Til að vera viðræðuhæfur í Miðnætursólborginni eftir að
Jón Gnarr borgarstjóri tekur við, þá er ég nú sestur við að horfa á The Wire!
Þeir þættir fóru alveg framhjá mér þegar þeir voru sýndir á Stöð 2 á sínum
tíma; ætti stöðin bara ekki að drífa í að endursýna þá, fyrst þeir hafa öðlast
þennan óvænta sess í íslenskri borgaramálapólitík?
Ef menn vita það ekki, þá eru The Wire löggu- og
bófaþættir sem gerast í Baltimore fyrir vestan haf. Þar er dregin upp ófögur en meitluð mynd af
dóplöggum, dópkóngum, dópistum, dóplögfræðingum og fleiri dópurum.
Ég er nú reyndar bara búinn með tvo þætti (af 60!) en þeir
lofa góðu. Þeir virka reyndar ekki eins frumlegir og ég hélt kannski, eftir
lofrullur Jóns Gnarr, en þetta er greinilega amerískt sjónvarp eins og það
gerist einna best.
Á Aðalvídeóleigunni á Klapparstíg eru þeir til með enskum
texta. Það er eiginlega nauðsynlegt að hafa textann; þó maður þykist fær í
flestan sjó í enskri tungu er hætta á að margt fari framhjá manni af hinu ameríska slangri ef maður hefur ekki textann til stuðnings.
Reynir á Aðalvídeóleigunni sagði mér að þótt ótrúlegt megi
virðast, þá hefði eftirspurn eftir The Wire á leigunni ekki aukist að marki
eftir að Jón Gnarr auglýsti þættina svo rækilega sem raun bar vitni um daginn.





Saga íslenskra lífeyrissjóða einkennist af sukki andlitslausra manna sem hafa farið með fjármunina nánast eins og sína eigin. Í áranna rás hafa fjölmargir stjórnarmanna notið boðsferða frá hagsmunaöflum með tilheyrandi ... 
