„Ég man að ég hugsaði strax að ég ætlaði að vinna að sportinu og halda áfram að lifa lífinu af krafti ef ég væri lamaður,“ segir Lexi um fyrstu hugsanirnar sem fóru í gegnum huga hans þegar hann lá á grúfu, fastur undir vélsleða með andlitið á kafi í vatni eftir hörmulegt slys sem hann lenti í árið 2000.

Lexi, eins og ég mun kalla hann í þessu viðtali enda er þessi reyndi sleðakappi best þekktur undir því nafni, var að keppa um Íslandmeistaratitilinn þegar sleðinn hans drap á sér í miðri braut eftir vænt stökk. Lexi var að rembast við að setja sleðann í gang á ný þegar liðsfélagi hans kom brunandi inn brautina, sá hann ekki vegna stökkpallsins, stekkur á pallinum og lendir með framstuðarann í bakinu á Lexa. Lexi kastaðist fram fyrir sleðann sinn við höggið og dróst áfram með sleðanum sem ók á hann og varð á endanum undir honum, fastur með andlitið í polli. „Höggið sem ég fékk á bakið var talið jafngilda sjö hundruð kílóa höggi,“ rifjar hann upp.“

Með herkjum tókst Lexa að teygja úr hálsinum og ná sér í örlítið súrefni á meðan viðstaddir reyndu að ná sleðanum af honum, sem gekk hálfilla sökum þess hve blautur snjórinn var.

„Ég man að í fyrstu fann ég ekki mikinn sársauka en svo þegar verkirnir fóru að gera vart við sig hugsaði ég strax hvernig ég myndi reyna að gera það besta úr lífi mínu ef á versta veg færi og að ég ætlaði að vinna fyrir sportið. Ég hef alltaf verið með hausinn á réttum stað og tekist á við það sem yfir mig dynur. Þegar sleðinn var loks farinn af mér kipptu þeir sem þarna stóðu í hendurnar á mér og drógu mig upp úr pollinum. Ég hugsaði með mér að ef ég væri ekki í stórslasaður fyrir væri ég það pottþétt núna, svo mikill var sársaukinn þegar þeir drógu mig upp úr.“ Með einhverjum undraverðum hætti tókst Lexa að standa á fætur, veifa til áhorfenda en hneig því næst niður.

Beðið eftir skaðanum
Við höggið sprakk brjóstkassinn á Lexa eins og hann sjálfur orðar það og bendir á aðra síðuna. „Það fóru í sundur nokkur rifbein og kitlaði eitt þeirra annað lungað á mér. Þar af leiðandi átti ég mjög erfitt með að anda og blánaði fljótt sökum súrefnisskorts. Lexi var fluttur með sjúkrabíl til Akureyrar með morfín í æð til að hjálpa honum að slaka á og ná andanum. Þegar ég fékk morfínið fór þetta aðeins að skána,“ rifjar hann upp.

Spurningin var ekki hvort heldur hvar innvortis blæðing hefði átt sér stað hjá Lexa og hvenær hún kæmi í ljós. Í fimm daga lá Lexi á gjörgæslu þar sem fylgst var náið með honum en hvergi sást blæðing. Með trega útskrifuðu læknarnir hann því af spítalanum.

„Ég útskrifaðist á föstudegi, hringdi strax í sjúkraþjálfarann minn og bað hann að teipa mig saman, svo að ég gæti keppt daginn eftir. Það voru dýrmæt stig í pottinum og ég ætlaði ekki að missa af þeim.“

Lexi viðurkennir að honum hafi ekki liðið neitt sérstaklega vel á meðan hann keppti þennan daginn. Þrátt fyrir ótrúlegan baráttuanda og jákvæðni tapaði Lexi titlinum þetta árið og kennir hann slysinu þar um.

Brynjan skipti sköpum
Kraftaverki líkast er að ekki fór verr í þessu hræðilega slysi og getur Lexi þakkað það brynju sem hann var með yfir bak og brjóstkassa, líklega einu brynjunni af þessari tegund sem til var á landinu á þessum tíma. „Þetta var brynja sem ég hafði fengið erlendis en það eru sem betur fer breyttir tímar í dag hér á landi. Núna er komið inn í keppnisreglur að allir þurfi að vera með slíkar brynjur í keppni.“

Það þykir þó ekki bara einstakt að ekki fór verr heldur náðist upptaka af sjálfu slysinu sem þykir einnig nokkuð merkilegt. Blaðamaður fær að sjá upptökuna sem var meðal annars sýnd í þættinum The Worlds Most Amazing Videos og á vart orð til að lýsa undrun sinni. „Það er í raun ótrúlegt að það hafi náðst myndir af þessu,“ segir Lexi sem vill ekki meina að það hafi verið óþægilegt að horfa á slysið. „Það skiptir öllu máli að stökkva af stað strax aftur og láta hlutina ekki festast í hausnum á manni.“

Áhugasamir geta séð myndband af slysinu inn á hrollur.is.

Kunni ekki neitt
Lexi fæddist í Reykjavík árið 1975 en fluttist með foreldrum sínum, þeim Kára Þórðarsyni og Rósu V. Guðmundsdóttur, til Akureyrar aðeins tveggja ára gamall. Þar ráku þau prentsmiðju og ólu upp sína þrjá drengi, Þórð, Ólaf og Lexa sem er yngstur þeirra bræðra.

Miðað við feril Lexa í snjósleðasportinu myndu flestir ætla að hann hafi alist upp í sportinu en því fer fjarri. „Árið 1991 keyptu mamma og pabbi sér sitt hvorn snjósleðann og voru það mín fyrstu kynni af sleðum. Mér tókst að eyðileggja sleðann hennar mömmu og keyptum við mæðginin okkur því næsta sleða saman nokkrum árum seinna.“ Lexi grínast með það að það hafi verið altalað að hann myndi aldrei geta neitt af viti í snjósleðasportinu sökum þess hve klunnalegur og ófagmannlegur hann var á sleða. „Maður kunni auðvitað ekki neitt.“

Hápunktur ferilsins
Árið 1997 fór Lexi þó að ráða betur við sjósleðann og ná smá árangri og þá fyrst fór bakterían að gera vart við sig og áður en hann vissi af var hann farinn að taka þátt í hverju mótinu á fætur öðru. Næstu átta árin átti Lexi, sem enginn hafði trú á, eftir að taka þátt í fjölda móta, má þar nefna Íslandsmótin þar sem Lexi sigraði margoft, Evrópumótaröðina, Heimsmeistararöðina í Bandaríkjunum og síðast en ekki síst X Games sem eru stærstu jaðarleikar heims, en Lexi er eini Íslendingurinn sem hefur tekið þátt í þeim leikum og það tvisvar sinnum.

Spurður um sætasta sigurinn á ferlinum er Lexi ekki lengi að hugsa sig um. „Það var þegar ég vann alþjóðlegt mót á Ólafsfirði árið 2003 þar sem keppendur komu alls staðar að úr heiminum. Þetta var án efa hápunktur ferilsins hjá mér. Ég var í toppformi, á góðum sleða og allt gekk upp. Þetta var toppurinn.“

Lexi segir að mótin sem haldin voru erlendis, sérstaklega í Bandaríkjunum hafi alltaf reynst íslensku keppendunum erfið vegna þess að þeir voru alltaf settir í hóp með þeim allra bestu. „Að vera bestur á litla Íslandi er ekkert nema sæmilegur úti, í besta falli. Við vorum í raun alltaf vitlaust flokkaðir.“
Íþróttin hefur greinilega átt hug Lexa og hjarta og neitar hann því ekki. „Maður eyddi öllum sínum peningum í þetta, átti ekkert eftir nema sögur að segja, frábærar sögur. Þetta kallast að lifa lífinu.“

Fórnir
Þrátt fyrir alla gleðina í kringum íþróttina hefur Lexi þurft að færa hinar ýmsu fórnir í formi slysa og líkamlegrar þjáningar. Fyrir utan slysið árið 2000, sem hann talar um í byrjun viðtalsins, hefur Lexi slitið krossbönd í öðru hnénu og er í dag mjög illa farinn á hnénu. „Ég bíð bara eftir því að getað fengið gervihné, þá verður það betra en það hefur nokkurn tímann verið.“ Einnig hefur Lexi mjaðmagrindarbrotnað, brotið lífbeinið í tvennt, úlnliðsbrotnað, slitið liðbönd í ökkla, öxl og margt fleira. Þrátt fyrir að hafa slasað sig þetta oft og illa, segir Lexi það aldrei hafa hvarflað að sér að hætta. „Ég lít ekki á þessi áföll sem slæma hluti, þetta gerir mig að þeim manni sem ég er í dag, sársaukinn og ég erum orðnir góðir vinir, enda erum við búnir að eiga samleið í mörg ár,“ segir hann og hlær. „Ég tel að það sem ég er búinn að ganga í gegnum sé góður grunnur fyrir það sem koma skal. Hvort sem það eru veikindi eða annars konar áföll. Ég hef alltaf staðið strax á fætur og tekist á við sársaukann. Ég hugsa að ég eigi eftir að fá mér einhver flott tattú sem minna mig á þessi slys,“ segir hann og bendir stoltur á handlegginn. „Ég á bara eftir að finna réttu tattúin.“

Sjómannslíf
Stutt er síðan Lexi hætti að keppa enda fór hann að sinna enn mikilvægara hlutverki, föðurhlutverkinu. Árið 2005 eignuðust hann og konan hans frumburðinn, Ásgrím Örn, aðeins einu og hálfu ári síðar fæddist þeim annar sonur, Bergvin Snær, og fyrir sex mánuðum bættist svo lítil prinsessa í fjölskylduna, hún Bergrún Fönn. Það hefur því verið í nógu að snúast undanfarin ár hjá fjölskyldunni.

Lexi rekur ásamt bræðrum sínum fyrirtækið Papco hér í Reykjavík en heimili hans hefur fram til þessa verið á Akureyri. „Við hjónin erum þar af leiðandi búin að lifa hálfgerðu sjómannalífi undanfarin ár. Ég kem heim um helgar og er farinn aftur á mánudagsmorgni. Þar af leiðandi hef ég ekki sinnt neinu öðru en fjölskyldunni um helgar.“ Núna eru hins vegar mikil tímamót í lífi fjölskyldunnar því konan hans Lexa, Árný Elva Ásgrímsdóttir, er flutt suður með börnin. „Það er ólýsanlegt að geta bara farið heim eftir vinnu og hitt konuna og börnin,“ segir hann og ljómar.

Spurður hvort hann muni keppa aftur segir hann það aldrei að vita. „Nú er á döfinni að koma sér aftur í gott form, og svo er aldrei að vita. Ætli maður geti þá ekki keppt svona einu sinni án þess að skammast sín og strítt aðeins ungu strákunum. Það er enging tilfinning sem jafnast á við að keppa“

Lék í James Bond
Þrátt fyrir að hafa látið sleðana vera um nokkurn tíma hefur hann samt sem áður verið á fullu að vinna fyrir sportið eins og hann segir. Hann heldur úti tveimur vinsælustu sleðasíðum landsins, annars vegar hrollur.is og hins vegar lexi.is. Lexi hefur lagt mikið upp úr því að fá send myndbönd frá sleðaköppum, óskað eftir sögum, leiðbeiningum og að skapa gott tengslanet fyrir sleðamenn. „Þetta er frábær vettvangur fyrir reynda sem og byrjendur til að kynnast íþróttinni betur, fá upplýsingar um hvert er best að fara og þar fram eftir götunum.“

Í tvö ár hélt Lexi einnig úti sjónvarpsþáttunum Sno-X á Skjá einum um snjósleðasport við miklar vinsældir. „Ég hef alveg ofboðslega gaman að því að búa eitthvað til og framkvæma hugmyndir mínar. Til að mynda hafði ég samband við sjónvarpsþáttinn Trans World Sport fyrir nokkrum árum og hvatti þá til að koma til Íslands. Þeir sögðust nú ekki bara geta komið hingað til að hitta mig þannig að ég fékk fullt af góðu og skemmtilegu fólki til að taka þátt í þessu með mér og hingað komu þeir og tóku upp þátt.“

Eitt skemmtilegasta verkefnið af þessum toga segir Lexi þó vera Bond, James Bond, en eins og flestir vita var hluti þeirrar kvikmyndar tekinn upp hér á landi árið 2003. Það var enginn annar en Lexi sem var fenginn til að vera stönt fyrir Pierce Brosnan. „Ég frétti að þeir væru komnir til landsins og ákvað að komast í myndina. Það hafa verið gerðar allt of margar myndir með sleðum í en með ökumönnum sem hafa ekki kunnað á sleða. Frændi minn var að aka með nokkra sem voru að vinna að myndinni, og setti ég saman smá demó-spólu af krossi, keppnum og leik. Hann sýndi þeim þetta og þeir hringdu í mig daginn eftir, enda kom í ljós að þeir voru með Breta til að sjá um aksturinn og þeir kunnu ekkert á sleðana. Þetta var vafalaust eitt það flottasta sem ég hef tekið þátt í og algert ævintýri að fylgjast með.“

Miðlar þekkingu sinni
Lexi segir afar mikilvægt í íþróttum að reyndir íþróttamenn hætti ekki bara einn daginn eins og svo oft vill verða. „Þetta er oft mikið áfall fyrir íþróttalið sérstaklega, þegar kempurnar bara hætta. Það sem ég vil sjá er að þetta fólk staldri við og vinni við íþróttina, miðli þekkingu sinni og reynslu til þeirra sem yngri eru og óreyndari.“ En einmitt það gerir Lexi í dag. „Ég er búinn að halda námskeið fyrir ferðakalla, unglinga, konur, byrjendur og þá reyndari, bara nefndu það. Það er nú bara þannig að fæst snjósleðaslys eiga sér stað hjá þeim sem mestu reynsluna og besta búnaðinn hafa. Flest slysin verða hjá fólki sem hefur litla reynslu og æðir af stað af því að það er svo gott veður og heldur að þetta sé ekkert mál. Afar mikilvægt er að vera með einhvern grunn áður en haldið er af stað á svona stóru og kraftmiklu tæki, jafnvel á staði sem viðkomandi þekkir ekki nægilega vel.“

Lexi segir að sem betur fer sé mikil vakning í varnarbúnaði, menn eru farnir að fjárfesta í brynjum, spelkum, snjósleðaýlum og þessu helsta. „Það er bara nauðsynlegt ætlirðu að stunda sleðasportið,“ og talar Lexi þar af reynslu þar sem hann hefur því miður þurft að horfa á eftir góðum félaga eftir að hann lenti í vélsleðaslysi. „Ég missti félaga fyrir nokkrum árum og það sorglega við það slys var að hann hafði nýlega fjárfest í brynju en var ekki með hana. Ég er viss um að hún hefði breytt miklu.“

Hið fullkomna fjölskyldusport
Þegar Lexi er beðinn um að líta yfir farinn veg og hugsa hvort hann hefði viljað gera eitthvað öðruvísi segir hann svo ekki vera. „Ég sé ekki eftir neinu. Ég fékk alltaf mikinn stuðning frá foreldrum mínum og það skiptir sköpum. Í framtíðinni sé ég fyrir mér að við, fimm manna fjölskyldan, munum stunda bæði snjósleðasportið sem og mótorkrossið saman. Þetta er hið fullkomna fjölskyldusport. Elsti sonur Lexa og Árnýjar hefur nú þegar eignast mótorkrosshjól og segir Lexi hann una sér vel á því. Því fyrr sem maður byrjar með börnin í þessu, því betra. Fólk á það til að vera hrætt við það en því fyrr sem þau byrja að læra því betri verður grunnurinn, það er með þessa íþrótt eins og allar aðrar. Lexi vinnur nú að því að byggja draumahúsið fyrir fjölskylduna og er einmitt gert ráð fyrir mótorkrossbraut í garðinum. „Þetta er nú kannski ekki gáfulegasti tíminn til að byggja en ég mun klára þetta,“ segir þessi ofurhugi og efast eflaust enginn um orð hans enda vanur að framkvæma hugmyndir sínar og drauma.

kolbrun@dv.is