Sjálfstætt framhald bloggfærslunnar: http://www.dv.is/blogg/veisla/2012/2/5/ofbeldi-i-alfabakka/

Eins og lesendur þessarar bloggsíðu vita sór ég þess eið á dögunum að í bíó færi ég ekki framar. Það var sagt til að mótmæla því að bíómyndir hefjast ekki fyrr en um 20 mínútum eftir auglýstan sýningartíma.

Mér er ekki vel við að brjóta þau prinsipp sem ég set mér - en ég geri það. Þetta sagði pabbi minn einu sinni og þetta á líka ágætlega við um mig. Ég fór nefnilega í bíó í gær. Sá The Avangers, sem er samsuðu-ofurhetjumynd. Ég viðurkenni reyndar að ég hafði ekki séð neina ofurhetjuna áður. Ekki Hulk, ekki Captain America, ekki Thor og ekki Iron Man. Fór samt.

Af biturri reynslu var ég undir það búinn að sýningartíminn stæðist ekki. Myndin átti að byrja klukkan tíu og skömmu fyrir þann tíma var ekki enn búið að hleypa inn í salinn. Ég bölvaði því auðtivað við bíó-félagann. Raunar heyrðist mér á hljóðunum úr salnum að myndin á undan væri alls ekki búin þegar klukkan var orðin tíu. Við vorum fyrstir í röðina og taldi ég þetta til marks um óstundvísi, virðingarleysi fyrir kúnnanum og versnandi heim.

Tíminn leið og klukkan var orðin tíu mínútur yfir. Enn bólaði ekkert á að salurinn yrði opnaður. "Helvítis svívirða," sagði ég í hálfum hljóðum og hugsaði með mér að næst skyldi ég með formlegum hætti, í viðurvist tveggja vitundarvotta, gera formlegan samning við sjálfan mig og umheiminn að fara aldrei aftur í kvikmyndahús á Íslandi. Ég skyldi þinglýsa samningnum á löggiltan pappír og festa hann upp á vegg á áberandi stað heima.

Klukkan var orðin korter yfir tíu þegar mér var orðið svo illa misboðið að ég var farinn að sjá fyrir mér að á skjalið skyldi ég rita ófrávíkjanlega klásúlu þess efnis að ég myndi upp frá þessum degi efna til sérstakrar herferðar gegn fölskum tímasetningum kvikmyndahúsanna.

Það var á þeirri stundu sem tvær grímur runnu á bíó-félagann. "SALUR A ER NIÐRI !"

Við hlupum niður stigann og inn í salinn, þar sem öll bestu sætin voru auðvitað löngu upptekin. Ég var ekki sestur þegar myndin byrjaði og ég viðurkenni að mér leið eins og kjána. "Eins gott að við kvörtuðum ekki," sagði félaginn og andvarpaði þungan.

Boðskapur þessarar raunasögu er ef til vill: Ef það sem þú sérð er sniðið að raunveruleikanum sem hentar þér best - vantreystu þá augum þínum.

"Er það bara ég eða er textinn ekki alveg í fókus?" spurði ég sessunaut minn í kvikkmyndahúsi síðastliðið haust. Það var áður en ég tók þá ákvörðun að sniðganga kvikmyndahúsin vegna svikinna tímasetninga. "Ha, nei, textinn er fínn," svaraði félaginn.

Textinn var alls ekki fínn - það gat bara ekki verið. Ég hallaði mér, svo lítið bar á, upp að sessunautnum hinu megin og spurði þess sama. "Hvað meinarðu?" var svarið sem ég fékk. "Texinn er blörraður," muldarði ég í þrjósku minni við sjálfan mig en fékk um leið hnút í magann. Kaus þó að láta á engu bera. Þetta var atvikið þegar það rann upp fyrir mér að ég var að missa sjón. Þegar betur var að gáð var textinn ekki aðeins blörraður heldur hálft kvikmyndahúsið. Ég nuddaði augun næsta einn og hálfan tímann eða svo, án árangurs.

Næstu dagar og vikur liðu án þess að ég nefndi þetta við nokkurn mann, ekki einu sinni konuna mína. Ég var í afneitun enda hef ég alla tíð haft afburða sjón. Ég hef í gegn um tíðina leikið mér að því að lesa neðstu línurnar á sjónprófum, jafnvel úr tvöfalt lengri fjarlægð en gert er ráð fyrir. Ég hef haft augu arnarins.

Í vetur var dagamunur á sjóninni. Stundum sá ég nánast eins vel og áður en aðra daga sá ég ekki rassgat, í hreinskilni sagt. Ég hef í laumi gert mörg þúsund sjónprófanir á sjálfum mér; á bílnúmerum, skiltum og jafnvel kvenfólki. Stundum sé ég fjarskafallegar konur sem reynast alls ekki eins fríðar þegar betur er að gáð. Það var þó ekki fyrr en á vordögum, þegar ég tók feil á síðhærðum karlmanni, sem ég lagði spilin á borð samviskunnar. Nú yrði að grípa til aðgerða.

Í dag kom ég svo út úr blörraða skápnum. Ég var á ferðinni og tók þá skyndiákvörðun að hringja í 118 til að spyrja hvar ég kæmist í sjónmælingu. "Hvar ertu?" spurði konan á línunni. Ég leit á skiltið til að gefa henni upp götuheitið. "Ég sé ekki á fjandans skiltið," sagði ég og bað hana um að doka við meðan ég kæmi mér nær. Í Mjóddina skyldi ég fara.

Ég var satt best að segja svolítið stressaður þegar ég lagði fyrir utan Augastað. Skyldi ég vera með augnsjúkdóm, eins og Helgi Hjörvar? Kannski gláku, eins og Paul Scholes? Er ég að verða blindur? Þessar hugsanir flugu kristalskýrar í gegn. Ég gæti trúað að mér hafi liðið eins og einstaklingi sem fer í fyrsta sinn í krabbameinsleit, jafn órökrétt og það kann að hljóma.

Í versluninni fékk ég afbragðs þjónustu. Konan sýndi mér reyndar óskýrar myndir að mestu og það gerði mig taugaóstyrkan. Með öran hjartslátt og sveitta lófa hlýddi ég á dóminn: -0,75 á hægra og -1,0 á vinstra auga. Ég fékk miða í hendurnar sem staðfesti allt það sem á undan hefur gengið. Ég heiti Baldur og ég er nærsýnn.

Á þessu ári eru liðin tíu síðan ég tók saman við unnustu mína og barnsmóður. Ég var nýorðinn 19 og hún það mörgum árum yngri að ég segi helst ekki frá því núorðið. Á þessum tímamótum er jafnframt tilefni til að gera upp áratuginn.

Sambandið hefur, þegar á heildina er litið, gengið stóráfallalaust fyrir sig - þannig lagað. Ágreiningur í okkar sambandi hefur gegnumsneitt ekki verið teljandi. Auðvitað sinnast fólki endrum og þá er ágætt að hreinsa lungun en heilt yfir er þetta allt nokkuð gott.

Eftir því sem árin liðu og á sambúðina leið kom í ljós að helsta þrætueplið í sambandinu voru heimilisstörfin. „Þetta verður að vera jafnt," sagði konan gjarnan og mig óaði við að þurfa að gera jafn mikið og hún á heimilinu. Hún var alltaf að, að mér fannst. Eftir að hafa gert árangurslausar tilraunir til að fá veiði metna til tekna - á þeim forsendum að ég væri að draga björg í bú - varð ég að játa mig sigraðan.

Ég lofaði iðulega bót og betrun - heimilisstörufin yrðu unnin á víxl. „Nú tek ég mig á," sagði ég af sannfæringu en reyndi að lauma inn í samninginn ákvæði um að bílaþrif og viðhald bílsins væri á pari við skúringar. Mér varð ekki kápan úr því klæðinu.

Bót og betrun skildi það vera. Ég handsalaði samninginn og leið oft einhvern veginn eins og ég hefði tapað. Tíminn leið og átakið fjaraði út. Alltaf kom á daginn að praktíkin var snúnari en teórían.

Uppvask er leiðinlegasta húsverkið af þeim öllum. Ég get ryksugað allan heiminn ef ég bara slepp við uppvaskið - já og þvottinn. Ég spilaði oftast þann leik að gera ryksugunina að mikilli athöfn, jafnvel viðburði, til að reyna að snúa því sérkennilega viðhorfi hennar að ryksugun væri tiltölulega léttvægt heimilisstarf. Mér hefur oft sárnað fyrir hönd Hubert Cecil Booth, sem fann upp þetta undratæki fyrir margt löngu.

Henni fannst ósanngjarnt að þurfa alltaf að vaska upp og ég sakaði hana um nornaveiðar, eða eitthvað álíka málefnalegt. Málstaður minn var slæmur en fjárhagurinn leyfði ekki kaup á dýrum heimilistækjum til að leysa málið.

Árið 2008 gerðist það að frændi minn flutti í nýtt hús, með nýjum heimilistækjum. „Við eigum hérna uppþvottavél. Geturðu nokkuð notað hana?" spurði hann í símann. Ég man það eins og gerst hafi í gær. Eftir viðamiklar breytingar á innréttingu heimilisins og kaup á ótal krönum og lögnum til að koma græjunni bar ég uppþvottavélina inn fyrir dyr heimilisins.

Ég hafði nánast aldrei notað uppþvottavél og því aldrei vanist að slík græja væri til staðar. Ég gleymi aldrei fyrstu dögunum. Ég nánast sat fyrir framan vélina og beið hugfanginn eftir að hún lyki störfum. Tók svo leirtauið út og dáðist að gallalausu verkinu. Í eitt skipti stillti ég vekjaraklukkuna og vaknaði um miðja nótt - þegar vélin kláraði - til að geta dáðst að tandurhreinum glösunum. Ég hlakkaði til að fylla hana aftur og setja af stað. Ryksugan var færð niður í annað sætið og ég hafði eignast uppáhalds heimilistæki. Í dag er það þannig að ég sé um frágang í eldhúsi en konan sér um allan þvott. Það eru góð skipti.

Sambandið er marktækt betra en áður en til uppþvottavélarinnar kom. Ég gæti jafnvel fært rök fyrir því að tilkoma heimilistækisins hafi orðið til þess að við konan töldum okkur undir það búin að eignast okkar fyrsta barn. Maður býr í það minnsta ekki til barn á meðan maður vaskar upp - nema með miklu hugmyndaauðgi og staðfestu.

"Jæja elskan mín. Núna verðum við að fara að drífa okkur af stað. Það eru tíu mínútur í að myndin byrji," sagði ég með uppgerðu þjósti við konuna mína sem stóð fyrir framan spegilinn klukkan hálf ellefu í kvöld. Hún er alla jafna eins og eldibrandur þegar kemur að því að hafa sig til - er oftast fljótari en ég - en til að viðhalda því orðspori nota ég hvert tækifæri til að telja henni trú um hið gagnstæða. Við höfðum í skyndi tekið ákvörðun um að sjá myndina um Sherlock Holmes. Hún átti að byrja 22:40. Rétt upp úr klukkan hálf brunuðum við niður í Mjódd og lögðum nálægt Nettó; töldum það fljótlegra en að aka hringinn.

Við urðum reyndar fyrir tvenns lags skakkaföllum á þessari stuttu leið yfir í bíóhúsið. Fyrst urðum við fyrir árás tveggja smáhunda sem gengu lausir, með þeim nöturlegu afleiðingum að sokkabuxur konunnar eyðilögðust og hún sat uppi með rispaða fótleggi. Svo varð hún fyrir því óláni að snúa sig á ökkla á illa upplýstum malarstíg sem liggur meðfram bíóhúsinu. "Harkaðu þetta af þér," sagði ég og ítrekaði að við værum að verða of sein. Ég studdi hana sárþjáða inn í anddyrið. Hún keypti miðana, ég poppið og við nánast hlupum niður stigann.

Við gengum inn í salinn (B). Hann var, okkur til mikillar furðu, galtómur ef frá er talinn unglingspiltur hafði misst húfuna sína á meðan síðustu sýningu stóð. Við litum án orða hvort á annað, svo á miðanna, þá á klukkuna á símanum mínum og að lokum á armbandsúrið hennar, sem mjög nýlega var stillt af úrsmið. Við vorum í réttum sal og á síðustu stundu miðað við auglýstan sýningartíma myndarinnar.

Strákurinn fann húfuna sína, þrátt fyrir að klístrað gólfið væri þakið poppkorni, plastumbúðum, sælgætisbréfum og pappamálum. Sóðaskapur Íslendinga er stundum með slíkum ólíkindum að manni fallast hendur. Ég ruddi gönguleiðina meðfram sætaröð í miðjum salnum og var dágóða stund að ná poppkorni undan klístruðum skónum mínum eftir að ég settist niður. "Credit listinn" eftir síðustu sýningu af Sherlock Holmes var enn að rúlla og lokalagið í botni. "Jæja, þetta verður eitthvað," muldraði ég við sjálfan mig þegar lagið kláraðist og ljósin kviknuðu.

Ég skrifaði frétt á neytendasíðu DV fyrir tveimur eða þremur árum þar sem fulltrúi Sambíóanna (með fyrirvara um að ég muni það rétt) fullyrti að samanlagt stæðu skjáauglýsingar og stiklur yfir í sex eða sjö mínútur áður en myndirnar hæfust. Það var með þá grein í huga sem ég beið rólegur, fyrstu tíu mínúturnar.

Það var ekki fyrr en klukkan sló ellefu sem þessi rúmlega tveggja tíma ræma hófst. Í tuttugu mínútur var ótal skjáauglýsingum og stiklum þröngvað upp á okkur tvö, og þessa 15 eða 20 gesti sem við bættust áður en myndin hófst, með fullum hljóðstyrk. Þetta er auðvitað ekkert annað en ofbeldi og það er óþolandi. Þess má geta að við greiddum samtals um 4.100 krónur fyrir miðanna tvo og hóflegar veitingar áður en við gengum inn í salinn. Við vorum bæði búin með poppið áður en myndin hófst, jafnvel þó við hefðum mætt í þann mund sem myndin átti að hefjast!

Ég fer sjaldan í bíó en sóðaskapurinn í bíóhúsinu og auglýsingaflóðið sem okkur var boðið upp á eftir að myndin átti að vera byrjuð gerir það að verkum að við förum ekki í bíó í bráð, í það minnsta ekki Sam-bíó. Mér var svo misboðið að ég gat illa einbeitt mér að fyrstu atriðum myndarinnar en er þó af flestum samferðamönnum talinn nokkuð stöðugur. Það er í góðu lagi að sýna auglýsingar þeim sem mæta of snemma. En það er ekki boðlegt að falsa sýningartíma til þess að þröngva skjáauglýsingum í heilar 20 mínútur upp á áhorfendur.

Myndin var ágæt og sem betur fer var ekki gert hlé á henni, eins og allt of oft tíðkast í íslenskum kvikmyndahúsum.

Bloggsíðan Veisla í Vesturbergi leggur nú formlega upp laupana. Á hveitibrauðsdögum þessarar hugmyndar elduðum við hjónaleysin hátt í 20 rétti úr bókinni Léttir réttir Hagkaups - eftir Fririku Hjördísi Geirsdóttur.

Ástæða þess að við gáfumst upp var ekki sú að réttirnir væru vondir. Þvert á móti voru þeir flestir góðir en misgóðir þó. Einn eða tveir þóttu mér vondir - sérstaklega rauðvínskjúklingurinn. Laxasteikin með pestósmjörinu þótti mér best en við frúin höfum eldað þann rétt reglulega síðan við dæmdum hann.

Við eigum sannast sagna eftir að birta nokkra dóma, en það er orðið býsna langt síðan maturinn var eldaður og snæddur, svo við látum það ógert. Ástæða þess að við gáfumst upp á þessu, þegar líða tók á haustið, má fyrst og fremst rekja til þess hve hráefnið í réttinda reyndist dýrt. Við stóðum í þeirri trú að við myndum fljótlega byggja upp lager af hráefnum sem við gætum svo notað aftur og aftur. Þó við elduðum nánast á hverju kvöldi nægði það ekki.

Ég sé til dæmis enn eftir þúsund króna lífræna karrýmaukinu sem við fjárfestum í í Krónunni. Viku eftir að glerkrukkan var opnuð var innihaldið farið að mygla. Lífrænt má fara fjandans til, mín vegna. Ferskar kryddjurtir eru ekkert grín að kaupa í hverri viku og tilraun okkar til heimaræktunar fór út um þúfur, líklega vegna þess að gæðamoldin reyndist handónýt molta og myntan rétt kíkti upp, líklega til þess eins að hlæja að okkur.

Heimagerða pestóið kostaði á þriðja þúsund krónur og ferskt spínat er ekki fyrir íbúa í Vesturbergi að kaupa; allavega ekki okkur. Matarreikningur heimilisins rauk upp úr öllu valdi og við neyddumst til að borða hafragraut og núðlur (með alls kyns framandi hráefnum sem við höfðum sankað að okkur) fram að jólum. VISA reikningurinn hefur enn ekki borið þess bætur.

Það er gaman að elda góðan mat og það gerum við reglulega. Í gær heilsteikti ég til dæmis villta stokkönd sem ég hafði veitt sjálfur. Oft eldum við skarf, gæsir eða aðra villibráð sem ég veiði í nágrenninu. Ég var svo heppinn að fá Stóru Villibráðabókina eftir Úlfar Finnbjörns í jólagjöf og hún er nýja biblía heimilisins. Við bókstaflega tilbiðjum hana; hún vegna þess að maturinn er frábær. Ég, vegna þess að nú fer ég miklu oftar í veiði.

Niðurstaðan er eftirfarandi: Það er fínt að elda Létta rétti Rikku til hátíðarbrigða. En ef þú ætlar að elda réttina oft í viku þarftu líklega að eiga útrásarvíking og fjármálastjóra fyrir maka.