Nú vilja sumir flækja upp úr öllu valdi niðurstöðu Hæstaréttar í bílalánamálinu, og helst vísa hverju einasta máli sérstaklega fyrir dómstólana.

Það væri líklega óskadraumur lánafyrirtækjanna.

Ég ætla nú ekki að hafa mikla skoðun á bílalánamálum, en mikið er þetta dæmigert fyrir okkur Íslendinga.

Hér á fyrr á tíð, þá voru uppi miklir málafylgjumenn sem þrifust ekki nema þeir væru með mörg mál samtímis fyrir dómstólunum.

Þeir kölluðust gjarnan Mála-Ólafur, Mála-Elliði, og svo framvegis.

Og þeir þóttu bara helvíti fínir kallar!

Þessir ömurlegu rifrildisseggir sem héldu dauðahaldi í hvern lagakrók og jöpluðu á hverri einustu lögbók meðan tyggja mátti úr henni minnsta vott af safa.

Afkomendur þeirra lifa góðu lífi á Íslandi enn í dag.

Í hvert sinn sem eitthvert réttlætismál skýtur upp kollinum, þá sæta þeir færis að gera úr því dómsmál.

Flækja það í hnút.

Eða er það tilviljun að sá málaflokkur, sem í útlöndum er kenndur við réttlæti, er á Íslandi kenndur við dómsmál?

Í Ameríku er Secretary of Justice, á Bretlandi er Minister of Justice, á Norðurlöndum er justisminister.

En á Íslandi er dómsmálaráðherra.

Það segir sína sögu, er ég smeykur um.

Við verðum alltaf föst í flækjum dómsmálanna, en æ, svo sorglega fjarri réttlætinu ...