Hjördís
Hákonardóttir er að hætta sem dómari við Hæstarétt. Hún var skipuð dómari árið
2006 en það hafði ekki verið heiglum hent fyrir hana að komast í starfið.

Fyrst
sótti hún um 2003 en þá þurfti að koma að náfrænda Davíðs Oddssonar, Ólafi
Berki Þorvaldssyni. Björn Bjarnason skipaði Ólaf Börk en var dæmdur fyrir brot
á jafnréttislögum með því að hafa gengið framhjá Hjördísi, sem var samkvæmt
öllum mælikvörðum miklu hæfari en Davíðsfrændi.

Björn
kippti sér lítið upp við þann úrskurð, heldur staðhæfði að jafnréttislögin væru
“börn síns tíma”.

Næst
sótti Hjördís um 2004 en þá þurfti að koma að einkavini Davíðs, Jóni Steinari
Gunnlaugssyni. Þó var Hjördís metin hæfari en hann til starfsins.

Þessa
raunasögu rakti ég síðast hérna.

Árið 2006
þorði jafnvel Sjálfstæðisflokkurinn ekki að ganga framhjá Hjördísi og hún slapp
inn í Hæstarétt, þaðan sem hún kýs nú að hverfa – þótt enn gæti hún setið í
nokkur ár.

Það
verður forvitnilegt að sjá hver hlýtur stöðuna, og ekki síður hverjir sækja um,
nú þegar er vonandi búið að losa endanlega um fantatök helmingaskiptaflokkanna
á stöðuveitingum ríkisins.

En það
var ekki fyrr búið að birta auglýsinguna um hina lausu dómarastöðu en menn
byrjuðu að grínast með það á internetinu að það lægi auðvitað í augum uppi hver
fengi dómaraembættið.

Nú,
auðvitað Einar Karl Haraldsson!

Ástæðan
fyrir þessum brandara er náttúrlega að það hefur virst vera bróðurpartur af
atvinnustefnu Samfylkingarinnar að sjá svo um að Einar Karl hafi alltaf nóg að
starfa.

Ekki
nenni ég að þylja upp allan listann með þeim störfum sem Einar Karl hefur unnið
fyrir íslensku þjóðina en á snærum Samfylkingar undanfarin ár eða misseri.

Og ekki
hvarflar heldur að mér að nefna opinberlega þær efasemdir sem fram hafa komið um
að hann sé þvílíkur hæfileikamaður að það sé beinlínis lífsnauðsyn fyrir
íslensku þjóðina að hafa hann á launaskrá sinni.

Enda
kemur hann auðvitað ekki til greina í embætti hæstaréttardómara; Einar Karl er
ekki lögfræðingur og það er þrátt fyrir allt vandlega kveðið á um það í lögum
nr. 15 frá 1998 að dómarar við Hæstarétt verði að vera lærðir í lögum.

En þessir
brandarar á netinu um að nú hljóti Einar Karl að vera á leið í Hæstarétt segja
sína sögu um dvínandi traust fólks á Samfylkingunni.

Ef ég
væri Samfylkingin myndi ég íhuga vandlega minn gang. Það er ekki tilviljun að
svona brandarar koma fram. Þeir kvikna í andrúmslofti sem menn eru um það bil búnir
að gefast upp á að takast á við með öðru en nöpru háði.

Samfylkingunni,
sem stofnuð var með það háleita markmið að verða einskonar siðbótarflokkur í íslensku
samfélagi, hlýtur að svíða það sárt að nú hneigist fólk til að líta svona á
hana.

Sem hvert
annað bandalag framapotara og stöðukróka. Og gætu verið ný fantatök í
uppsiglingu?

Það er
auðvitað ekki of seint að snúa af þessari leið. Við gætum sagt að Samfylkingin
sé núna í hringtorginu. Leiðin til baka er greið – en þá þarf líka að beygja
inn á braut siðbótarinnar aftur, og það fyrr en síðar.