Mér hefur ævinlega verið hlýtt til Karls Sigurbjörnssonar biskups.

Þangað til núna.

Þegar hann lýsir því hér að kirkjan ætli ekkert að aðhafast frekar í málefnum Ólafs Skúlasonar, þá er virðing mín fyrir honum farin veg allrar veraldar.

Ég eiginlega trúi þessu varla ennþá.

Karl Sigurbjörnsson sat ásamt séra Hjálmari Jónssyni, sem þá var alþingismaður en er nú Dómkirkjuprestur, yfir Sigrúnu Pálínu Ingvarsdóttur og annarri konu sem Ólafur Skúlason hafði misnotað, og þóttist vera að biðja með þeim eða stunda einhverja sálusorgun eða eitthvað þvíumlíkt.

Þegar þær vildu bara réttlæti.

Og hinn sanni tilgangur Karls og Hjálmars var að fá þær til að hætta við ásakanir sínar gegn Ólafi Skúlasyni.

Þrátt fyrir að bæði Karl og Hjálmar vissu fullvel að ásakanir væru sannar.

Já, ég fullyrði það!

Ólafur hafði auðvitað ekki játað neitt fyrir þeim og sjálfsagt þekktu þeir ekki smáatriði málsins, en ég skal hengja mig upp á að í hjarta sér vissu þeir báðir að Ólafur væri sekur, sekur og aftur sekur.

En það mátti ekki falla kusk á pípukragann.

Því var bænakvakað með konunum þangað til þær létu undan. Og Ólafur svo strax látinn vita, enda voru þeir þarna á snærum hans.

Sveiattan, Karl. Sveiattan, Hjálmar.

Kirkjan getur nóg gert, þótt Ólafur sjálfur verði ekki framar færður fyrir dómstól.

Bara ef vilji væri fyrir hendi.

En vilji Karls er bersýnilega ekki fyrir hendi.

Þá er sem sagt virðing mín fyrir honum hér með gufuð upp.

Og að vísa til "æðri dómstóls" í þessu máli er bara eins og hvert annað klám.