Björgvin Björgvinsson hefur vikið úr stöðu yfirmanns kynferðisbrotadeildar lögreglunnar.

Ekki veit ég hvort hann komst einn og sjálfur að þeirri niðurstöðu að hann ætti að víkja, eða hvort yfirmenn hans og jafnvel okkar ágæti dómsmálaráðherra þurftu að hjálpa honum til að taka þá ákvörðun.

Hvort heldur er, þá er það til sóma.

Yfirlýsingar Björgvins í DV í gær voru þess eðlis að það var einfaldlega ólíðandi að maður í nákvæmlega hans stöðu setti þær fram.

Auðvitað er það út af fyrir sig rétt að hver ber á endanum ábyrgð á sjálfum sér - og það er ekki nema gott að ungar stúlkur íhugi hvort þær hafi raunverulega gott af því að vera blindfullar einhvers staðar.

Ýmsir hefðu vel mátt setja fram það sjónarmið, án þess að amast væri við - að ráði.

Allar slíkar áminningar fara þó furðulega fljótt að hljóma ankannalega, þegar málið snýst um nauðganir og kynferðisofbeldi.

Það sem kann að hljóma alveg rétt svona almennt, það getur virkað undarlega þegar málið snýst um lifandi fólk.

Meira að segja sjálfsögð og auðvitað í sjálfu sér alveg hárrétt ábending frá góðum dreng á Facebook - "Nauðgun er óafsakanlegur og viðurstyggilegur glæpur gegn annarri manneskju. En það má alveg hvetja ungar konur til að drekka ekki frá sér ráð og rænu innan um dauðadrukkna unga karlmenn" - getur farið að hljóma nánast eins og afsakandi fyrir "dauðadrukkna unga karlmenn".

Eins og þeir séu einhver massi, eða mengi, í sjálfu sér. "Þarna eru dauðadrukknir ungir karlmenn, passið ykkur." Eins og það sé næstum hægt að gera ráð fyrir að dauðadrukknir ungir karlmenn nauðgi.

Þar með mætti - ef þetta væri hugsað til enda - nánast svipta einstakling í hópi "dauðadrukkinna ungra karlmanna" vænum slatta af ábyrgðinni á gjörðum sínum.

Ég veit vitaskuld að sú var alls ekki meiningin, en þetta sýnir hvað svona mál eru óskaplega vandmeðfarin.

Og yfirmaður kynferðisbrotadeildar lögreglu má einfaldlega ekkert segja sem getur hljómað eins og minnsta afbötun fyrir ofbeldismenn og níðinga.

Hann má varla hugsa það.

Því þó það sé hægt að alhæfa um að stúlkur eigi ekki að drekka frá sér ráð og rænu (ekki frekar en karlmenn náttúrlega), þá getur sú alhæfing hljómað eins og nánast grimmileg ásökun þegar maður stendur frammi fyrir raunverulegu fórnarlambi raunverulegrar nauðgunar.

Eins og yfirmaður kynferðisbrotadeildar lögreglunnar hlýtur að gera hvað eftir annað.

Þess vegna mátti Björgvin Björgvinsson ekki segja það sem hann sagði í viðtalinu við DV.

Þess vegna er gott að hann skuli nú hafa vikið til hliðar. Og það er aðdáunarvert hve áreynslulaust lögreglan virðist hafa leyst þetta mál.

Ég meina að ekki skuli hafa verið reynt að þráast við.

Alveg sérstaklega hrósvert er að Björgvin skuli ekki hafa reynt að fara þá hallærislegu leið, sem alltof margir reyna að þræða þegar þeir hafa sagt eða gert einhverja vitleysu - sem sé að kenna fjölmiðlunum um.

Fullyrða að DV hafi haft rangt eftir sér, eða eitthvað svoleiðis. Ég veit ekki hvað oft menn með allt niðrum sig hafa reynt þá leið, og því miður alltof oft með góðum árangri.

Það var ekki reynt hér, sem betur fer.

Með því að viðurkenna strax að Björgvini hafi orðið á, og leysa málið fljótt og örugglega, þá geta hann og lögreglan orðið í þessu efni fyrirmynd margra, sem verður eitthvað á í opinberu starfi.