Stefán Snævarr heimspekingur í Noregi skrifaði áðan merkilegan pistil á Eyjuna. Sjá hér.

Þar vitnar hann í grein eftir Hauk Má Helgason sem ég hef ekki lesið ennþá, en virðist taka á spurningu sem orðið hefur áberandi síðustu misseri.

Hvernig stóð á því að vinstri sinnaðir húmanískir fræðimenn, heimspekingar, stjórnmálafræðingar o.fl., létu það nær alveg afskiptalaust að frjálshyggjan fengi að vaða uppi á Íslandi síðustu áratugina, uns svo var komið að á borði samþykktu nálega allir frumsendur hennar?

Í orði héldu vinstrimenn að þeir hefðu tögl og hagldir í allri fræðilegri umræðu. Og þeim var leyft að halda það í sjálfsánægju sinni. Ég man t.d. eftir útvarpsviðtali sem ég tók 2005 eða 2006 við Jakob F. Ásgeirsson, sem þá var að byrja að gefa út hægra tímaritið Þjóðmál.

Jakob bar sig heldur aumlega fyrir hönd hægri manna, og hélt því fram að tímaritið sitt væri næsta vanmáttug tilraun til að sporna gegn ofurvaldi vinstri manna í "umræðunni" og á flestöllum fræðasviðum.

Vinstrimenn voru líka býsna sperrtir um þær mundir. Þeir voru búnir að jafna sig að mestu eftir að hafa þurft að hugsa ýmislegt upp á nýtt við hrun sósíalismans, en héldu að þeirra viðhorf væru samt orðin svo rótgróin í hugsun Vesturlanda að ekkert fengi þeim haggað.

En það var nú eitthvað annað. 

Og eins og Stefán Snævarr rekur, þá sýndu vinstri menn ótrúlegt andvaraleysi meðan vofa frjálshyggjunnar fékk að leika lausum hala um Vesturlönd.

Með örfáum heiðarlegum undantekningum var andvaraleysi þeirra nærri algjört, eða bara hreinlega vesaldóm.

Er nú ekki kominn tími til að þeir reki af sér slyðruorðið?

Ég er ekki að biðja um gamaldags ríkissósíalisma. En það væri gaman ef jafnaðarstefnan (sem við fylgjum svo mörg í einni eða annarri mynd) fengi einhvers konar fræðilegan og hugsjónalegan grunn til að kljást við frjálshyggjuna.

Því frjálshyggjan er hreint ekki dauð, þó hún hafi valdið hruninu á Íslandi.

Það þarf enn að varast hana, og koma í veg fyrir að hún og æðstu prestar hennar fái að móta hið nýja samfélag á Íslandi.