Vísindaskáldskapur er oftar en ekki frábær samfélagsádeila. Áhugi minn á slíkum skáldskap á uppruna sinn einmitt þar. Vísindaskáldskapur sækir raunar vinsældir sínar í ádeiluna. X-men sögurnar verða til í miðju aðskilnaðar- og kynþáttadeilna í Bandaríkjunum. Þjáningar og ofsóknir stökkbreyttra voru líklegri til vinsælda en lýsingar á raunverulegum þjáningum þeldökkra. Enda spurning hvern langar að lesa skáldskap sem saxar í eigin þvermóðsku og fordóma.

Sams konar dæmi eru V-þættirnir sem verða til úr bók Lewis, It Can't Happen Here, sem er pólitísk ádeila um uppgang lýðskrumandi fasista í Bandaríkjunum. Saga um framgang skrumara þótti eflaust komast of nærri sannleikanum til að falla í kramið hjá fjöldanum. Geimverur heilla meir en prinsipplausir stjórnmálamenn með messíasarkomplex.

Lýðskrumandi geimverur, lofandi öllu – fyrir ekkert – eru líklegri til áhorfs en skrumandi stjórnmálamenn, stillandi sér upp sem verndarar þjóðarinnar gegn þingi, fjölmiðlum og 101 lattelepjandi pakki. Anna er sætari og sjónvarpsvænni en Berzelius Buzz Windrip. Geimverur höfða almennt til fleiri en prinsipplaus stjórnmálamaður sem þráast svo við eigin valdasetu að ekki einu sinni kveðjuávarpið getur talist áreiðanlegt.

Anna og Buzz eru sitthvorar umbúðirnar á sama innihaldinu. Skruma sig bæði í gírinn, tala um óvissu og ala á óöryggi í þeirri von að þú verði nægjanlega hræddur til að blanda þér ekki í baráttuna gegn þeim.

Söguna af Buzz er erfiðara að lesa, en ferskari umbúðir Önnu gera skilaboðin aðeins óskýrari -– þau eru samt nákvæmlega það sama – úr eins grunni og pólitískt samfeðra.