Það eru óneitanlega töluverð viðbrigði þegar Jóhannes Jónsson er ekki lengur Jóhannes í Bónus.

Jóhannes í Top Shop hljómar eiginhvern veginn ekki nærri eins eðlilega.

Eins og þar sé um einhvern allt annan mann að ræða. Jóhannes í Bónus var stór og vinalegur og skemmtilegur karl sem maður gat átt von á að hitta hvenær sem var í Bónusbúðunum. Hann var þar einlægt að snudda, skoða í hillurnar, bera kassa og spjalla við viðskiptavini.

Það eru bara fáeinir mánuðir síðan ég hitti hann síðast í búðinni í Þingholtunum.

Hann minnti mig alltaf á afa Kristjón. Afi Kristjón var framkvæmdastjóri Umferðarmiðstöðvarinnar og átti lögum samkvæmt að sitja uppi á skrifstofu sinni og sýsla með tölur allan daginn, en hann kunni best við sig niðri á gólfinu - að aka kókkössum í sjoppuna eða rabba við bílstjórana áður en þeir lögðu upp norður í land eða austur á fjörðu.

Þannig framkvæmdastjóri var Jóhannes í Bónus líka. Og allt mitt álit á Jóhannesi mun alltaf litast af því hvað mér finnst hann að þessu leyti minna mikið á hann afa.

Ekki veit ég hvernig Jóhannes í Top Shop verður - ég sé hann ekki alveg fyrir mér að kjafta við stelpurnar sem koma að kaupa sér gallabuxur, eða að raða angórapeysum í hillurnar.

En þó. Hann gæti alveg komist upp á lag með það.

Sko. Ég veit alveg að nú er ekki beint litið hýru auga að skrifa í vinsamlegum tón um einhvern hinna svonefndu útrásarvíkinga.

Egill vinur minn skrifar hér að "allir hljóti að vera fegnir að sjá á bak Jóhannesi úr Bónus" og það hafi nú aldrei verið nein stjarnvísindi að reka lágvöruverðsbúðir.

Það þýðir væntanlega að það eigi ekki að þakka Jóhannesi það neitt sérstaklega þegar Bónus kom fram á sjónarsviðið, og stórlækkaði alræmt matarverð á landinu.

Æ, ég veit ekki. Kannski engin stjarnvísindi.

Það gerði það samt enginn annar en Jóhannes.

Og í langan tíma naut Bónus Jóhannesar að verðleikum mestra vinsælda allra fyrirtækja á Íslandi. Við þurfum ekkert að skammast okkar fyrir það núna - Bónus var og er fín búð.

Þátttaka hans í útrásinni er hins vegar önnur saga, og sorglegri. Og endaði líka illa. Þar fór Jóhannes fram úr sjálfum sér, eða kannski má öllu heldur segja að hann hafi ekki passað ekki nógu vel upp á að strákurinn færi ekki of glannalega.

Afleiðingarnar voru náttúrlega hrikalegar.

Jóhannes ber þar sína sök, eins og hann hefur reyndar horfst í augu við í viðtölum, en alla þá sögu á eftir að gera endanlega upp. Hver gerði nákvæmlega hvað rangt hvenær og hvers vegna? Voru framin lögbrot? Eru peningar einhvers staðar ennþá? Og svo framvegis.

Þetta kemur allt í ljós þegar fram líða stundir.

Ég er þó nokkuð viss um að þegar litið er yfir þá einstaklinga sem teljast bera sök á hruninu, þá verði Jóhannes í Bónus hreint ekki fremstur í flokki. Og komist ekki með tærnar þar sem ýmsir hafa hælana, sem hafa helgað sig því verkefni undanfarin misseri og ár að kenna Jóhannesi og hans fyrirtæki um allt illt sem komið hefur fyrir á Íslandi.

Eins og lesa má út úr þessum orðum, þá getur mér bara ekki verið illa við Jóhannes. Ég les það í Fréttablaðinu að hann á sjötugsafmæli í dag, og ég óska honum hér með til hamingju.

Og vona að Jóhannesi í Top Shop farnist ævinlega vel í lífinu, eins og okkur öllum.