum skrifum manna sem gera lítið úr henni og því sem hún hefur fram að færa. Það er ekki alltaf auðvelt. Ekki einu sinni fyrir Björk. „Mér finnst það hrikalega leiðinlegt. Stundum tekur það úr mér allan mátt. Ég átta mig á því að ég hef aðgang að fjölmiðlum sem fáir Íslendingar hafa. Það hefur oft komið mér vel í gegnum tíðina, svo ég er tilbúin til að taka slæmu hliðinni á því líka. Standa upp sem málsvari 80% þjóðarinnar jafnvel þótt ég verði skotin niður. Það er þess virði.
Stuðningur Evu Joly í síðustu viku var ótrúleg gjöf. Ég fann hvernig okkar amatör barátta varð pró á einu augnabliki. Í hjarta sínu vita jú flestir að þetta er ekki rétt, ég finn það. Sömu menn og rændu bankana eru að ræna okkur auðlindunum. Við erum nú þegar komin upp í leyfileg mengunarmörk og ef við höldum áfram að bæta við förum við langt yfir þau mörk. Hvernig eiga samskipti okkar við aðrar þjóðir að vera ef við virðum ekki slíkt samkomulag?“

Gróðurhús úr álversgrunni
Staðan á Suðurnesjunum er erfið og hún hefur fullan skilning á því. „Ég skil líka að ef ekki verður af byggingu þessara álvera þurfa Suðurnesjamenn að finna aðrar lausnir. En ef álverið rís, hvað ætla þeir þá að gera eftir fjögur ár? Fá herinn aftur? Þá munu þeir vakna upp við það að þeir hafa grafið sig í enn dýpri holu en þeir eru í núna. Atvinnuleysið er ekki til staðar af því að þeir fengu ekki álver. Það kom til af því að þeir gerðu óraunhæfar áætlanir og eyddu um efni fram. Þeir hefðu betur, þarna fyrir nokkrum árum, fjárfest í ótal sprotafyrirtækjum. Þá væru þeir í mun betri stöðu eftir fjögur ár, með sprota sem væru að verða tíu ára gamlir og byrjaðir að spíra. Eins væru skuldirnar miklu minni og Reykjanesið enn ómengað. Ég hef heyrt marga tala um það hversu stórkostlegt það væri ef þeir myndu nota álversgrunninn til þess að byggja gróðurhús með það að marki að rækta allt það grænmeti sem Íslendingar þurfa. Það er kannski ekki nógu „macho“?“

Nett þráhyggja
Baráttan er henni mikilvæg og hún mun halda henni áfram sama hvað tautar og raular. „Flest verkefni sem ég hef tekist á við hafa virst mér ofviða á einhverjum tímapunkti. Ég lít á það sem heilbrigðan hluta af þessu ferli. Ég myndi fyrst fá áhyggjur ef allt gengi snurðulaust fyrir sig. Ætli ég sé ekki haldin einhverri áráttu fyrir því að klára verkefni? Þetta er svona nett þráhyggja. Ef ég byrja á einhverju verð ég að klára það.“

Mun aldrei tilheyra stjórnmálaflokki
Með allar hugsjónirnar að vopni gæti Björk auðveldlega tekið þátt í stjórnmálum. Það heillar hana hins vegar ekki og hefur aldrei gert. Ekki einu sinni að stofna nýtt stjórnmálaafl. „Ég held að ég muni aldrei tilheyra stjórnmálaflokki. Hingað til hef ég skilað auðu og ég mun halda því áfram. Ég gæti aldrei hugsað mér að stofna nýtt stjórnmálaafl.“
Hún er komin út á flugvöll og þarf að tékka sig inn. Ég heyri hvar hún kveður samstarfsfólkið með hlýju: „Thank you.“ Snýr sér síðan að mér og kveður: „Ég ætla að skjótast hérna inn. Takk aftur fyrir heiðurinn. Bæ.“

Ljósmynd: Vera Pálsdóttir