Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • DAPURLEG ÖRLÖG NÆSTBESTA ÍSLENDINGSINS

    11. nóvember 2009


    Þetta er soldið fyndið hjá Ólafi Arnarsyni.

    Ég verð að vísu að segja að mér þykir í sjálfu sér ekkert athugavert við að Mogginn skuli halda úti nafnlausum dálki þar sem jafnvel er hent gaman að fólki stundum.

    Svarthöfði í DV gerir það oft af mikilli hind; hví skyldu Staksteinar ekki mega reyna slíkt líka?

    Þó Staksteinar upp á síðkastið gangi reyndar nokkuð illilega í berhögg við hefðir Morgunblaðsins, einkum hinar yngri hefðir síðustu ára, þar sem pólitísk illgirni var næstum aflögð.

    Og það verð ég að segja að í aðra röndina þykir mér hlutskipti ritstjóra Morgunblaðsins þrátt fyrir allt býsna sorglegt.

    Þetta er maðurinn sem um aldamótin síðustu veitti Halldóri Laxness harða keppni í skoðanakönnunum um merkasta Íslending 20. aldarinnar.

    Og sumar af krákum hans vildu reyndar óhikað halda því fram að hann væri frábærasti Íslendingur allra tíma.

    En - eins og Ólafur bendir á í grein sinni - hefur hann hvarvetna skilið eftir sig sviðna jörð.

    Afrakstur borgarstjóratíðar hans í Reykjavík voru Ráðhúsið og Perlan og vissulega voru innmúruð í húsin fæðingardagar pabba hans og mömmu, en flokkur hans í borginni hefur enn ekki borið þess bætur hvílíkt eyðiland hann skildi annars eftir sig í borgarstjórnarflokki sínum.

    Afrakstur formannstíðar hans í flokknum er sá að flokkurinn var í sárum.

    Afrakstur forsætisráðherratíðar hans var einkavinavæðing bankanna, þenslan og útrásin. Og síðan hrunið.

    Afrakstur utanríkisráðherratíðar hans voru fleiri sendiherrar á styttri tíma en nokkru sinni hefur þekkst.

    Afrakstur tíma hans í Seðlabankanum var sá að bankinn varð gjaldþrota.

    Og sú situr þessi næstbesti Íslendingur 20. aldar á Morgunblaðinu á sínum efri dögum og hefur ofan fyrir sér með því að skrifa kvikindisskap um Ólaf Arnarson.

    Með fullri virðingu fyrir Ólafi, þá finnst mér það frekar trist.

    En líklega má enn treysta á krákurnar, að þær komi, nokkuð rytjulegar orðnar kannski og svolítið mattar á þeim fjaðrirnar, og þær kreisti upp úr sér í morgunsárið:

    "Stórkostleg grein hjá þér í morgun, meistari, frábært, frábært, hvernig þú tókst hann! Nú hlýtur hann að þagna, meistari, nú ber hann ekki framar sitt barr, meistari, meistari!"

    Æjá.

    Skrifa athugasemd

  • FYRIRSPURN TIL PÁLS MAGNÚSSONAR ÚTVARPSSTJÓRA

    10. nóvember 2009


    Sæll Páll.

    Í sjónvarpinu núna er viðtalsþáttur danska sjónvarpsins við Anders Fogh Rasmussen, fyrrverandi forsætisráðherra Dana.

    Hann er að sýna sjónvarpsmanni borðið þar sem hann sat í menntaskóla.

    Af hverju er verið að sýna þetta?

    Af hverju er ekki verið að ræða við Jóhönnu Sigurðardóttur eða Geir Haarde eða Davíð Oddsson?

    Og fræða okkur um æsku og uppvöxt þeirra?

    Ég á náttúrlega ekki endilega við að ég þrái að horfa á viðtalsþætti við gamla og nýja pólitíkusa okkar.

    Ég á við að ég skil ekki af hverju við eigum að horfa á danskan viðtalsþátt við danskan pólitíkus í stað þess að horfa á íslenska þætti um Íslendinga.

    Þetta er nefnilega ekki eini danski þátturinn sem sýndur verið hefur í sjónvarpinu upp á síðkastið.

    Á undanförnum mánuðum hafa verið þættir um Dani sem ferðast til fjarlægra heimshorna, um Dani sem bjuggu á eyjum við Karíbahaf, um Dani sem sitja í fangelsi.

    Hvar eru þættirnir um okkur Íslendinga?

    Með bestu kveðju, o.s.frv.



    Skrifa athugasemd

  • ABC-MORÐIN

    10. nóvember 2009


    Alveg var ég búinn að steingleyma þessum kalli.




    Hann skaut íbúum austurstrandar Bandaríkjanna skelk í bringu í október 2002. Ásamt hjálparkokki sínum drap hann tíu manneskjur úr launsátri áður en hann náðist.

    Bandaríkjamenn grunaði að bak við morðin stæðu hættulegir múslimskir hryðjuverkamenn.

    Og þegar morðinginn var handtekinn og í ljós kom að hann hét Muhammad urðu þeir náttúrlega handvissir um þetta.

    Hjálparkokkurinn á táningsaldri, piltur sem ekki stígur víst í vitið, mun víst hafa ýtt undir þá trú með einhverju samhengislausu rausi um Jihad.

    En svo kom í ljós að morðin voru bara eftiröpun af ABC-morðunum eftir Agöthu gömlu Christie.

    Þar sem maður, sem ætlar að drepa tiltekna manneskju, setur á svið raðmorð af handahófi.

    Fyrir Muhammad vakti víst það eitt að drepa fyrrverandi konuna sína.

    Hann hafði ekki tíma til þess áður en hann var gómaður, en tíu manns féllu í valinn í þessari tilraun hans.









    Skrifa athugasemd

  • LITLA LJÓTA KLÍKAN FÖST BAK VIÐ KALDASTRÍÐSMÚRA

    10. nóvember 2009


    Sko.

    Ég er ekkert endilega þeirrar skoðunar að hver einn og einasti sjálfstæðismaður ætti að drífa sig sem fyrst niður í dimma dimma hellinn þar sem Fransmaðurinn Michel Siffre hafðist við í sjónvarpsþættinum í gærkvöldi.

    Og koma ekki upp aftur fyrr en almennilegt fólk er búið að hreinsa til eftir hrunið sem þeir ollu, öðrum mönnum fremur.

    Nei, ég er alls ekki þeirrar skoðunar.

    Ég er meira að segja á því að sjálfstæðismenn geti vel haft hlutverki að gegna við endurreisnina.

    En þá þurfa þeir að horfast í augu við ábyrgð sína. Bæði á þeirri röngu stefnu sem fylgt var í aðdraganda hrunsins, sem og á því ástandi sem nú ríkir á Íslandi.

    Og áður en einhver stekkur til og æpir: "En þeir bera ekki einir sökina!" þá er það auðvitað rétt. En þeirra sök er lang stærst.

    Og þar að auki virðast aðrir lengra komnir í að horfast í augu við sína ábyrgð en sjálfstæðismenn.

    Ekki útrásarvíkingarnir eða bankamennirnir að vísu.

    En til dæmis Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, sjá hér.

    En það sem ég vildi sagt hafa - þó mér finnist sem sagt ekki að sjálfstæðismenn þurfi að skríða niður í dimman helli og halda þar alveg kjafti í smán sinni, þá datt mér nú samt einmitt það í hug þegar ég las þennan þvætting í Sigurði Kára.

    Sjálfsagt þykir þetta ægilega sneddí og snjallt hjá litlu ljótu klíkunni í Sjálfstæðisflokknum sem Sigurður Kári þjónar enn af trúmennsku.

    "Já, hei, vá, en klárt, Siggi Kári! Tengja saman Stasí og Steingrím, jeje!"

    Hvað á maður að segja við orðum eins og þessum?

    "Íslenskir vinstrimenn munu ekki geta komið í veg að fólk flýji það
    draumaríki sem þeir eru nú að reyna að skapa með sömu aðferðum og
    kollegar þeirra í Austur-Þýskalandi beittu forðum daga."

    Íslenskir vinstrimenn eru að burðast við að endurreisa samfélagið eftir hrunið sem sjálfstæðismenn bera mesta ábyrgð á.

    Til þess grípa þeir til ýmissa ráða, og þar á meðal eru skattahækkanir.

    Enginn mótmælir því að vissulega þarf að hækka skatta. Ekki einu Agnes Bragadóttir sem ég heyrði í augnablik í útvarpinu í morgun.

    Spurningin er hversu mikið þarf að hækka skatta.

    Ekki skal ég segja hvort leið Steingríms J. og félaga er endilega sú eina rétta. Mér heyrist reyndar að hann sé tilbúinn að sýna sveigjanleika í því efni.

    En alla vega er það gjörsamlega út úr öllu korti að spurningin um hvort skattar þurfi að vera svolítið meiri eða minni á Íslandi skuli í huga útsendara litlu ljótu klíkunnar verða jafngildi þess ömurlega kúgunarríkis sem hið gamla Austur-Þýskaland var.

    Eða að íslenskir vinstrimenn séu að "reyna að skapa ... það draumaríki".

    Þetta er svo ósvífið og heimskulegt að það er ekki einu sinni fyndið.

    Í gær var því að vonum fagnað að Berlínarmúrinn var rifinn niður.

    Sigurður Kári og litla ljóta klíkan virðast enn föst bak við sína kaldastríðsmúra.

    Ég vona að sem fæstir Íslendingar húki þar með þeim.




    Skrifa athugasemd

  • HVAÐ HEFÐI GETAÐ GERST

    10. nóvember 2009


    Ein þeirra erlendu bóka sem koma út á íslensku nú fyrir jólin og ég hlakka til að lesa er Stalín ungi eftir breska höfundinn Simon Sebag Montefiore.

    Þetta er rómuð bók sem fjallar um æsku Stalíns, eins og nafnið bendir til, og þótti að mörgu leyti gefa alveg nýja sýn á einræðisherrann grimma þegar hún kom út í enskumælandi löndum í fyrra.

    Þar segir frá ungum manni sem var kannski fyrst og fremst uppvaxandi bófaforingi.

    Hann rændi banka, tróð fólki um tær, fór illa með konur.

    Bókin þykir gefa góða og nokkuð nýstárlega mynd af aðdraganda valdaráns bolsévíka árið 1917.

    Um eftirköst valdaránsins má svo lesa í Svörtu bók kommúnismans, sem kom út fyrir nokkrum vikum.

    Annars var ég í gærkvöldi að horfa á nýja bíómynd um þessa sömu tíma. Hún skaut upp kollinum í Grensásvídeói, ég hafði satt að segja ekki hugmynd um að þessi mynd væri til.

    Hún heitir Aðmírállinn og fjallar um Alexander Koltjak flotaforingja sem var einn æðstu foringja í flota Rússakeisara árið 1917.

    Hann varð einn helsti leiðtogi andófs Hvítliða gegn Rauða hernum og stjórn Leníns og hélt úti her í Síberíu í nokkur misseri.

    Um tíma gekk honum flest í haginn og hann réði stórum svæðum, en svo fór allt í handaskolum. Hann hafði þótt hugrakkur og flinkur foringi á sjó en á landi kunni hann illa að stjórna herjum.

    Eftir að hann tapaði að lokum hefur hann í vitund manna orðið einn brennipunktanna í rússneskri hjásögu. Hjásaga eru hugleiðingar um hvað hefði gerst ef hitt og þetta hefði farið öðruvísi.

    "Hvað ef" saga kallast það líka.

    Menn segja sem svo, hvað ef Koltjak hefði unnið? Hefðu ekki Rússar sloppið við óbærilegar þjáningar undir kúgunarstjórn Stalíns?

    Þetta er að mörgu leyti fín bíómynd, þó áhersla leikstjórans Andrei Kravsjúks sé svolítið skrýtin.

    Fyrri heimsstyrjöldin, byltingin gegn keisaranum, valdarán bolsévíka og borgarastríðið er allt í hálfgerðum bakgrunni en ástarsaga Koltjaks og konu einnar er í forgrunni.

    Þetta minnir mest á Doktor Sívagó og er reyndar ekkert illa heppnað, svona sem dramamynd.

    En afleiðingin verður sú að mynd Koltjaks verður afbökuð. Hann birtist í myndinni fyrst og fremst sem ástríðufullur skyldurækinn hermaður, eiginlega tragísk hetja.

    Í reynd vann Koltjak margvísleg voðaverk meðan hann fór með stjórnina í sínum Hvítliðaher. Hann hikaði ekki við að láta taka af lífi þúsundir manna. Koltjak var í reynd upprennandi fasisti og hrotti og þótt hann hefði unnið í borgarastríðinu er sennilegt að Rússum hefði farnast afar illa.

    Samt er erfitt að ímynda sér annað en lífið í Rússlandi hefði orðið heldur skárra en undir Stalín.

    Þetta er Koltjak:



    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn