DV er með mjög fína umfjöllun um biskupsmálið í Helgarblaði sínu þessa helgina. Þar er rætt við fórnarlömb Ólafs Skúlasonar, sem aldrei hafa komið fram opinberlega áður. Allir þeir sem vilja móta sér skoðun á biskupsmálinu þurfa að lesa þetta. Sjálfur skrifaði ég eftirfarandi pistil í blaðið nú um helgina:

Hvað ætla séra Vigfús Þór, séra
Pálmi Matthíasson, séra Hjálmar Jónsson og Karl Sigurbjörnsson biskup að gera
núna? Nöfn þeirra allra komu upp á yfirborðið þegar árið 1996, þegar
biskupsmálið komst fyrst í hámæli.

Þá þegar upplýsti Sigrún Pálína
Ingvarsdóttir að hún hefði leitað til þeirra í von um aðstoð við að fá kirkjuna
til að horfast í augu við að æðsti yfirmaður hennar væri kynferðisglæpamaður.

Þá þegar fengum við að vita að þeir hefðu í fyrstu brugðist vel og kurteislega
við og ekki efast um frásögn hennar.

Og þá þegar fengum við líka að vita að
þeir hefðu á endanum brugðist henni – ýmist látið sig hverfa eftir bestu getu,
eða beinlínis farið að ganga erinda Ólafs Skúlasonar.

Þá þegar árið 1996 urðu
þeir fyrir einhverri gagnrýni vegna þessa, en við - jafnvel þau okkar sem trúðu
og studdu Sigrúnu Pálínu, þó ekki væri nema úr fjarlægð – jafnvel við létum hjá
líða að horfast í augu við hvað það þýddi að þeir hefðu brugðist.

Því auðvitað eiga Vigfús Þór,
Pálmi, Hjálmar og Karl að skammast sín, bæði fyrir það sem þeir gerðu og gerðu
ekki árið 1996, og líka fyrir það að hafa ekkert aðhafst til að bæta sitt ráð á
þeim fjórtán árum sem síðan eru liðin.

Sjálfsagt segja þeir og/eða
stuðningsmenn þeirra sér til afbötunar að það hafi verið svo erfitt að kveða
upp úr um sannleikann í málinu – það hafi jú verið þetta fræga “orð gegn orði”
sem er Jóns Steinarsvörnin í kynferðisbrotamálum – og þeir hafi ekki vitað
hverju þeir ættu að trúa.

Það er eins og hvert annað rugl. Ég
man vel eftir biskupsmálinu, ég talaði um það í útvarpið þó nokkrum sinnum og
gott ef ekki skrifaði eitthvað í blöðin líka, og eftir að hafa kynnt mér málið
bara þokkalega, þá var ég aldrei í nokkrum einasta minnsta vafa um hver væri að
segja satt í þessu máli.

Frásögn Sigrúnar Pálínu bar einfaldlega öll augljós
merki sannleikans, og hefði maður nú samt viljað trúa því að hún gæti ef til
vill hugsanlega kannski verið bara svo flinkur lygari, eða geðsjúklingur (eins
og stuðningsmenn biskups reyndu sífellt að telja mönnum trú um), þá tók það af
öll tvímæli þegar fram komu aðrar konur sem einnig báru Ólaf Skúlason þessum
sömu eða svipuðum sökum.

ALDREI ERFITT!

Það er best að ítreka – því nú
síðast í viðtalinu alræmda í Kastljósi síðastliðinn mánudag – þá virðist Karl
biskup hafa gefið í skyn að það hafi verið svo erfitt að segja til um hver væri
að segja satt í þessu máli, þá er sem sagt best að ítreka að það var aldrei
erfitt.

Það var alltaf augljóst hver sagði
satt.

En þeir Vigfús Þór, Pálmi, Hjálmar
og Karl kusu að líta framhjá því. Þeir eru alveg áreiðanlega ekki verr gefnir
en ég, og vafalaust betri menn að upplagi, svo það sem ég skildi strax (og
fjöldi annarra), að Sigrún Pálína sagði frá upphafi sannleikann, það hafa þeir
án nokkurs vafa vitað líka.

En þeir viku af vegi sannleikans,
þeir viku sér undan honum af því það var þægilegra fyrir þá. Af því það var
illskárra að ein kona úti í bæ væri kannski eitthvað ósátt, heldur en að vinir
þeirra og kollegar innan kirkjunnar væru í öngum sínum yfir því að yfirmaður
þeirra væri kynferðisglæpamaður.

Þetta þurfa Vigfús Þór, Pálmi,
Hjálmar og Karl nú að horfast í augu við – þótt þeir hafi í fjórtán ár spilað
fína menn og meira að segja sumir talið sig þess verða að setjast á Bessastaði
sem forseti Íslands.

Það er gott og blessað ef skipuð verður sannleiksnefnd til
að fara yfir málið frá byrjun – en best hefði auðvitað verið ef dómsmálaráðherra
hefði skipað þá nefnd í stað þess að Kirkjuráð sé að skipi hana.

KIRKJURÁÐ LÉT GUÐRÚNU EBBU BÍÐA
Í HEILT ÁR!

Kirkjuráð tók á móti Sigrúnu Pálínu
Ingvarsdóttur eftir dúk og disk í fyrra, afgreiddi beiðni hennar um lausn
málsins undir liðnum “Önnur mál” og gaf svo út almenna yfirlýsingu að harma
hitt og þetta, en hvergi var tekið af skarið um að ráðið tryði frásögn hennar.

Þetta sama Kirkjuráð beið í heilt ár með að taka á móti Guðrúnu Ebbu
Ólafsdóttur, sem vildi fá að koma fyrir það og ræða mál föður síns. Sú töf
stafaði því miður alveg áreiðanlega af því að ráðið grunaði á hverju væri von,
þegar Guðrún Ebba kæmi loks á fund þess.

Í heilt ár var þessi hugrakka kona, sem þráði
að fá að segja afar sársaukafullan sannleika um sín innstu leyndarmál, látin
bíða.

Sú bið, eins og því miður flestallt
annað í þessu máli, er kirkjunni til skammar.

Og meira að segja þegar Kirkjuráð
og biskup eru nánast pínd til þess á miðvikudaginn var, að lýsa því yfir að
frásagnir Sigrúnar Pálínu, Guðrúnar Ebbu og fleiri kvenna um Ólaf Skúlason væru
sannar, þá var ekki hægt að komast afdráttarlaust að orði.

Karl biskup sagðist “ekki rengja”
konurnar. Það er kannski bara blæbrigðamunur á því að segjast “trúa” en sá
blæbrigðamunur getur skipt mjög miklu máli.

Sömuleiðis þegar Karl gat ekki stunið
því upp að frásagnir kvennanna væru “sannar”, heldur aðeins að þær væru
“trúverðugar”.

En það hefur legið fyrir í fjórtán
ár. Það var ekki hægt að sýna þá náð að segjast einfaldlega trúa sannleikanum.

Nei, það var af einhverjum ástæðum
talið heppilegra að segjast “ekki rengja” frásagnir sem væru “trúverðugar”.

ERU ÞEIR ENN HRÆDDIR VIÐ ÓLAF?

Við hvað eru þessir menn hræddir?
Halda þeir að Ólafur Skúlason birtist á stofugólfinu hjá þeim með sína
þrumuraust og helli sér yfir þá blóðugum skömmum, eins og hann átti víst til að
gera? Sá hefur þá innrætt þeim óttann!

Viðtalið við Sigrúnu Pálínu í
Kastljósi í gær var einstaklega áhrifmikið. Þessi manneskja var svo augljóslega
sönn, ólíkt þeim manni sem höktaði gegnum viðtalið á sama stað á mánudaginn
var.

Reynum nú að draga einu sinni
réttan lærdóm af erfiðu máli. Aðal sökudólgurinn í málinu er vissulega horfinn
yfir móðuna miklu – það var messað yfir honum með miklum bravúr þegar hann
kvaddi – en eftir sitja bæði fórnarlamb og minni sökudólgar. Til dæmis og ekki
síst þeir Vigfús Þór, Pálmi, Hjálmar og Karl.

Hvað ætla þeir að gera í því?

Þeir eiga að gera hreint fyrir
sínum dyrum.

Þeir eiga vitaskuld allra helst að
hverfa útum þær dyr.