Því miður legg ég ekki í vana minn að vera sífellt með myndavél í farteskinu.

Þá hefði ég í gærkvöldi getað náð mynd af ótrúlegu skýjafari yfir Reykjavík.

Ég var á leiðinni í mínum Volvó austur Hringbrautina á leið inn í Laugar í gufubað. Þetta var þegar klukkuna vantaði um það bil kortér í níu og dökk skýjaþykkni þvældust um himininn, sem enn var bjartur.

Þá vildi svo til að í austurátt reis ógnarhár skýjabakki, margir kílómetrar í þvermál að því er mér sýndist, og teygði sig langar leiðir í loft upp.

Og í heillangan tíma - einar fimm mínútur - þá léku vindar í háloftunum þennan skýjabakka þannig að hann leit út nákvæmlega eins og risastór skýstrókur. Svona hvirfilbylur eins og við þekkjum úr Ameríku.

Nema þessi virtist miklu miklu stærri en nokkurt slíkt fyrirbæri í náttúrunni getur orðið.

Og það varð ekki betur séð en að hann væri um það bil að hella sér yfir Reykjavík úr austrinu.

Eftir ákveðinn tíma aflagaðist skýjabakkinn í vindunum þarna upp og leit ekki lengur út eins og skýstrókur. En þetta var mögnuð sjón meðan hún varði.

Og eitt fannst mér fyndið við mín eigin viðbrögð.

Eins og allir vita, þá er ein af helstu ástæðum þess að margir ímynda sér að guð sé til, sú að menn eru í eðli sínu prógrammeraðir til að sjá kerfi og tilgang þar sem um hvorugt er að ræða.

Þessi tilhneiging á vafalítið rætur sínar að rekja til þess að til forna, þegar forfeður okkar áttu á hættu að lenda í kjafti stóru kattanna suðrí Afríku, þá komust helst af þeir sem voru eldsnöggir að sjá í náttúrunni merki um yfirvofandi hættu.

Lesa eitthvað út úr skuggum í grasi, hlusta eftir hugsanlegu fótataki í kjarri sem bærðist í vindi.

Og svo framvegis.

Þetta tilhneiging blandaðist saman við eðlislæga en ímyndaða tilfinningu alls ungviðis um að það sé fylgst með því. Foreldrarnir séu ævinlega nærri, tilbúnir að refsa eða verðlauna eftir atvikum.

Þegar maðurinn fór fram úr sjálfum sér í þroska, svo allar hans tilfinningar og eiginleikar ýktust upp úr öllu valdi, þá fór hann að sjá ennþá stærri kerfi og meiningar út úr tilviljanakenndum formum náttúrunnar. Og fór að hafa enn meir á tilfinningunni að strangur faðir fylgdist með honum.

Ég tók eftir því í gærkvöldi hvað þessi hugsun er rík.

Því þótt ég sé með öllu trúlaus og gleðjist við reiðan sjó, þá var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég sá þennan risavaxna "skýstrók" um það bil að skella á Reykjavík:

"O-ó, nú á að refsa okkur fyrir eitthvað ..."