Það að eiga mjög takmarkað á milli handana er erfitt. Ég man eftir auglýsingu sem Amnesty International gerði sem flaggaði slagorðinu: Fátækt er fangelsi. Það eru sterk orð. Ég er ekki að líkja mér við þá sem búa við sára fátækt en það að vera aðeins með 500 krónur millli handanna takmarkar margt og maður er ansi fljótur að einangrast félagslega ef peningaleysið er viðvarandi til lengdar. Þá á ég ekki við að ég eigi ekki góða vini sem kostar ekkert að umgangast heldur er svo margt félagslegt sem kostar peninga.

Til dæmis þá fer ég og hitti góðan hóp kvenna á hverjum mánudagsmorgni á kaffihúsi. Mér kveð strax fyrir því á sunnudagskvöldið en var viss um að ég gæti nú fengið svart kaffi á viðráðanlegu verði. Ég sofnaði því grunlaus um græsku efnahagsins. Morguninn eftir mætti ég á kaffihúsið – fyrst allra. Ég leit á verðtöfluna og sá að ódýrasti kaffibolinn var á 380 krónur. Það kom klárlega ekki til greina. Þá kíkti ég í kælinn og sá að sódavatnsflaskan var á 320 en ég gat fengið Trópí á 200 krónur. Ég leit skömmustulega í kringum mig og sá að engin kvennanna var mætt. Ég prísaði mig sæla og laumaðist út og fékk mér frítt kaffi í vinnunni.

En burt séð frá þessu gekk fyrsti dagurinn vel. Ég borðið hafragraut (það var til haframjöl heima) og borðaði svo dásamlega salasasúpu í kvöldmatinn. Súpuna hafði ég eldað kvöldinu áður og miðað við að eyða ekki meira en 500 kall á mann í mat fyrir mig og Kalla en hún dugði líka kvöldið eftir og enn er í pottinum. Í kvöld verður hent túnsfisk út í og pasta! Vonandi klárast kvekendið! (Uppskriftir og verð koma á eftir.)

PS: Stelpurnar vilja hittast í drykk eftir vinnu - gangi mér vel með það!

Mynd: Ég með morgunhafragrautin sem er útbúin daginn áður og tekin með í ræktina. Boost hvað ?

Mér ofbauð allt í einu neysluhyggjan nú til dags og eigið neyslumynstur. Ég veit ekki hvað mjólkurlíterinn kostar eða hvað er til í skápunum heima hjá mér. Ég ákvað því að setja mér það markmið að eyða aðeins 500 krónum á dag næstu daga til að auka verðvitund mína og taka mig saman í andlitinu varðandi neyslu. Það að þurfa telja hverja krónu upp úr veskinu er veruleiki hjá mörgum og þar sem ég er að kaupa mína fyrstu íbúð er ekki seinna vænna að byrja að halda rétt á spöðunum – og hætta um leið að leika neysluspaða með þrútið andlit af vöxtum. 

Ég tók eftir því strax sem unglingur að það virtist ekki skipta öllu hvað fólk fékk útborgað heldur hvernig það fór með peningana. Ég fékk svipað útborgað og margar vinkonur mínar. Sumar áttu þó aldrei pening á meðan aðrar áttur alltaf eitthvað eftir um mánaðarmótin. Og þannig er það enn.

Og því hófust útreikningar um hvernig mætti spara hér og þar. Skilyrðin sem ég setti mér var að ég mætti nota bílinn til og frá vinnu og koma við í búð á þeirri leið (ef búðin er í næsta nágrenni) en ekki fara aukaferðir. Ef þessi eina ferð dugir ekki þarf ég að labba, fá far eða hjóla.

Ég reiknaði það út að það kostar mig rétt innan við 160 krónur í bensín að keyra þá tæpu 7 km sem eru til og frá vinnu minni. Tryggingar á bílnum eru um 250 krónur á dag.

 Eins ákvað ég að ég mætti panta mér hádegismat í vinunni sem er niðurgreiddur án þess að það drægist frá 500 kallinum. Hann yrði þó að duga fyrir öðrum mat og afþreyingu. Ekki auðvelt en ég hef gott að því að læra að komast af á minna ... miklu minna.

Ég geri mér grein fyrir að neyslan er mun meira en 500 krónur á dag en takmarkið er að ég láti ekki meira en 500 krónur frá mér á dag – burt séð frá því hvaða bensín er á bílnum í byrjun átaksins og hvaða matur er í ísskápnum. Ég keypti ekkert aukalega en á hluti eins og nokkrar dósir, pasta, haframjöl, smá grænmeti, olíu og kydd. Ef bíllinn verður bensínlaus áður en átakinu lýkur verð ég bara að labba!

Já og ef manni er boðið í mat eða kokteilboð telst það ekki til frádráttar! Halló mamma! (en ég verð þá að koma mér til hennar í Kópavog!)

Ps: Ætti maður ekki að taka nokkra svona 500 kalla daga í lok hvers mánaðar og klára úr ískápnum og leggja smá fyrir?

Gangi mér vel !

Mynd: Brakandi ferskur Nonni! 

Ég ætlaði í sakleysi mínu að fara inn á heimasíðu Nude Magazine og sló inn nude.is. Þá lenti ég einhvers staðar allt annars staðar. Síðan virðist vera einhverskonar gjörningur en konurnar afklæðast þegar músarbendillinn fer yfir þær og þegar smellt er snúast þær við. Síðan er ekki erótísk á neinn hátt en virðist frekar vera ádeila á líkama og klæðnað. Áhugavert væri að vita hver stendur á bak við þetta og hver hugmyndin er.

Margar vinkonur mínar eru farnar að huga að hringakaupum með sínum heitt elskuðu. Ein af þeim er Íris Ann ljósmyndari og blaðakona hjá Nude Magazine. Við Íris höfum verið nánar vinkonur frá unglingsaldri og því kom ekkert annað til greina en að fara með henni að máta brúðarkjóla. Það var skálað í freyðivíni og hlegið að undarlegum kjólum en tekin andköf yfir þeim fallegu.

Það er í ansi mörg horn að líta fyrir brúðkaup og hefur Íris ákveðið að deila reynslu sinni með því að blogga um allt frá bónorðinu að stóra deginum. Endilega smellið og njótið.

Ég hef áður lýst yfir velþóknun minni á veitingarhúsinu Sushi Samba. Ég sat þar um daginn og velti fyrir mér afhverju það væru hjálmar á tveimur borðum þarna - skohjólahjálmar ekki söngvarar. Ég hafði áður komið og séð þessa hjálma en gert ráð fyrir því að einhver á næstu borðum ætti þá. Ég spurði  því vinkonu mína út í málið.

"Hjálmarnir eru alltaf þarna. Ljósin fyrir ofan þessi tvö borð eru úr grjóti og eru svo þung að það er í boði að setja á sig hjálm af öryggisástæðum," sagði vinkonan og stakk upp í sig vænum suhibita og stundi.

"Notar þetta einhver? Ég meina ekki myndi ég vilja sitja í kjól með varalit á veitingarhúsi og þurfa svo að setja á mig hjálm!"  Minningin um steiktar samningsviðræður við móður mína um hvort ég fengist til að vera með hjálm við akstur fyrstu 3 mánuði eftir að ég fékk bílprófið poppuðu upp. Rök mömmu væru að hún væri rólegri ef ég gengi að þessum saningni og ég væri ríkari því hún myndi greiða mér fyrir að vera með hjálminn! Eðlilegt?

"Nei Tobba ég held nú alveg örugglega að enginn hafi gert það - þetta er meira húmorinn held ég."

"Hresst ," sagði ég og langaði mest að máta hjálminn en lét það vera - í þetta skiptið.