Ef ég nenni að halda áfram að blogga hér eitthvað, þá mun
ég eflaust ekki geta stillt mig um að skrifa eitthvað töluvert um fótbolta
meðan heimsmeistarakeppnin stendur yfir.

Það er því ekki seinna vænna að fara að hugleiða hver
vinnur.

Því miður eru öngvar forsendur til að vera mjög frumlegur
í slíkri spá.

Því það er lítil ástæða til að ætla annað en sigurvegarinn
komi úr þeim 5-6 liða hópi sem liggur í augum uppi að séu sterkastar.

Engin Asíuþjóð á möguleika á að vinna, engin
Norður-Ameríkuþjóð heldur. Og vitaskuld ekki fulltrúi Eyjaálfu, Nýja Sjáland.

Tvær Afríkuþjóðir gætu gert rósir: Fílabeinsströndin og
Kamerún. En hvorki Strandamenn né Kamerúnar eru þó nógu öflugir til að komast
alla leið.

Í Suður-Ameríku koma tvær þjóðir til greina: Argentínumenn
og Brasilíumenn.

Argentínumenn tóku upp á þeim furðulega fjanda að fá Diego
Maradona til að stýra liði sínu og hafði það nærri kostað þá sæti á HM. Liðið
skreið þó til Suður-Afríku fjallabaksleiðina og hefur náttúrlega innan sinna
vébanda nógu frábæra einstaklinga til að geta unnið hvern sem er, hvenær sem
er.

Sóknarlína Argentínumanna er þannig að fótboltaáhugamenn
hljóta að fá vatn í munninn þegar þeir birtast, Messi, Tevez, Agüero … En
argentínska liðið er afar brothætt og Maradona hefur af einhverjum undarlegum
ástæðum skilið eftir heima nokkra af öflugustu miðju- og varnarmönnum liðsins.
Það er því hætt við að þegar Argentínumenn lenda í öflugustu Evrópu muni þeir
fyrr eða síðar brotna.

Niðurstaðan er sú að Argentínumenn muni sjá um
skemmtiatriðin og sjá okkur fyrir fáeinum ógleymanlegum augnablikum á
fótboltavellinum, áður en þeir brotlenda með látum.

Brasilíumenn eru mitt lið. Það er að segja Brassarnir frá
því á velmektardögum Tele Santana þjálfara (1982 og 1986) eru mitt lið. Eftir
að þjálfarinn Dunga tók við 2006 hefur gengið á ýmsu – hann hefur sett saman
öflugt og vinnusamt lið og auðvitað eru Brasilíumenn nógu góðir einstaklingar
til að það er aldrei leiðinlegt að horfa á þá. Sum liðanna hans hafa verið
alveg ágæt.

En það er samt súrt í broti að Dunga skuli hafa skilið
eftir heima nokkra af þeim einstaklingum sem hefðu getað frískað rækilega upp á
liðið.

Það er óneitanlega ekki nærri eins spennandi og það hefði getað orðið.

Ronaldinho átti auðvitað að fara með – og það er ekkert
annað en glæpur að Ronaldo sé skilinn eftir heima. Yngsta kynslóðin veit
kannski ekki hvaða mann ég er að tala um, en þessi “alvöru Ronaldo” var á sínum
bestu dögum töluvert betri en Cristiano Ronaldo er ennþá orðinn. Og þótt Ronaldo
hafi átt nokkur döpur ár um það leyti sem hann lauk ferli sínum í Evrópu, þá
hefur hann gengið í endurnýjun lífdaga heima í Brasilíu og raðar þar inn
glæsilegum mörkum.

Metnaðarleysið og já, hugleysið sem lýsir sér í því að
skilja Ronaldo (og Adriano) eftir heima en fara til Suður-Afríku með Nilmar og
Grafite, það gæti komið Brasilíumönnum í koll.

Ég vona samt eiginlega að þeir vinni ekki. Ef þeir vinna
mun hugarfar Dunga um vinnusemi og baráttugleði verða allsráðandi í Brasilíu í
fjögur ár enn, á kostnað leikgleði og léttleika.

Meira síðar!