Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • ÓSIÐLEGT ORÐBRAGÐ

    16. ágúst 2010


    Ég hef átt í erfiðleikum með að átta mig á fínni blæbrigðum Stóra Gylfamálsins.

    En þrennt vil ég þó segja.

    Í fyrsta lagi: Ef málið snýst eingöngu um það hvernig Gylfi svaraði óundirbúinni fyrirspurn Ragnheiðar Ríkarðsdóttur fyrir rúmu ári, þá þætti mér mjög langt gengið að hann ætti að segja af sér vegna þess.

    Ljóst virðist að Gylfi hefur misskilið spurninguna. Ég hef ekki séð neitt sem færir mér heim sanninn um að hann hafi vísvitandi verið að ljúga, og heldur ekki að "afvegaleiða þingið" eins og það heitir samkvæmt tískufrasanum í dag.

    Enda tók Ragnheiður sjálf að því virðist alls ekki eftir því að hann svaraði í raun annarri spurningu en hún bar fram.

    Ég er eindregið fylgjandi aukinni ráðherraábyrgð og hef í 20 ár flutt og skrifað pistla þar sem ég hef heimtað afsagnir ráðherra allt frá Davíð Oddssyni og Jóni Baldvin Hannibalssyni til Finns Ingólfssonar og Geirs Haarde fyrir að hafa "afvegaleitt þingið" í ýmsum skilningi.

    En svar Gylfa á Alþingi finnst mér ekki saknæmt, þótt heldur klént væri. Ég hugsa að hver einasti ráðherra í sögu Íslands fyrr og síðar hefði einhvern tíma mátt segja af sér ef svo teldist vera.

    Í öðru lagi: Ég var uppi í sveit og hafði öðru að sinna þegar vörn Gylfa fór fram, og ég missti af henni nær allri. Ég hef því engar forsendur til að meta hvort hann hafi þar að einhverju leyti sagt ósatt. Svo mætti vissulega ætla af sumum bloggpistla þeirra, sem krefjast afsagnar hans, og það er þá auðvitað alvarlegt mál.

    Vissulega þætti mér það þó mjög ólíkt því sem ég hef áður séð til Gylfa.

    En alla vega mun það væntanlega skýrast á fundum hans með þingmönnum, þar sem málavextir verða raktir.

    En í þriðja lagi: Að minnsta kosti tveir þeirra sem krafist hafa afsagnar Gylfa hafa gert það með rökstuðningi og orðbragði sem gengur svo langt út yfir allan þjófabálk mann setur hljóðan.

    Þór Saari sagði hér í viðtali við Eyjuna: "Þetta snýst um það að á sama tíma og fjöldi íslenskra heimilda lendir í alvarlegum fjárhagsvandræðum, fjölskyldur splundast og fólk jafnvel tekur líf sitt út af fjárhagsvandræðum, þá býr stjórnsýslan yfir upplýsingum og leynir þeim ..."

    Hér mætti skjóta því að þær upplýsingar sem Þór kveður stjórnsýsluna hafa leynt voru raunar þrátt fyrir allt ekki annað en lögfræðiálit, sem studdu þá skoðun að myntkörfulánin væru ólögleg. Það var nú ekki eins og það væri mikið leyndarmál að margir væru þeirrar skoðunar. En látum það liggja milli hluta.

    Heyrum hvað Ólafur Arnarson segir hér í sínum reiðilestri um Gylfa: "Hjónabönd slitnuðu af völdum þess álags, sem fjárhagsörðugleikar vegna hinna ólöglegu gengislána ollu. Fjölskyldur splundruðust. Börn misstu öryggi heimilisins vegna þeirra hörmunga, sem foreldrar þeirra gengu gegnum. Það eru dæmi um að örvinglað fólk hafi svipt sig lífi vegna erfiðleikanna, sem ólöglegu gengislánin ollu eftir hrun krónunnar."

    Sögur um að einhverjir hafi svipt sig lífi af fjárhagsáhyggjum í kjölfar hrunsins eru þrálátar. Yfirvöld segja að þær séu mjög ýktar, en því miður finnast eflaust nú sem endranær dæmi um slíkt.

    En að þeir Þór Saari og Ólafur Arnarson noti slíkar sögur (eða sorglegar staðreyndir) sem vopn í baráttu við Gylfa Magnússon (af öllum mönnum!) er svo ósiðlegt að mér finnst að þeir ættu þegar í stað að biðjast afsökunar.

    Ég vona að ég þurfi ekki að útskýra það öllu nánar.

    En biðjist þeir Þór og Ólafur ekki afsökunar finnst mér þeir lítilmenni. Þeir myndu alveg áreiðanlega ekki hafa dirfst að kenna öðrum ráðamönnum (sem þó bera sannanalega ábyrgð á banka- og gengishruni) um að hafa valdið dauða fólks - eins og þeir gera með þessu.

    Skrifa athugasemd

  • AF HVERJU HEITIR HÚSIÐ EKKI HRUNI?

    16. ágúst 2010


    Ég verð æ ósáttari við nafnið Hörpu á nýja tónlistarhúsið við höfnina.

    Mér finnst það tilgerðarlegt og asnalegt.

    Harpa er algjörlega óíslenskt hljóðfæri - og reyndar eins fjarri íslenskum músíkhefðum og nokkuð getur verið.

    Þá meina ég vitaskuld það stóra en þó svo fínhljóma hljóðfæri sem nú kallast harpa.

    Af hverju í ósköpunum var húsið ekki skírt Hruni?

    Það er stutt, sterkt og öflugt orð og hefur sterka og hefur sterka og öfluga tengingu við músík og einkum dans.

    Hér er þjóðsagan um dansinn í hruna.

    Auðvitað er þetta skuggaleg saga, sem endar illa - en það var líka skuggalegur hrunadans sem varð til þess að þetta hús var byggt, og endaði með hruni.

    Íslenska þjóðin mun þurfa að bera miklar byrðar vegna þessa húss, og af hverju má ekki minnast þess með nafni þess, í stað þess að nafnið eigi að kveikja hugrenningatengsl við eitthvað pempíulegt hörpugutl?

    Ég tek það fram að ég er ekki að grínast. Mér finnst í fúlustu alvöru að það eigi að breyta um nafn á húsinu hið bráðasta og skíra það Hruna.

    Skrifa athugasemd

  • ÞREFALDUR SKOLLI HJÁ ÞINGMANNI

    16. ágúst 2010


    Magnús Orri Schram er þingmaður sem ég hef hingað til veitt fremur litla athygli.

    Á því verður nú breyting.

    Í sjónvarpsfréttum RÚV heyrði ég hann nefnilega segja svolítið svo sérstakt að ef hann hefði verið að spila golf, þá hefði þetta verið tvöfaldur eða jafnvel þrefaldur skolli.

    Til umræðu voru yfirvofandi skattahækkanir ríkisstjórnarinnar. Í "helstinu" fyrir fréttum var boðað að stjórnarþingmanni væri skapi næst að hætta stuðningi við stjórnina vegna skattahækkana. Ekki veit ég tilefni viðtalsins, ég gat ekki fundið að neitt kallaði á viðtal við Magnús Orra Scram á þessum tímapunkti.

    En það þarf reyndar ekki alltaf mikið til að Svavar Halldórsson flytji fréttir um skuggalega skattheimtu!!

    En í ljós kom sem sagt að Magnús Orri er býsna andsnúinn skattahækkunum, nema bankaskatti. Í stað annarra skattahækkana vildi hann frekar skera niður í rekstri ríkisins.

    Gott og vel - það er svo sannarlega ýmislegt sem má að ósekju skera niður í ríkiskerfinu.

    Enda verður það vonandi gert - hugmyndir um frekari skattahækkanir eru, skilst manni, skammt á veg komnar.

    Á hinn bóginn var vissulega svolítið undarlegt að sjá þingmann ríkisstjórnarinnar lýsa svona fyrirfram andstöðu við ögn hærri tekjuskatta fyrirtækja, auðlindagjald og fleiri skattstofna, sem ekki verður séð að muni lenda af miklum þunga á venjulegum almenningi. Skattar sem eru t.d. töluvert lægri hér en á Norðurlöndunum.

    En Magnús Orri, sem er samfylkingarmaður og því einhvers konar jafnaðarmaður, hann var síðan spurður hvað myndi gerast ef stjórnin færi leið óhóflegra skattahækkana, að hans mati.

    Og þá kom þetta gullvæga svar, eða hitt þó heldur.

    "Mér er skapi næst að segja, ja, ég mun ekki styðja þessa ríkisstjórn, ef hún mun hækka skatta, en slíkur málflutningur er lýðskrum, og óvandaður ..."

    Þetta er svona álíka skemmtilegt og að segja: "Mér er skapi næst að segja að þú sért helvítis hálfviti og asni, en slíkt væri dónaskapur og lýðskrum, svo það hvarflar ekki að mér að segja það."

    Það er kannski ástæða til að fylgjast betur með Magnúsi Orra ef hann á mörg svona algjör vindhögg í sinni pólitík.






    Skrifa athugasemd

  • HVAR VAR GUÐRÚN PÉTURSDÓTTIR?

    16. ágúst 2010


    Stjórnlagaþingið væntanlega var til umræðu í þættinum Vikulokin á RÚV á laugardaginn var. Það var ágætt yfirlit þó ég skilji enn ekki af hverju þessi undarlegi háttur er hafður á stjórnlagaþinginu.

    Fyrst þjóðfundur sem á með einhverjum hætti að ákveða umræðuefni fyrir stjórnlagaþingið, síðan stjórnlagaþingið sjálft sem á aðeins að starfa í tvo mánuði. Og svo tekur Alþingi við og hefur, sýnist mér, tvö ár til að afgreiða það sem stjórnlagaþingið samþykkir.

    Af hverju situr ekki bara stjórnlagaþingið sjálft í aðeins lengri tíma, og afgreiðir málið í eitt skipti fyrir öll?

    En látum það vera. Ég vona vitaskuld að þetta endi eins og best verður á kosið.

    Aftur á móti ætla ég í mestu vinsemd að benda Guðrúnu Pétursdóttur á að haga orðum sínum kannski svolítið gætilegar en hún gerði í þættinum á laugardaginn.

    Guðrún hefur verið skipuð yfir einhverja undirbúningsnefnd sem á að sjá um þjóðfundinn, ég kann ekki formlegt starfsheiti hennar.

    Ég efast ekki um að hún vinni verk sitt vel og hafi ýmislegt fram að færa við starfið.

    Aftur á móti talaði hún í þættinum á laugardaginn eins og stjórnlagaþingið og yfirvofandi stjórnlagabreytingar væru nánast hennar eigin uppfinning. Einhver "við" og jafnvel "ég" ætluðum að gera hitt og þetta, eða höfðum þessa og þessa skoðun.

    Hún var ósköp kát og jákvæð, en ég verð að viðurkenna að ég skildi alls ekki hvað hún var að gera þarna.

    Stjórnlagaþingið var beinlínis barið í gegn af fólki sem stóð dag eftir dag niðri á Austurvelli, veifaði fánum, barði búsáhöld og lagði sálu sína að veði til að neyða breytingar út úr stöðnuðu og tregu kerfi.

    Stjórnmálastéttinni hafði áratugum saman gjörsamlega mistekist að fá fram alvöru breytingar á hinni úreltu stjórnarskrá. Það var fólkið á Austurvelli sem knúði þetta í gegn.

    Guðrún Pétursdóttir var ekki þar.

    Ég ítreka - ég vona að hún vinni gott starf, og hef engar forsendur til að ætla annað. En hún ætti ekki að tala svona mikið um "sig" og "okkur" sem ætlumst hitt og þetta fyrir.

    Hún er starfsmaður fólksins á Austurvelli.


    Skrifa athugasemd

  • BURT MEÐ ÞÆR!

    16. ágúst 2010

     

    Noregur er í Borgarfirði. Hann er
    nánar tiltekið við þjóðveginn á leiðinni upp í Norðurárdal. Ég held að flestir
    sem aka þessa leið í norðurátt hljóti að átta sig á því hvenær þeir eru allt í
    einu komnir til Noregs, eins og fyrir galdra. Maður brunar upp og niður ása og
    leit, um kjarrivaxnar hlíðar og hrjóstrug holt, og þá blasir allt í einu við
    stór grenilundur.

    Maður ekur meðfram honum dágóða stund, hann er á hægri hönd
    sé maður á norðurleið, og grenitrén eru margra metra há innan vandaðrar
    girðingar. Þessi gróskumikli grenireitur hefur mér alltaf þótt vera bútur af
    Noregi.

    Þetta er líklega ein einfaldasta og ódýrasta utanlandsferðin sem völ er
    á; skyndilega er maður hrifinn burt úr íslensku umhverfi og ekur þarna spölkorn
    um Þrændalög, eða Hörðaland, eða gott ef ekki sjálfa Finnmörku.

    Svo er maður skyndilega kominn
    framhjá og aftur lentur á Íslandi þar sem klettarnir gægjast gegnum lágvaxið
    birkikjarrið.

     

     

    ÓÞJÓÐLEGT LANDSLAG?

    Landslag ætti auðvitað að vera
    óþjóðlegt með öllu. Og auðvitað er svo, þegar öllu er á botninn hvolft. En samt
    tengir maður landslag og náttúru óhjákvæmilega við ákveðna heimshluta, ákveðin
    ríki, jafnvel ákveðnar þjóðir.

    Í ljóðabókinni Aðflutt landslag lýsti fornvinur
    minn Sveinn Yngvi Egilsson því til dæmis skemmtilega þegar hann rakst allt í
    einu á íslenskt fjall á ferðum sínum um Skotland.

    Í ljóðinu hans Sveins Yngva er
    fundur hans og íslenska fjallsins í Skotlandi jákvæður atburður, ef ég man
    rétt, og mér fannst líka gaman að því þegar ég rakst einmitt á slíkt íslenskt
    fjall þegar ég var einu sinni að keyra um skosku hálöndin.

    En hitt verð ég að
    viðurkenna að þessi bútur af Noregi uppi í Borgarfirði finnst mér einhvern
    veginn eins og aðskotahlutur, alveg út úr kú, eins og það heitir. Eitthvað
    óviðkunnanlegt við hann, þó þetta sé bara ósköp meinlaus grenilundur. Af því
    hann er á vitlausum stað.

    Undanfarið hefur svo vaxið með mér
    sú tilfinning að ýmsir staðir á Íslandi séu á kolvitlausu róli, og séu jafnvel
    komnir beina leið að utan – og eigi varla heima hér á landi. Ég er að tala um
    Alaskaöspina, sem nú sprettur sem aldrei fyrr úr íslenskri mold.

    Öspin er greinilega frábærlega
    dugleg jurt, harðger og nánast ódrepandi, og ég skammast mín hálfpartinn fyrir
    að amast við henni. Í mörg ár hef ég verið að setja niður rammíslenskt birki í
    spildu nálægt Heklu og þar sýnist mér að ég megi kallast góður ef birkið vex örfáa
    sentímetra á sumri.

    Á sama tíma virðist öspin þjóta upp nánast sama hvar hún er
    sett niður. Ég sé ekki betur en öspin geti náð tíu tólf metra hæð, jafnvel
    meira, á örfáum árum.

     

     

    SJÓNDEILDARHRINGURINN HORFINN

    Og það er mergurinn málsins. Út um
    allar koppagrundir á Suðurlandsundirlendinu, þar sem ég hef verið að þvælast
    síðustu dagana, þar eru aspirnar farnar að teygja sig til himins af miklum
    dugnaði – en ég get ekki varist þeirri tilfinningu að mér finnst þær vera í
    öðru landi en á Íslandi.

    Snyrtilegar raðir af þráðbeinum öspum verða hvarvetna
    fyrir sjónum manns. Þær hafa augljóslega oftast verið gróðursettar til að búa
    til skjól fyrir vindum, og vissulega ekki vanþörf á slíku víða á Íslandi, en
    þegar aspirnar eru orðnar tíu metrar eða meira fara þær óneitanlega að skyggja
    ótrúlega víða á sjóndeildarhringinn.

    Enda hef ég komið í tvo sumarbústaði í
    sumar, þar sem dugmiklar aspir hafa sprottið svo mikið á örfáum síðustu
    misserum að sjóndeildarhringurinn hafði beðið stóran skaða af.

    Mér sýnist reyndar sem Íslendingar
    umgangist sjóndeildarhringinn víða af helstil lítilli virðingu. Þeir reisa sér
    sumarbústaði sína á fallegum stöðum, þar sem oftar en ekki er vítt til veggja
    og frjálst í fjallasal, en virðast síðan ekki í rónni fyrr en þeir eru búnir að
    fela sjóndeildarhringinn bak við sem allra mest af trjám.

    Nú veit ég ósköp vel
    að trjáræktin er fyrst og fremst hugsuð til þess að veita skjól þeim sem í
    bústöðunum dveljast, en fyrr má nú oft vera – því sumir bústaðir hverfa
    gjörsamlega inn í trjágróðurinn svo þar er varla neitt að sjá nema
    trjágróðurinn. Og þar eru aspirnar dugmestar.

     

     

    EITTHVAÐ ÓEÐLILEGT

    Ég verð að viðurkenna að mér finnst
    eitthvað stórlega óeðlilegt við að sjá aspir í íslenskri náttúru. Burt með þær! Þessi
    þráðbeinu hávöxnu tré virka eins og aðskotadýr í moldinni hér; mér finnst í
    fúlustu alvöru að íslensk tré eigi að svolítið kræklótt, eins og þau hafi lagað
    sig af næðingnum – og ekki of há, svo við sjáum í kringum okkur fyrir þeim, en
    þau loki okkur ekki inni.

    Meira að þessi 
    fölgræni litur á blöðum asparinnar finnst mér helstil gervilegur fyrir
    íslenska náttúru.

    Þegar maður viðrar þá skoðun að
    manni finnist einhverjar tilteknar jurtir ekki “eiga heima” í íslenskri
    náttúru, þá eru andmælin stundum af þeim toga að helst er jafnandi við andmæli
    gegn rasisma. Er ég ekki bara að amast við “útlendingum” þegar ég vil ekki sjá
    þessi “ó-íslensku” tré, eins og aspirnar?

    En þetta er náttúrlega bara vitleysa
    – tré eru ekki fólk, og ég legg þrátt fyrir allt ekki að jöfnu jurtir og fólk.
    Ég vil helst fá að horfa á náttúruna í kringum mig tiltölulega “óspillta” af
    áhrifum mannsins (það er að segja öspinni, og já, grenitrjánum líka) en með
    mestu gleði skal ég svo njóta þeirrar náttúru með fólki sem upprunnið er úr
    öllum heimshornum!

     

     

    UNDARLEGAR RAÐIR AF ÞRÁÐBEINUM
    ÖSPUM

    Vandamálið er bara að hinar
    undarlegu reglulegu raðir af hinum þráðbeinu öspum sem svo undarlega víða eru
    farnar að teygja sig til himins í íslenskum sveitum, virðast mér alls ekki vera
    á Íslandi.

    En ég veit reyndar ekki í hvaða landi þessar snyrtilegu raðir eiga
    heima. Litla trú hef ég á að svona sé þetta í Alaska. Það er kannski einna
    helst að Íslendingar virðist með þessum aspagöngum vera að reyna að búa til
    trjágöng eins og tíðkast meðfram vegum eða kringum hús í Hollandi eða Belgíu
    eða einhvers staðar.

    Og er ætlað að loka úti sérhvern gust.

    En heldur skal ég þola svolítinn
    næðing hér á mínu Íslandi ef ég fæ að halda sjóndeildarhringnum.

     

    (Pistill úr DV síðastliðinn föstudag.)

    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn