Ég hef átt í erfiðleikum með að átta mig á fínni blæbrigðum Stóra Gylfamálsins.

En þrennt vil ég þó segja.

Í fyrsta lagi: Ef málið snýst eingöngu um það hvernig Gylfi svaraði óundirbúinni fyrirspurn Ragnheiðar Ríkarðsdóttur fyrir rúmu ári, þá þætti mér mjög langt gengið að hann ætti að segja af sér vegna þess.

Ljóst virðist að Gylfi hefur misskilið spurninguna. Ég hef ekki séð neitt sem færir mér heim sanninn um að hann hafi vísvitandi verið að ljúga, og heldur ekki að "afvegaleiða þingið" eins og það heitir samkvæmt tískufrasanum í dag.

Enda tók Ragnheiður sjálf að því virðist alls ekki eftir því að hann svaraði í raun annarri spurningu en hún bar fram.

Ég er eindregið fylgjandi aukinni ráðherraábyrgð og hef í 20 ár flutt og skrifað pistla þar sem ég hef heimtað afsagnir ráðherra allt frá Davíð Oddssyni og Jóni Baldvin Hannibalssyni til Finns Ingólfssonar og Geirs Haarde fyrir að hafa "afvegaleitt þingið" í ýmsum skilningi.

En svar Gylfa á Alþingi finnst mér ekki saknæmt, þótt heldur klént væri. Ég hugsa að hver einasti ráðherra í sögu Íslands fyrr og síðar hefði einhvern tíma mátt segja af sér ef svo teldist vera.

Í öðru lagi: Ég var uppi í sveit og hafði öðru að sinna þegar vörn Gylfa fór fram, og ég missti af henni nær allri. Ég hef því engar forsendur til að meta hvort hann hafi þar að einhverju leyti sagt ósatt. Svo mætti vissulega ætla af sumum bloggpistla þeirra, sem krefjast afsagnar hans, og það er þá auðvitað alvarlegt mál.

Vissulega þætti mér það þó mjög ólíkt því sem ég hef áður séð til Gylfa.

En alla vega mun það væntanlega skýrast á fundum hans með þingmönnum, þar sem málavextir verða raktir.

En í þriðja lagi: Að minnsta kosti tveir þeirra sem krafist hafa afsagnar Gylfa hafa gert það með rökstuðningi og orðbragði sem gengur svo langt út yfir allan þjófabálk mann setur hljóðan.

Þór Saari sagði hér í viðtali við Eyjuna: "Þetta snýst um það að á sama tíma og fjöldi íslenskra heimilda lendir í alvarlegum fjárhagsvandræðum, fjölskyldur splundast og fólk jafnvel tekur líf sitt út af fjárhagsvandræðum, þá býr stjórnsýslan yfir upplýsingum og leynir þeim ..."

Hér mætti skjóta því að þær upplýsingar sem Þór kveður stjórnsýsluna hafa leynt voru raunar þrátt fyrir allt ekki annað en lögfræðiálit, sem studdu þá skoðun að myntkörfulánin væru ólögleg. Það var nú ekki eins og það væri mikið leyndarmál að margir væru þeirrar skoðunar. En látum það liggja milli hluta.

Heyrum hvað Ólafur Arnarson segir hér í sínum reiðilestri um Gylfa: "Hjónabönd slitnuðu af völdum þess álags, sem fjárhagsörðugleikar vegna hinna ólöglegu gengislána ollu. Fjölskyldur splundruðust. Börn misstu öryggi heimilisins vegna þeirra hörmunga, sem foreldrar þeirra gengu gegnum. Það eru dæmi um að örvinglað fólk hafi svipt sig lífi vegna erfiðleikanna, sem ólöglegu gengislánin ollu eftir hrun krónunnar."

Sögur um að einhverjir hafi svipt sig lífi af fjárhagsáhyggjum í kjölfar hrunsins eru þrálátar. Yfirvöld segja að þær séu mjög ýktar, en því miður finnast eflaust nú sem endranær dæmi um slíkt.

En að þeir Þór Saari og Ólafur Arnarson noti slíkar sögur (eða sorglegar staðreyndir) sem vopn í baráttu við Gylfa Magnússon (af öllum mönnum!) er svo ósiðlegt að mér finnst að þeir ættu þegar í stað að biðjast afsökunar.

Ég vona að ég þurfi ekki að útskýra það öllu nánar.

En biðjist þeir Þór og Ólafur ekki afsökunar finnst mér þeir lítilmenni. Þeir myndu alveg áreiðanlega ekki hafa dirfst að kenna öðrum ráðamönnum (sem þó bera sannanalega ábyrgð á banka- og gengishruni) um að hafa valdið dauða fólks - eins og þeir gera með þessu.