„Kenndi sjálfri mér um dauða hans“

Tobba hlær mikið, talar hátt og lífsgleðin geislar af henni. Hún hefur þó ekki farið í gegnum lífið áfallalaust. Þegar hún var 15 ára fór hún sem skiptinemi til Brasilíu þar sem hún gekk í gegnum erfiða reynslu og upplifði mesta áfall lífs síns.

„Mamma og pabbi voru miður sín að senda ljóshærðu skellibjölluna sína til ókunnugs fólks í Suður- Ameríku. En ég var heppinn og lenti hjá dásamlegum hjónum sem ég kalla mömmu og pabba og strákana á heimilinu bræður mína. Ég varð mjög náin þeim og fólk hló oft þegar ég gargaði mamma á eftir dökkri smávaxinni konu út í búð. Pabbi var vanur að segja að ég væri dóttir hans af fyrra hjónabandi og hann ætti mig með sænskri fyrirsætu,“ segir Tobba og brosir.

Bróðurmissir

Brasilísku bræður hennar voru tveir. Eldri bróðirinn, Raul var 15 ára og Ricardo sá yngri 12 ára. „Raul var mikið í skólanum. Hann var mjög metnaðargjarn enda orðinn lögfræðingur í dag. Foreldrar okkar voru lítið heima og því urðu ég og Ricardo miklar samlokur. Hann hafði þolinmæðina til að endurtaka orðin og kenndi mér smá saman portúgölsku. Foreldrar mínir voru efnaðir og við vorum oft tímunum saman að leika okkur í sundlauginni, garðinum eða á tennisvellinum. Nokkrum vikum áður en ég átti að fara heim til Íslands heimtaði litli bróðir minn að fá að fara í sundlaugargarð rétt fyrir utan borgina. Við ákváðum að fara í sitthvoru lagi , hann með vinum sínum og ég með mínum. Þegar ég var að fara heim vildi hann verða eftir með vini sínum og fjölskyldu hans. Ég leyfði honum það þrátt fyrir að hann hafi átt að koma heim með mér. Ég kvaddi hann og það var í síðasta skipti sem ég sá hann á lífi.“ Ricardo eða Ricky eins og hann var kallaður lenti í bílslysi á leiðinni heim og dó á spítalanum daginn eftir.

Ásakaði sjálfa sig

„Lengi vel velti ég mér upp úr því afhverju ég lét hann ekki koma með mér heim og kenndi sjálfri mér um dauða hans. Fjölskyldan mín úti áfelldist mig þó aldrei. Mamma hataði sjálfan sig fyrir að hafa leyft honum að fara en ég hataði manninn sem var við stýrið. Hann hafði verið að drekka bjór í sundlaugargarðinum áður en hann keyrði litla bróðir minn og fjölskylduna sína heim. Maðurinn dó en synir hans og eiginkona lifðu. Ég man að mamma var vön að skamma Ricky fyrir að vera ekki í belti og ég held að þennan dag hafi hann ekki í slíku. Mamma vildi þó aldrei segja mér nein smáatriði. Hún sagði að þetta yrðu of skelfilegar minningar fyrir mig. Þessar síðustu vikur renna eiginlega saman og ég man voða lítið. Mamma og pabbi á Íslandi hringdu stöðugt í mig en ég var bara í einhverjum móki og varla talandi. Þau voru skelfingu lostin heima yfir að geta ekkert gert fyrir mig og á tímbili var pabbi farinn að íhuga að fara til Brasilíu og sækja mig.“

Tobba gerir hlé á frásögn sinni. Það er greinilega erfitt fyrir hana að rifja þessa atburði upp. Hún segist ekki hafa talað mikið um þetta en dreymi fjölskylduna mikið og sé oft með hugan hjá þeim.

Samviskubitið erfitt

„Vegna hita þurfti að jarða Ricky strax. Það leið yfir mig í jarðaförinni. Kistan var opin og litli líkaminn hans illa farin eftir slysið og hitann. Fyrstu næturnar sváfum við bróðir minn á dýnum inn í herbergi hjá mömmu og pabba og það kom læknir og gaf okkur svefntöflur. Á daginn komu konur úr kirkjunni og báðu inn í stofu. Kaþólska trúin kom sterk inn og bjargaði því sem bjargað varð hjá mömmu. Ég reyni að halda sambandi við þau, en samviskubitið yfir að hafa yfirgefið þau á þessum nótum gerir mér erfitt fyrir. Ég grátbað AFS um að leyfa mér að vera áfram en þau sögðu að það væri ekki hægt. Allar tryggingar og annað væri að renna út og enginn tæki ábyrgð á mér og ég yrði að fara til baka. Ég man að mamma sagði við vinkonu sína daginn áður en ég fór: Hvernig á ég að geta misst tvö börn í einum mánuði? Mér hefur sjaldan liðið eins illa og þá. Mér fannst AFS bregðast mér og ég fjölskyldu minni með að geta ekki verið til staðar fyrir þau á þesum tíma. Það var líka erfitt að koma heim þar sem engin þekkti Ricky eða gat deilt sorginni sem fylgir slíku áfalli.“

Í plastbuxum á munaðarleysingjahæli.

„Þegar ég kom heim frá Brasilíu passaði ég ekki inn neinstaðar. Ég og stelpan sem hafði verið besta vinkona mín áður en ég fór út áttum ekkert sameiginlegt lengur. Ég kom heim tíu kílóum þyngri, í plastbuxum og plast topp í stíl. Tískan þarna úti er allt öðruvísi og allar stelpurnar ganga í tíu sentimetra háum hælum við skólabúinginn sinn, Þaðan kemur þessi háuælasýki mín. Vinkonur mínar fengu sjokk þegar þær sáu mig í gegnum glerið á flugvellinum í plastfötum með roðmynstri og út úr tanaða, segir Tobba og skellihlær sínum háa hvella hlátri.

En það var ekki bara tískan og missirinn sem að mótaði Tobbu úti, því þar sá hún líka fátækt sem hafði mikil áhrif á hana. „Einn daginn fór út að keyra ég með vinum mínum og við keyrðum í gegnum fátæktarhverfi. Ég fékk bara hálfgert taugaáfall við að sjá alla þessa eymd, varð alveg miður mín og fór að hágráta. Ég vildi gera eitthvað gott og fann munaðarleysingjaheimili rétt hjá hverfinu þar sem ég bjó. Þangað fór ég einu sinni í viku og lék við börnin. Þótt þetta hafi verið bara einn klukkutími í viku þar sem ég var að leika við einhverja sæta krakka þá var það betra enn ekki neitt. Ég gleymi aldrei einu litlu barni sem að grét í hvert einasta skipti sem ég skilaði henni af mér. Það er svo mikið af krökkum þarna og þau fá svo litla athygli hvert um sig. Þetta breytti mér mjög mikið.

Fann sig í fjölmiðlafræði

Tobba byrjaði í Verslunarskólanum haustið sem hún kom heim frá Brasilíu. Hún segir það hafa verið skrýtin tíma.

„Ég var búin að vera vinna á munaðarleysingjahæli í plastbuxum skilurðu. Ég fór í Versló útaf vinkonu minni en við töluðumst ekki lengur við. Ég eyddi mestum tímanum í frammi á gangi og var minna í tímum. Í Versló kynntist ég þó Ásu Maríu vinkonu minni sem bjargaði félagslífinu mínu og fékk mig til að hætta að ganga í plastfötum og fyrir það verð ég henni ævinlega þakklát.“

Hún var tvö ár í versló og er með verslunarpróf þaðan. „Ég sá að að þessi skóli var ekki fyrir mig. Ég er mjög léleg í reikningi og það er lítið af skapandi greinum. Ég ákvað að skipta yfir í Fjölbrautaskólann í Garðabæ þar sem ég fór á hraðbraut og útskrifaðist hálfu ári fyrr. Mér gekk mjög vel í FG og fékk verðlaun í fjölmiðlafræði. Þá sá ég að þetta starf gæti átt mjög vel við mig.“

Eftir úrskrift tók tók hún sér hlé frá námi og fór að vinna í Heklu áður en hún hélt til Englands þar sem hún nam fjölmiðlafræði við háskólann í Darby. Hún segist hafa alltaf ætlað sé að verða leikkona en eftir að hafa kynnst starfi þeirra í gegnum kunningja hafi hún áttað sig á hversu mikið strögl þetta væri og misst áhugann. Hana langaði þó að starfa við eitthvað sem tengdist sjónvarpi og fjölmiðlum. „Ég fór því og lærði fjölmiðlafræði en sérhæfði mig ekki í neinu tók bara allan pakkann, almannatengsl og allt þetta og kláraði námið á þremur og hálfu ári“

Hvorki drykkfeld né óvinsæl

Ég spyr hvort að það sé metnaðurinn sem fleyti henni áfram þar sem hún segist sjálf eiga erfitt með nám. „Það er frekar þessi klassíski íslenski dugnaður held ég. Ég hef aldrei viljað eyða tíma í eitthvað sem ég get klárað fyrr. Ég vann öll verkefnin í skólanum strax til að geta verið lengur heima á sumrin til að vinna. Bretar eru mikið fyrir að drekka bjór og slaka á og þegar nemendurnir fóru á pub eftir skóla fór ég heim að læra. Meira að segja yfirkennarinn skildi ekkert afhverju ég vildi endilega gera þetta svona. Það spilaði líka stóran þátt í þessu að kærastinn minn á þeim tíma fékk góða vinnu heima og ég vildi frekar vera heima með honum en ein úti.“

Tobba hafði unnið í sumarfríum á Séð og Heyrt og eftir að hafa lokið náminu úti fast réð hún sig þar.

Hún segir hlæjandi að hún hafi byrjað á að ljúga sig inn í starfið. „Mikael Torfason var þá ritstjóri á blaðinu og spurði mig hvort að ég hefði skrifað eitthvað í blöð áður. Ég laug að ég hafði skrifað alveg fullt en hafði í raun bara skrifað eina grein í Morgunblaðið. Þetta var annars steiktasta atvinnuviðtal sem ég hef farið í. Hann Mikael sat þarna inn á skrifstofunni sinni í risastórri dúnúlpu og spurði mig spurninga á borð við hvort ég færi á djammið, hvort að ég ætti marga vini og hvort að ég þekkti eitthvað fólk. Ég vissi ekkert hvert maðurinn væri að fara og sagði honum að ég væri hvorki drykkfeld né óvinsæl. Mér fannst hann alveg fáránlegur, segir hún hlæjandi. „Hann benti mér síðan á autt borð og sagði mér að fara vinna.

Óhamingjusöm í vinnunni

Tobba segir að hún henni þyki alltaf vænt um Séð og Heyrt og hún hefði alls ekki alls ekki viljað fara á mis við þá reynslu sem hún öðlaðist á blaðinu. „Ég væri ekki búin að gera allt sem ég er búin að gera ef ég hefði ekki verið að vinna þarna en ég er ósatt við margt sem var í gangi á Birtingi og var ekkert brjálæðislega hamingjusöm í vinnunni. Það var búið að segja upp minni nánustu samstarfskonu og síðan var Eiríki sagt upp en þau tvö hafa unnið með mér á blaðinu frá upphafi.“ Hún segir það hafa komið sér á óvart að Eiríki var sagt upp. „Örugglega meira en honum sjálfum, því hann hafði oft sagt að nú væri hann næstur til að fara.“

Vill stöðuleika

Þegar talið berst að framtíðinni og barneignum segist Tobba ekkert vera á þeim buxunum.

„Fólk spyr mig oft afhverju ég eigi ekki börn þar sem flestar vinkonur mínar á sama reki eiga börn – sumar jafnvel fleiri en eitt og ég á tvö löng sambönd að baki en ekkert barn. Málið er einfaldlega það að ég vil ekki eignast börn fyrr en ég get boðið þeim upp á svipaðar aðstæður og ég hef alist upp við. Það er að segja foreldra sem standa saman í gegnum allt - sama hvað bjátrar á. Eins hef ég bæði upplifað vanmáttin sem kemur upp þegar börn veikjast alvarlega og skelfinguna við að missa barn. Ég er langt frá því til að vera tilbúin í þetta verkefni, en það kemur vonandi að því seinna,“ segir hún brosandi.

Veikindi í fjölskyldu

Tobba segist vera úr mjög samrýndri fjölskyldu og það hafi skipt sköpum því þau hafi þurft að ganga í gegnum mikla erfiðleika saman. „Önnur systir mín ,sú eldri veiktist mjög skyndilega 12 ára gömul. Hún hefur átt við andleg veikindi að stríða þar sem eitt leiddi af öðru. Hún hefur oft verið mjög veik og þurft að vera á spítala. Þetta hefur haft mikil áhrif á fjölskylduna. Veikindu eldri systur minnar urðu forgangsverkefni mömmu og var hún því mikið heima til að sinna henni. Í dag er þetta allt í rétta átt og við erum bjartsýn. Ég er mjög stolt af systrum mínum og er mjög náin þeim. Yngri systir mín fæddist með skarð í vör og góm og hefur gengist undir fjölda aðgerða og var lengi vel í talþjálfun. Hún er í dag gullfalleg og mikill snillingur, og þær báðar systur mínar. Sökum þrautsegju og dugnaðar foreldra minna hefur fjölskyldan mín haldist ótrúlega sterk þrátt fyrir mikil veikindi í gegnum árin. Mamma og pabbi eru hrikalega fyndin og það er alltaf gaman í kringum þau þó oft hafi verið erfitt. Pabbi er mikill stríðnispúki og sprautaði stundum úr garðslöngunni á mömmu inn um gluggann og hún læsti hann þá úti. Hann er samt hættur að fíflast með slönguna eftir að hann tengdi hana við háþrýstidæluna sem hann notar til að þrífa bílana. Hann ætlaði nefnilega að flýta fyrir sér eitt sumarið og vökva beðin með dælunni. Öll blómin flutu auðvitað úr beðunum – aumingja mamma hafði farið alla leið í Hveragerði til að kaupa þau. Hún hefndi sín með því að slá með blautri tusku í jakkafötin hans þannig að þau urðu öll í blettum korteri fyrir fund. Þann dag kafnaði ég næstum úr hlátri, segir Tobba.

Ekki hrædd við höfnun

Bloggið hennar Tobbu hefur vakið mikla athygli og er eitt mest lesna bloggið hér á landi. Í kjölfarið var henni boðið að stjórna hún stefnumóta þætti þar sem hún hjálpaði öðru fólki í makaleit að finna ástina og skrifaði bók byggða á eigin reynslu sem einhleyp ung kona á Íslandi sem hún ber ekki vel söguna. Hún segir stefnumót vera feimnismál hjá íslenskum karlmönnum og þeir séu hálfgerðar gungur í þessum efnum. „Hérna gengur þetta út á að rúnta niður Laugaveginn og fara í bíó, það er svo glatað. Ég legg alltaf mikið upp úr því þegar ég fer að deit að gera eitthvað skemmtilegt, fara að veiða, fjallgöngu, hot yoga eða bara eitthvað. Það verður allt svo miklu skemmtilegra og eðlilegra. Það líka minnkar pressuna. Það er svo mikið stress að fara á stefnumót; Vertu fyndin, vertu sæt, vertu ógleymanleg!

Ég hef alltaf verið mjög ófeimin við að bjóða strákum á stefnumót. Nema þegar ég er ógeðslega skotin í einhverjum. Ég er ekki hrædd við höfnun en ég er hrædd um að verða ekki ástafangin.

Vissi ekki hvað Baggalútur var

Tobba fann þó á endanum ástina. Hún og Bagglútsmaðurinn og borgarfulltrúinn Karl Sigurðsson eru heitasta parið í dag, en hún segir það ekki hafa verið ást við fyrstu sín. „Þegar ég kynntist Kalla fyrst, var ég ekkert mjög spennt fyrir honum. Ég sagði honum að þetta væri ekki málið og við ættum ekki saman. Hann svaraði mér með sms-i þar sem stóð að hann væri því algjörlega ósammála því, en það væri kannski ekki að marka hann væri náttúrulega hlutdrægur. Mér fannst það svolítið flott. Ég hugsaði: Heyrðu, hann er bara með bein í nefinu þessi!“ segir Tobba og brosir. Hún segir þau ná mjög vel saman þrátt fyrir að vera ólíkir einstaklingar; Kalli sé miðbæjarrotta á meðan hún kann vel við sig í úthverfinu. „Ég vissi til dæmis ekki hvað Baggalútur var áður enn ég kynntist honum,“ segir hún hlæjandi. „Hann hlustar á krúttgítartónlist, og ég hlusta á techno. Ég fer til einkaþjálfara klukkan sex á morgnanna þegar hann er að skríða heim af Ölstofunni. Hann er í miðbænum og ég í Kópavogi og svo mætti lengi telja. Í fyrstu vildi hann ekki einu sinni fyrst koma að heimsækja mig í þangað. Honum fannst Kópavogur bara asnalegur og sagði að hann ætti að vera úthverfi af Reykjavík. En við vegum hvort annað upp og eigum alveg sameiginleg áhugamál eins og að spila og fara á tónleika.“

Þreytt á að afsaka sig

Tobba segir það vera mjög mikilvægt að fá stuðning frá sínum nánustu og hann fái hún frá Kalla. „Ég hafði áður verið að deita mann sem meikaði ekki fjölmiðla. Ef það birtist mynd af mér í blaði einhversstaðar þá gat hann ekki lesið það. Ég þurfti alltaf að vera afsaka mig og hvað ég var að gera. Einhverntímann var ég framan á Vikunni og honum fannst það bara fáránlegt. Að ég skyldi vera opna mig svona og segja öllum allt. Ég var orðin taugaveikluð og var alltaf að afsaka mig fyrir hvernig ég væri. “ Hún segir Kalla alls ekki sekan um þetta. Hann hafi gaman að þessu og styðji hana í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur.

„Hann setur aldrei spurningarmerki við neitt. Það er svo mikilvægt að hafa þennan stuðning þegar margir eru að gagnrýna þig út í bæ. Þú verður að geta komið heim til þín án þess að það sé verið að gagnrýna þig þar líka.

Berst fyrir að vera hún sjálf

Hún gerði sér ekki grein fyrir hversu mikil gagnrýnin yrði og hversu erfitt það yrði að takast á við hana. „Ég er búin að læra að maður þarf að berjast fyrir því að fá að vera maður sjálfur og það er hörkubarátta. Ég var í sjónvarpsviðtali um daginn og fékk tölvupóst frá einhverjum manni sem var að segja mér hvernig ég gæti lagað mig. Hann bauð mér að koma í ókeypis tíma til sín þar sem hann myndi hjálpa mér með framkomu og málfar, því honum þætti mikið til mín koma en hann hefði fengið sjokk við að sjá mig í sjónvarpinu. Ég er oft að lenda í þessu. Allir vilja laga mig, breyta og bæta.“

Hún segir það vera erfiðast þegar ókunnugt fólk gagnrýnir hana. „En þá ég sýg bara upp í nefið og segi við sjálfa mig: Ég er það sem ég er, vegna þess að ég er eins og ég er. Ég er mjög oft kjánaleg, mikil brussa og ég tala ekkert endilega rétt. Ég veit ekki hver forseti Rússlands er, ég er nokkrum kílóum of þung og kann ekkert í landafræði. En ég má samt líka lifa!