„Við fjölskyldan vorum að vona það síðustu mánuði að hann myndi slaka aðeins á en hann gaf sig ekki,“ segir María Baldursdóttir, ekkja Rúnars Júlíussona, sem varð bráðkvaddur á bráðamóttöku Landspítalans föstudaginn 5. desember. Rúnar fékk hjartastopp eftir að hafa gengið sjálfur út í sjúkrabíl en hann kenndi sér meins er hann teygði sig eftir gítarnum á árlegri útgáfukynningu Geimsteins, útgáfufyrirtækis þeirra Maríu og Rúnars, á veitingastaðnum Ránni í Keflavík.
„Það var reynt að gera allt fyrir hann á sjúkrahúsinu en hann fékk hjartastopp klukkutíma eftir að hann var kominn inn eftir. Þetta átti sko ekkert að vera neitt vesen í augum Rúnars. Hann gekk bara út í sjúkrabíl og sagði: „Hey, ég ætla að biðja ykkur aðeins að tjékka á blóðþrýstingnum áður en ég fer upp á svið.“

Vildi deyja á sviði
„Það munaði litlu að honum yrði að ósk sinni. Hann var nefnilega búinn að segja mér það að hann vildi deyja á sviði en það hefði eflaust verið meira sjokk fyrir okkur,“ segir María sem rak Rúnar til læknis fyrir tólf árum síðan, eða árið 1996 þegar Rúnar var greindur með hjartagalla. Einn laugardagsmorguninn leist Maríu ekki á blikuna vegna veikinda Rúnars og sagði honum að þetta gengi ekki lengur. María barði í borðið og sagði honum að fara á sjúkrahús og láta athuga sig.
Í ljós kom að Rúnar hafði fæðst með hjartagalla sem ekki hafði látið á sér kræla fyrr en um fimmtugt - hjartagalliasem engan veginn réð við þróttinn og lífsgleðina í Rúnari sem þeystist upp og niður knattspyrnuvöllinn og frá einu sviði yfir á annað, án þess að kenna sér meins.
„Það voru margir sem töluðu um að hann hefði fengið hjartaáfall þá, árið 1996, en það fékk hann ekki fyrr en á föstudaginn. Ég hefði alveg getað misst hann þá en ég er þakklát fyrir það að hafa getað verið með honum í þessi tólf ár.“

Gafst aldrei upp
Þrátt fyrir stóra hjartaaðgerð og þau veikindi sem því fylgdu lét Rúnar það ekkert á sig fá. Hann vaknaði alla virka daga klukkan sjö á morgnana og gekk um bæinn sem átti sérstakan stað í hjarta hans, Keflavík. Eftir göngutúrinn fór Rúnar síðan í ræktina en sleppti henni þó um helgar. Hann sleppti þó aldrei göngutúrnum - meira að segja á jóladagsmorgun hnippti hann í Maríu og bauð henni að koma með.
María gekk þó nokkuð oft með bónda sínum en segir þó að Rúnar hafi verið aðeins of vanafastur: „Hann gekk alltaf sama hringinn í kringum Keflavík og sleppti ekki úr degi. Hann rótaði fyrir sjálfan sig og aðra sem hann var að hjálpa, fór út í bíl og keyrði á staðinn, rótaði aftur, spilaði, rótaði og keyrði síðan heim. Síðan liðu kannski bara þrír klukkutímar og þá var hann farinn í göngutúrinn. Hann gekk alla þá daga sem drottinn gaf,“ segir María.
„Ég fór af og til með honum í göngutúr. Ég vildi stundum fara öðrum megin yfir götuna en hann tók það ekki í mál, vildi alltaf ganga sama hringinn. Sumir gátu stillt klukkuna eftir því hvenær hann gengi fram hjá. Þá fór hann alltaf í ræktina eftir göngu nema á laugardögum og sunnudögum,“ segir María og bætir við að Rúnar hafi verið heilsuhraustur til síðasta dags - hann hafi allavega haldið því fram og að hann hafi komið vel út úr nýlegum skoðunum.

Lét ekkert á bera
Allir þeir samferðamenn Rúnars sem DV ræddi við sögðu hann aldrei hafa sýnt neitt annað en lífsgleði og jákvæðni. Rúnar var ekki mikið fyrir það að flagga tilfinningum sínum eða hvernig honum leið hverju sinni. María segir þó Rúnar hafa átt sína góðu og slæmu daga.
„Hann geymdi þetta allt hjá sér en ég fann stundum að honum leið ekkert vel. Honum fannst hann alltaf vera í lagi og var ekkert að segja okkur neitt annað. Ef hann fékk til dæmis sár á fótinn þá lét hann ekkert vita af því fyrr en það var komið inn að beini. Hann vildi alltaf láta líta út sem að allt væri í himnalagi - hann var alveg einstakur.“

Tókum einn dag í einu
Aðspurð hvort María hafi einhvern tímann hugleitt það að Rúnar gæti kvatt þennan heim fyrir aldur fram segir hún að hún hafi aldrei hugsað út í það af neinni alvöru: „Það er útilokað að setja sig í þannig stellingar. Ef maður væri bara að hugsa um slíkt þá væri lífið ekkert skemmtilegt. Við nutum þess að vera saman á meðan það var,“ segir María en þau hjón gerðu aldrei nein plön fram í tímann heldur lifðu í núinu.
„Við tókum bara einn dag í einu, eitt skref í einu. Við Rúnar vorum búin að fara í þær ferðir sem hægt var að fara og við vildum fara. Ég þurfti varla vegabréfið þegar ég var með honum, það þekktu hann allir.“
María segir það algjör forréttindi að hafa fengið að eyða þessum tíma með Rúnari og að fjölskyldan minnist nú allra þeirra skemmtilegu stunda sem þau áttu með Rúnari sem eiginmanni, föður og afa.
„Það er ekki hægt að segja frá einhverri einni minningu því þær eru svo margar. Ég græt og hlæ til skiptis,“ segir María.

Ólýsanleg tilfinning að giftast
Margir landsmenn héldu að María og Rúnar hefðu verið gift í öll þessi ár og því kom það flatt upp á marga þegar fjölmiðlar fjölluðu um væntanlegt brúðkaup þeirra hjóna í fyrra. María og Rúnar höfðu verið ósvikið kærustupar í meira en fjörutíu ár.
„Það var bara ekki í anda rokkara og bítla að gifta sig á þeim tíma. Við vildum sýna það og sanna að við þyrftum ekki að gifta okkur til að sýna hvaða hug við bærum hvort til annars. Við vorum allan tímann „gift“ þó svo að við höfum ekki gift okkur fyrr en í fyrra,“ segir María sem gleymir seint þeirri tilfinningu að ganga upp að altarinu ásamt Rúnari, konungi rokksins.
„Það var ólýsanleg tilfinning. Við vorum bara fjölskyldan og þeir allra nánustu. Hvorki ég né hann vorum mikið fyrir athyglina,“ segir María sem sjálf fékk góðan skerf af fjölmiðlafárinu sem fylgdi Rúnari og Hljómum. Ekki síst fyrir þær sakir að María var valin fegurðardrottning Íslands árið 1969 - þá búin að eignast elsta soninn, Baldur Þóri, sem þá var aðeins fjögurra ára gamall.
Rúnar var ekki viðstaddur sjálfa athöfnina því eins og allar helgar í den var Rúnar að spila með Hljómum. Hann var þó mættur í lok skemmtunarinnar og fagnaði með konu sinni.

Fyrsti kossinn
Eitt af frægustu og vinsælustu lögum Hljóma er án efa lagið „Fyrsti kossinn“ en það kom út á plötu ásamt laginu „Bláu augun þín“ árið 1965. Rúnar ræddi um fyrsta kossinn sinn og Maríu í bókinni Herra Rokk sem Ásgeir Tómasson skrifaði og var gefin út árið 2005.Þar hafði Rúnar þetta að segja um fyrsta kossinn og ástina í lífi sínu: „Við kynntumst náttúrlega í gegnum skólann en fyrst og fremst í gegnum tónlist. Hún var byrjuð að syngja í klúbbunum uppi á flugvelli 14 eða 15 ára. Svo söng hún með Skuggum. Þar var Gunnar, bekkjarbróðir minn, þannig að ég fór aðeins að grúppíast í því bandi. Eitt leiddi af öðru og svo varð fyrsti kossinn bara að veruleika þarna undir sviðinu í Sandgerði þar sem hún var að syngja eitt kvöldið. Kossinn er orðinn langur því að við erum enn saman.“
Það var þá sem María og Rúnar urðu opinberlega kærustupar. Í bókinni Herra Rokk segir María að þau hafi eftir þetta þorað að ganga saman í bænum á þjóðhátíðardaginn. Hún fimmtán og hálfs og hann sautján ára.
María segir að það hafi verið útgeislun Rúnars sem náði að fanga hjarta hennar. Rúnar hafi haft rosalega góða nærveru og að hann hafi verið mjög ljúfur drengur.

Kunni ekki á þvottavél
Þrátt fyrir að hafa verið kærasta eins vinsælasta knattspyrnu- og tónlistarmanns Íslands á sínum tíma segir María að þau hafi alltaf staðið saman: „Það var stundum erfitt en við stóðum saman í gegnum súrt og sætt,“ segir María sem sá um húsverkin því þrátt fyrir það að Rúnar kynni á gítar og gæti búið til lög þá kunni hann ekki á þvottavélina.
„Nei, hann kunni ekki á þvottavél. Hann opnaði bara hurðina á vélinni, setti þvottinn inn sem hann síðan fékk hreinan í hendurnar. Hann kunni sko alveg að meta það,“ segir María og bætir við að Rúnar hafi ávallt sagt að hún væri allra besti kokkurinn á landinu.
„Hann sagði það í hvert skipti, alveg sama hvar við borðuðum þá fannst honum ég alltaf besti kokkurinn,“ segir María. Spurð út í matarvenjur Rúnars segir María að henni hafi þótt sulta með fiskibollum svolítið skrítið.
„Já, ég var dálítið hissa þegar hann bað um sultu með fiskibollunum, honum fannst það ægilega gott.“

Vinur í raun
Rúnar Júlíusson sagði aldrei styggðaryrði um nokkurn mann. Þetta segja allir þeir sem DV hefur rætt við undanfarna daga og þekktu til Rúnars. Hann var líka þekktur fyrir það að gefa en ekki að þiggja og hann átti ógrynni af vinum sem sóttu í kærleik hans.
„Það er engin lygi. Það var ekki hægt að eiga betri vin. Hann var vinur í raun, það er það sem hann var. Ef það voru einhverjir sem vildu honum illt þá vorkenndi hann þeim bara fyrir að vera að stofna til einhverra leiðinda. Honum fannst lífið bjóða upp á annað meira en það að standa í einhverjum leiðindum. Rúnar vann líka ötullega að því að eyða öllum leiðindum, hann vildi ekki að slíkt væri til,“ segir María og bætir við: „Hann sagði aldrei styggðaryrði um neinn, það var bara ekki hans lína.“
„Það var alveg sama hvaða stétt þú tilheyrðir - og svo var hann sérstaklega góður við þá sem við myndum kalla minnimáttar. Hann fékk oft símtöl frá fólki sem átti bágt en þá ræddi hann alltaf við það og reyndi að stappa í það stálinu,“ segir María sem nú fær símhringingar frá fólki víðs vegar um heiminn sem vill votta samúð sína.

„Ég átti hann ekki ein“
„Það er eins og ég segi, það sem hefur hjálpað mér núna þessa dagana er þessi styrkur sem maður hefur fengið frá öllum sem hafa hugsað vel til okkar, sá stuðningur nær út fyrir landsteinanna. Ég eyddi heilum degi í að tala við fólk utan úr heimi, þetta snertir alla. Ég átti hann ekki ein,“ segir María sem vill þakka öllum stuðninginn.
„Já, innilegt þakklæti til allra út um allt. Hlýr hugur þessa fólks sem er að senda okkur kveðjur er bara með ólíkindum. Okkur grunaði aldrei að við myndum fá svona stuðning, aldrei.“
Rúnar kemur til með að lifa áfram í gegnum útgáfufyrirtækið sitt og upptökuheimili en María og fjölskylda ætla að halda áfram að gefa út plötur.
„Við höldum áfram á hans braut eftir því sem við getum. Geimsteinn hefur ekki gefið út sína síðustu plötu, langt í frá. Við erum að finna efni frá honum sem við vonandi gerum eitthvað við til að halda ljósinu hans Rúnars uppi,“ segir María sem nú huggar sig við góðar og dýrmætar minningar.
„Rúnar var alveg rosalega góður afi, besti vinur okkar allra, maður, faðir og nefndu það. Hann var algjör klettur. Við umvefjum hvort annað með þessum sama kærleik og hann hefur veitt okkur allan þennan tíma.“

Gleðigjafi af guðs náð
Hermann Gunnarsson kynntist Rúnari í gegnum knattspyrnuna en frá þeim tíma fór vinátta þeirra að styrkjast með hverju árinu. „Ég hafði alltaf fylgst með honum frá því að við vorum mótherjar í boltanum og samherjar á skemmtistöðunum,“ segir Hemmi í bókinni Herra Rokk.
Spurður um þær minningar sem sitja eftir nú þegar Rúnar hefur kvatt okkar heim þá segir Hemmi að þúsundir ljúfra stunda þyrlist upp.
„Hann var einhver traustasti vinur sem maður hefur kynnst. Rúnar var í stöðugu sambandi og bar umhyggju fyrir öllum sínum vinum. Við vorum svo nánir að við vorum í hálfgerðu tilfinningasambandi. Hann var svo gengheill og sannur - gleðigjafi af guðs náð. Þrátt fyrir að vera þessi eðaltöffari þá steig það honum aldrei til höfuðs. Hann gortaði aldrei af afrekum sínum heldur studdi og stappaði stálinu í alla þá sem með honum unnu eða kynntust. Hann var endalaust að gefa og var minna fyrir það að þiggja,“ segir Hemmi sem minnist skemmtilegrar sögu frá Glaumbæjarárunum.
„Það var einhver gervitöffari sem rauk á hann á sínum tíma á balli í Glaumbæ. Ég var viðstaddur og heyrði þennan gervitöffara spyrja Rúnar hvað hann haldi að hann sé. Þá svaraði Rúnar, mjög lítillátur: „Ég er náttúrlega söngvari í vinsælustu hljómsveit Íslandssögunnar, ég er Íslandsmeistari í fótbolta og ég á fegurðardrottningu Íslands - geturu toppað það?“
Hemmi segir að gervitöffarinn hafi ekki látið í sér heyra eftir þetta skemmtilega og hnyttna svar.

Moldríkur af vináttu
„Rúnar var þessi flinki fótboltamaður en það munaði engu að við lékum saman okkar fyrsta landsleik en þá varð hann að spila með Hljómum úti á landi þannig að hann missti af því. Hann var góður á vellinum og plataði menn óspart upp úr skónum alveg á sama hátt og hann heillaði alla á sviði. Það féll aldrei skuggi á okkar vináttu og það er svo dýrmætt. Hann var alltaf sannfærður um að hann væri að lifa besta daginn í lífi sínu,“ segir Hemmi og bætir við að hann sé moldríkur eftir vináttu sína og Rúnars.
„Ég hef alla tíð talið mig moldríkan að eiga hann sem minn allra besta vin. Það er rosalegt högg að missa hann og satt best að segja að þó svo að það sé að verða liðin vika þá trúi ég þessu ekki enn. Ég trúi því ekki að ég fái ekki þessar símhringingar eða finni fyrir vináttunni nánast daglega,“ segir Hemmi.
„Ég er sannfærður um það að þetta sé ástsælasti tónlistarmaður sem við höfum átt og mesti rokkari allra tíma. Hann fékk þetta nánast í vöggugjöf þar sem hann bjó við herstöðina. Hann er og var herra rokk og ef maður fer yfir ferilinn hans þá er það alveg ótrúlegt hvað hann hefur afrekað,“ segir Hemmi sem vill að þjóðin haldi merki Rúnars á lofti.
„Það þarf að gera einhvern dag að árlegum tónlistardegi til heiðurs Rúnari og félögum.“

Rúnar deyr aldrei
Bjartmar Guðlaugsson tónlistarmaður kynntist Rúnari í Vestmannaeyjum þegar hann var aðeins sextán ára gamall. Bjartmar var einn af bestu vinum Rúnars en Geimsteinn gaf út fyrstu sólóplötu Bjartmars árið 1984.
„Maður er bara að syrgja einlægan vin og ég er virkilega harmi lostinn yfir þessu fráfalli. Þessi maður deyr aldrei, það er bara svo einfalt. Hann hefur stimplað sig svo rækilega inn í vitund þessarar þjóðar að hann lifir í verkum sínum og öllu hátterni sínu sem var alveg einstakt. Það eru forréttindi að hafa fengið að vera samferða slíkum manni,“ segir Bjartmar sem sendir Maríu og fjölskyldu hennar allar sínar bestu kveðjur:„Ég og fjölskyldan mín viljum þakka þeim fyrir allar þessar góðu stundir sem við áttum saman.“
Bjartmar fór með Rúnari í tvær utanlandsferðir í ár. Þeir fóru á slóðir Bob Marleys á Jamaíku og síðan heimsóttu þeir slóðir Bítlanna í Liverpool.
„Það voru ógleymanlegar ferðir. Ferðin til Liverpool var einstök þar sem Hljómar spiluðu þar saman í síðasta skiptið,“ segir Bjartmar sem staðfestir það að Rúnar hafi aldrei sagt styggðaryrði um nokkurn mann: „Ég get staðfest það en hann lét samt ekkert vaða yfir sig. Hann var fyrst og fremst góður og ærlegur maður.“

Idolið hans Bubba
„Við vorum miklir vinir, kynntumst árið 1989 en mig langaði einhvern veginn að toga kallinn aftur inn í hringiðuna,“ segir Bubbi Morthens um fyrstu kynni hans og Rúnars.
„Rúnni Júl var idolið mitt þegar ég var barn og unglingur en mér fannst ferillinn hans vera að „slæd“ út af þannig að ég hringdi í Óttar Felix og spurði hvort hann gæti ekki fengið Rúnar til að búa til músík. Síðan hitti ég Rúnar og stakk upp á þessu. Óttar átti hugmyndina að nafninu GCD sem eru rokkhljómarnir þrír og úr því varð að við fórum í þetta að búa til músík. Það gerði það líka að verkum að Rúnni Júl stimplaði sig svo sannarlega inn aftur,“ segir Bubbi sem líkir Rúnari helst við búddamunk.
„Rúnni Júl var kannski ekki besti söngvarinn eða besti bassaleikarinn en hann er án efa einn af stærstu persónuleikunum í íslensku rokki. Hann var svo sannarlega sér á báti í sambandi við töffaraímyndina - hann var meðvitaður um hana og fór geysilega vel með það. Það sem stendur fyrst og fremst upp úr, ef maður skoðar framkomu hans í orði og æði, þá er engu við að líkja nema kannski búddamunki. Það er engin klisja. Ég hef aldrei kynnst neinum manni sem hefur annað eins frábært geðslag og Rúnar hafði. Ég heyrði hann aldrei nokkurn tímann segja styggðaryrði um einn eða neinn hlut eða manneskju, aldrei,“ segir Bubbi sem kann ófáar sögurnar af Rúnari.

Greiddi í píku á sviðinu
„Við vorum að spila á Hótel Valaskjálf og vorum búnir að setja aðsóknarmet. Við vorum að spila pönkútgáfu af „Fyrsta kossinum“ og það var reykmaskína á sviðinu. Miklum reyk var blásið inn á sviðið og ég týndi Rúnari. Ég var á hægri kantinum, Beggi bróðir á þeim vinstri, Gulli Briem á trommunum og Rúnar fyrir miðju. Allt í einu datt bassinn út og ég sá ekki neitt. Ég óð í gegnum reykinn, kallaði til Gulla og spurði hver djöfullinn væri í gangi. Þá brosti Gulli og sagði: „Sjáðu kallinn.“ Þá sá ég að Rúnar hafði sett bassann þannig að hálsinn vísaði niður á gólf og kassinn hvíldi á mjöðminni á honum. Hann var að halla sér fram í annan fótinn og var að greiða í píku ... í miðju lagi. Maður verður ekkert miklu svalari en þetta, það er bara þannig. Þegar það var afgreitt fór greiðan í rassvasann, bassanum var sveiflað upp aftur, hann leit til hliðanna og kinkaði kolli og hélt síðan áfram að spila. Þessi minning fylgir mér til æviloka,“ segir Bubbi og bætir við:„Hann var æðislegur.“
Bubbi er óendanlega þakklátur fyrir það að hafa fengið að fara þessa vegferð með Rúnari í GCD og þá sérstaklega þakklátur fyrir þann tíma sem þeir eyddu saman í „Sin City“ eins og Bubbi orðar það.
„Við vorum á svítu á hóteli í Amsterdam og bjuggum til tvær GCD-plötur. Það var ómetanleg reynsla að vera einn með honum á hótelherbergi að búa til tónlist. Við áttum stórkostlega tíma saman og það var gríðarlega gaman.“
Bubbi finnur fyrst og fremst fyrir gríðarlegri gleði og þakklæti. Hann segir að þegar verið sé að kveðja Rúnar Júlíusson þá sé verið að loka ákveðnum kafla í íslenskri tónlistarsögu.
„Hann var fyrsta poppstjarna Íslands og það eru mjög fáir útvaldir sem fá að kveðja á þennan máta. Hann söng bókstaflega til síðasta dags og hvað er betur við hæfi en að Rúnni Júl kveðji þannig?“

Fræg grúppía
Þau sem ekki upplifðu tíma og vinsældir Hljóma geta eflaust aldrei gert sér grein fyrir þeim stóra og mikla aðdáendahóp sem hljómsveitin og Rúnar áttu hér á landi. Fjöldinn allur af aðdáendum, þá sérstaklega kvenfólki, elti meðlimi Hljóma á röndum. Ein af þeim „grúppíum“ átti eftir að láta að sér kveða í stjórnmálum en það er engin önnur en Valgerður Sverrisdóttir, fyrrum iðnaðarráðherra og formaður Framsóknarflokksins.
„Mér finnst Rúnar hafa verið hluti af lífi mínu. Ég var á þessum viðkvæmu unglingsárum þegar Bítlarnir komu fyrst fram og síðan íslensku bítlarnir í Hljómum. Ég upplifði það mjög sterkt,“ segir Valgerður sem man vel eftir ferð vinkvennahópsins til Keflavíkur.
„Við, vinkonurnar úr Kvennó, vorum svokallaðir Hljómaaðdáendur og vorum með Hljómadelluna, eins og hún var kölluð. Við eltum þá um bæinn til þess að horfa á þá eitt augnablik fara út úr húsi og inn í bíl auk þess sem við hlustuðum á þá þegar þeir spiluðu í Skátaheimilinu í Reykjavík. Frægast var það þó þegar við fórum til Keflavíkur einu sinni í páskafríinu til þess að taka myndir af húsunum sem þeir áttu heima í,“ segir Valgerður sem hélt vel utan um sögu Hljóma með úrklippubók sem síðar rataði á Poppminjasafn Íslands, hugarfóstur Rúnars Júlíussonar og fleiri manna.
„Mér fannst hann bara sannur í því sem hann var að gera og missti sig aldrei út í neina vitleysu. Ég hafði þannig mikið álit á honum og þótti sárt að heyra að hann hefði kvatt um aldur fram,“ segir Valgerður sem vonast til þess að þjóðin geti minnst Rúnars með Poppminjasafninu og ekki síst tónlistinni: „Tónlistin hans Rúnars mun lifa með þjóðinni.“

Trylltur dansleikur
Ámundi Ámundason starfaði sem umboðsmaður Hljóma, ungur að árum. Hann gaf upp sjóin, sem var að gefa ansi mikið í veskið á þessum tíma, og hellti sér í það verkefni að skipuleggja böll fyrir strákana.
„Við vorum vinir í 45 ár. Rúnar var æðislega hreinlyndur maður sem talaði aldrei niður til nokkurs manns. Þeir sem einu sinni voru vinir hans sóttu áfram í þann farveg og vildu ekki missa vináttu hans. Þegar ég frétti að hann væri látinn þá var gleði mér efst í huga. Það er sjaldgæft þegar ég heyri af því að menn andast en gleðin kom upp í huga mér því ég fór yfir allar gleðistundir mínar og Rúnars. Ég er þakklátur honum og fjölskyldu hans fyrir að hafa veitt mér allar þessar stundir í 45 ár. Maður upplifir bara fegurð og ánægju,“ segir Ámundi. Ein af skemmtilegustu minningum hans af Rúnari er frá páskaballi í Sandgerði.
„Það var altrylltasta framkoma Rúnars. Ég hélt dansleik á páskadagskvöld í samkomuhúsinu í Sandgerði og það var eini dansleikurinn á öllu suðvesturhorni landsins. Það var troðfullt inni og fullt bílaplanið fyrir utan. Ballinu átti að ljúka klukkan þrjú en um það leyti tóku Rúnar og Shady þetta líka tryllingslag sem stóð í 45 mínútur. Það var engin rúða, enginn stóll og ekkert borð í húsinu óbrotið eftir það. Þegar troll sem hékk á vegnum eins og skraut féll yfir mannskapinn þá var mér öllum lokið. Ég ætlaði þá að fara í kjallarann, þar sem voru fangaklefar, með allan aðgangseyrinn en kom að fullum kofanum því þar faldi lögreglan sig og því var ekki rúm fyrir mig þar. Þetta endaði með því að lögreglan á Keflavíkurflugvelli kom og hreinsaði af planinu svo fólkið í húsinu kæmist út. Shady og Rúnar tóku mjög erótískan dans og ég hef aldrei vitað önnur eins viðbrögð. Ég hélt að enginn myndi komast heill frá þeim ósköpum, allir dönsuðu og allt var brotið og bramlað,“ segir Ámundi.

Lifir í gegnum verk sín
Guðmundur Rúnar Júlíusson, eða Rúnni Júl, eins og flestir þekktu hann, kemur til með að lifa um ókomna tíð í gegnum verk sín, eiginkonu, börn og barnabörn. Rúnar gat sér gott orð sem knattspyrnumaður og spilaði lykilhlutverk í liði Keflavíkur þegar þeir unnu sinn fyrsta Íslandsmeistaratitil árið 1964. Rúnar setti þó tónlistina í forgang og sneri sér algjörlega að henni eftir fjölmörg ár í boltanum. Hann var bassaleikari í Hljómum sem var ein þekktasta hljómsveit Íslands og vakti hann mikinn áhuga landsmanna fyrir ótrúlega skemmtilega sviðsframkomu. Hann stofnaði fjölmargar hljómsveitir, þeirra á meðal Trúbrot og GCD en starfrækti lengst af Hljómsveit Rúnars Júlíussonar sem hét undir það síðasta Rokksveit Rúnars Júlíussonar.
Rúnar átti eitt elsta starfandi útgáfufyrirtæki landsins sem hann rak ávallt á sinni eigin kennitölu. Hann gaf út yfir 250 hljómplötur með fjölda listamanna en síðasta verkið sem hann gaf út var þriggja platna safnútgáfa sem heitir Söngvar um lífið 1966-2008 þar sem hann flytur 72 af sínum þekktustu lögum. Rúnar lætur eftir sig eiginkonuna Maríu, synina Baldur og Júlíus og sex barnabörn.