Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • AUÐMANNASKATTURINN

    19. nóvember 2009


    Í umræðu samfélagsins virðast furðu margir ganga út frá því sem sjálfsögðum hlut að auðmenn muni flýta sér úr landi til að losna við að borga hinn tímabundna auðmannaskatt sem ríkisstjórnin ætlar að setja á.

    Er það virkilega svo?

    Gleymum því ekki að auðmenn hafa grætt á tá og fingri síðustu árin. Það var hlaðið undir þá á allan hátt.

    Og ég trúi því illa að þeir séu slík smámenni að þeir stökkvi strax burt með fé sitt ef þeim er ætlað að borga ögn meira til samfélagsins í 2-3 ár.

    Til að leggja meðbræðrum sínum og -systrum lið í þrengingum þeirra.

    Fólkinu sem byggði það samfélag sem gerði þeim kleift að auðgast.

    Ef svo fer, þá höfum við ekkert við slíka auðmenn að gera.

    Og það skal tekið fram að ég er hér ekki að vísa til útrásarvíkinga og annarra hrunverja, sem samkvæmt þessari frétt virðast vissulega á fullu að koma sér úr landi; þeir sem ekki eru þegar farnir.

    Nei, ég á bara við venjulegt ríkt fólk á þessu landi.
     

    Skrifa athugasemd

  • "HRUNIÐ" - EÐA OPIÐ BRÉF TIL ÓSKARS MAGNÚSSONAR

    19. nóvember 2009


    Heill og sæll Óskar.

    Ég vona að þessi póstur hitti þig fyrir hressan og kátan í Hádegismóum þar sem vafalítið er mörgu að sinna.

    Þú gafst í skyn þegar þú tókst við Morgunblaðinu sem útgefandi að þú myndir hafa öllu meiri afskipti af ritstjórn blaðsins en títt hefur verið um útgefendur íslenskra blaða, og því býst ég fastlega við að mikilvægar skoðanir séu þar vart settar fram nema þú hafir komið við sögu.

    Því beini ég þeirri spurningu sem hér fylgir á eftir til þín en ekki ritstjóra blaðsins.

    Varðandi ritstjórana, þá veist þú auðvitað að þeirri gagnrýni var óspart beint að þér þegar þeir voru ráðnir að tilgangurinn væri beinlínis að reyna að ritstýra Íslandssögunni, ekki síður en Morgunblaðinu.

    Vissum valdahópi í Sjálfstæðisflokknum væri umhugað um að verja orðstír sinn andspænis yfirvofandi dómi sögunnar um orsakir hrunsins haustið 2008.

    Reyndar þeim sama hópi og hafði leikið stórt hlutverk í aðdraganda hrunsins og hruninu sjálfu.

    Þessari gagnrýni vísaðir þú á bug, en nú hef ég rekið augun í svolítið í Morgunblaðinu sem veldur mér óróa.

    Í Staksteinapistli í morgun, sjá hér, segir:

    "Stóra fréttin í þessu undarlega máli [um Baldur Guðlaugsson] er auðvitað sú að 14 mánuðum eftir "hrun" þá skuli fyrsta frystingin á fjármunum beinast að embættismanni úr fjármálaráðuneytinu. Þeir sem óðu um bankana með eignarhaldsfélögin sín og slógu hundraða milljarða lán jafn létt og aðrir drekka vatn eru ekki enn komnir á blað."

    Ég get út af fyrir sig verið alveg sammála Staksteinahöfundi um að þessi staðreynd vekur óneitanlega nokkra undrun. Ég hef þó ekki forsendur til að meta starf hins sérstaka saksóknara í þessu máli og get því ekki haft öllu afdráttarlausari skoðun á því að sinni.

    Það sem hins vegar vekur sérstaka athygli mína er að Stakasteinahöfundur skuli tala um "hrun".

    Hrun innan gæsalappa.

    Nú er það vissulega svolítið mismunandi hvenær menn nota gæsalappir utan um orð.

    Algengasta ástæðan fyrir gæsalöppum í setningum eins og þeirri sem Staksteinahöfundur skrifar er þó auðvitað sú að viðkomandi höfundur tekur ekki fullt mark á því orði sem hann notar.

    Hann trúir ekki alveg á að það sé staðreynd.

    Eða vill að minnsta kosti gefa í skyn að hann dragi það í efa.

    Ef það er ný stefna Morgunblaðsins að skrifa um hrunið innan gæsalappa þýðir það í raun og veru að Morgunblaðið hefur ákveðið að hrunið hafi í rauninni ekki átt sér stað.

    Það sé að minnsta kosti verulega ýkt.

    Næsta skref væri þá að fara að skrifa um "hið svokallaða "hrun" sem hér átti sér stað ..." og síðan "meint "hrun" árið 2008", eða eitthvað í þeim dúr.

    Það eru óneitanlega nokkur tíðindi fyrir okkur Íslendinga, sem þykjumst hafa upplifað hrunið rækilega á okkar eigin skinni, að einn af helstu fjölmiðlum landsins skuli nú hafa snúið við blaðinu í umfjöllun sinni um hrunið.

    Því með þessu er sem sagt gefið sterklega í skyn að það hafi eiginlega ekki orðið neitt hrun.

    Og þar með verður auðvitað ekki hægt að kenna fyrrnefndum valdahópi í Sjálfstæðisflokknum um neitt.

    Það er nánast verið að segja: "Hrunið? Nei, hér varð ekkert hrun. Smá vesin, allt ánskotans útrásarvíkingunum og svoleiðis hyski að kenna. En hrun? Nei."

    Þar eð þú ert rithöfundur, Óskar, þá veist þú auðvitað að gæsalappir eru enginn hégómi. Þær geta skipt verulegu máli varðandi það hvernig fólk skilur og skynjar texta, og gera það ótvírætt í þessu tilfelli.

    Og þá er loks komið að spurningu minni til þín.

    Spurningarnar eru raunar tvær.

    Í fyrsta lagi: Var tekin um það formleg ákvörðun á ritstjórn Morgunblaðsins og með þinni vitund og þínum vilja að hætta að skrifa um hrunið og fara þess í stað að skrifa um "hrunið"?

    Og í öðru lagi: Deilir þú sjálfur þeirri skoðun með Staksteinahöfundi að hér hafi ekki orðið neitt hrun, heldur einungis "hrun"?

    Með bestu kveðju, o.s.frv.







    Skrifa athugasemd

  • ALLIR NEMA ÉG?

    19. nóvember 2009


    Ég skil ekki þann mikla grátkór sem nú er risinn um að auknir skattar til að borga fyrir hrunið muni valda landflótta, verka vinnuletjandi o.s.frv.

    Ég er ekki að halda því fram að allar skattatillögur ríkisstjórnarinnar séu fullkomnar.

    Langt frá því. Ýmislegt má áreiðanlega laga, og það verður vonandi gert.

    En við vissum að þetta yrði erfitt, og hví reka menn þá upp þetta ramakvein þegar þeir horfast í augu við það?

    Og af hverju virðast allir búast við því að stór hluti þjóðarinnar flykkist burt eða leggi nánast niður störf til að losna við að borga ögn meira til samfélagsins?

    Stendur ekki til að við kröflum okkur út úr þessum erfiðleikum saman?

    Saman - þýðir það kannski: Allir nema ég.



    Skrifa athugasemd

  • PEÐIÐ SEM Á AÐ FÓRNA

    18. nóvember 2009


    Er lítið í fréttum?

    Allt í einu eru fjölmiðlar uppfullir af ýmsu sem stendur í nýrri bók Styrmis Gunnarssonar, en með fullri virðingu fyrir Styrmi, þá sé ég nú ekki að ennþá séu þar stór skúbb á ferðinni.

    Þetta hér hefur til dæmis komið fram áður, og það fyrir nokkuð löngu.

    Vissulega það samt merkilegt að fá að vita hvað Bretar hafa verið áhyggjufullir út af Icesave og stöðu Landsbankans strax í ágúst í fyrra. Sjá hér.

    Hvers vegna ekki var þá brugðist betur og skjótar við hér á landi hlýtur að vera eitt af því sem hin margfræga rannsóknarnefnd Alþingis leggur mat á.

    En af hverju sagt er frá því í fréttum þó Styrmir hugleiði eitthvað um hvort ráðherrar kunni að enda fyrir Landsdómi í kjölfar skýrslu rannsóknarnefndarinnar, það skil ég ekki alveg.

    Annar hver bloggari landsins hefur þegar hugleitt þetta fram og til baka, ef mér skjöplast ekki.

    Og hefur þó ekki verið fjallað um það í fréttatímum.

    Líklega er þetta fyrst og fremst vel heppnuð markaðssetning hjá útgefanda Styrmis.

    Sem fjölmiðlar hafa stokkið á í stað þess að afla sér sinna frétta sjálfir.

    Það sem er í rauninni merkilegt við þessar hugleiðingar Styrmis er að hann er að marka vígvöllinn fyrir útkomu skýrslu rannsóknarnefndarinnar.

    Með dyggri aðstoð Moggans sem slær hugleiðingum hans upp á forsíðu, eins og aldrei hafi nokkrum manni dottið annað eins í hug.

    Styrmir hafði á sínum tíma bein í nefinu og hafði efasemdir um stefnu hins mikla og ástsæla leiðtoga í ýmsum málum, ekki síst sjávarútvegsmálum.

    Hinn mikli og ástsæli leiðtogi svínbeygði þá Styrmi þar sem hann var veikastur fyrir.

    Stoltir menn sem bíða ósigur fyrir sér minni mönnum bregðast stundum við með því að ganga til liðs við sigurvegarann af fádæma hollustu, allt að því ofstæki.

    Aðeins þannig geta þeir afsakað ósigurinn fyrir sjálfum sér.

    Þeir hafi tapað fyrir þeim allra besta. Það hlýtur bara að vera! Enginn annar en sá allra sterkasti hafi getað sigrað þá. En þá hljóti þeir líka eftirleiðis að þjóna honum.

    Styrmir gerðist nú innmúraðastur og innvígðastur allra í hirð hins mikla og ástsæla leiðtoga.

    Og þannig verður að skilja skrif hans nú.

    Víst er það rétt að auðvitað verður hugleitt hvort Geir Haarde, Ingibjörg Sólrún og aðrir ráðherrar í ríkisstjórninni eigi að koma fyrir Landsdóm.

    En í Kremlarfræðum hinna innmúruðu eru svoleiðis hugleiðingar fyrst og fremst þáttur í að leiða athyglina frá hinum mikla og ástsæla leiðtoga.

    Og þætti hans í hruninu.

    Styrmir ýtir Geir Haarde fram á sakamannabekk til að enginn taki eftir hinum mikla og ástsæla leiðtoga þar sem hann skaust úr Svörtuloftum Seðlabankans inn í skuggann á Mogganum.

    Þetta er þáttur í þeirri söguskoðun, sem nú er löngu byrjað að búa til, að allt hafi verið í fínu lagi þangað til hinn mikli og ástsæli leiðtogi hætti sem forsætisráðherra og formaður Sjálfstæðisflokksins.

    Geir Haarde hafi klúðrað öllu hinu góða starfi Davíðs.

    Þetta sé allt honum að kenna!

    Aumingja Geir Haarde á ekki sjö dagana sæla. Hann var vinur og fylgisveinn leiðtogans mikla í áratugi.

    En lætur nú líðast að honum sé hiklaust fórnað á altari leiðtogans. Svo sem minnst kusk falli á hvítflibba leiðtogans í Íslandssögunni.

    Og Geir virðist ætla að ganga á höggstokkinn jafn tryggur og trúr sem fyrr. Hann er peðið sem á að fórna svo kóngurinn sleppi úr klípunni.

    Meira að segja upp úr miðjum september, þegar hernaðaráætlun Davíðsklíkunnar um að fórna Geir var löngu orðin ljós, þá fór Geir í viðtal við hinn norska Skavlan, og bar enn í bætifláka fyrir hinn mikla og ástsæla leiðtoga.

    Þegar Skavlan spurði hneykslaður hvort það hefði ekki verið allt í lagi hjá okkur Íslendingum - fjármálaráðherrann dýralæknir, bankamálaráðherrann heimspekingur og Seðlabankastjórinn skáld! - þá greip vesalings Geir fram í og sagði með töluverðum þunga:

    "Davíð Oddsson er fyrst og fremst mjög mikilhæfur lögfræðingur."

    Æ, æ.



    Skrifa athugasemd

  • SAGA FRÁ 2007

    18. nóvember 2009


    Í gær átti ég leið í íþróttabúðina Jóa útherja í Ármúlanum.

    Afgreiðslumaðurinn fór að segja mér sögu.

    Það var fyrir jólin 2006 eða 2007 að maður kom í búðina rétt fyrir jólin að kaupa hitt og þetta Liverpool-dót fyrir son sinn sem virtist vera um 12 ára.

    Maðurinn keypti fullbúinn búning, fínustu fótboltaskóna, legghlífar, bolta og margt fleira smálegt sem merkt var Liverpool.

    Með því að bæta sífellt einhverju við endaði varningurinn að lokum í stórum pakka sem kostaði nokkra tugi þúsunda.

    Meðan afgreiðslumaðurinn hjá Jóa var að ganga frá þessu hafði hann orð á því við manninn að þetta væri nú aldeilis fín jólagjöf handa syni hans.

    "Ha, þetta?" sagði maðurinn. "Ja, nei, þetta er nú bara svona með. Svona aukagjöf."

    "Nú," sagði afgreiðslumaðurinn. "En hver er þá aðalgjöfin?"

    "Ja, það er sko vélsleði."


    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn