Hafi einhver lesið það sem ég hef skrifað í DV og hér á Trésmiðjuna
undanfarið, þá veit sá hinn sami að ég var ekki beinlínis í hópi stuðningsmanna Besta flokksins
fyrir kosningarnar.

Mér fannst töluvert vandræðalegt hvernig flokkurinn breyttist á
endasprettinum frá því að vera grínframboð, sem virtist í upphafi ekki hafa
annan en þann göfuga tilgang en hæðast að staðnaðri orðræðu gömlu flokkanna, yfir í eitthvað
helstil óljóst nýsköpunarafl – sem setti þó ekki fram neina alvöru stefnu.

Og ég er svo gamaldags að mér finnst best að flokkar hafi stefnu, jafnvel Besti flokkurinn.

Stór hluti kjósenda í Reykjavík reyndist ósammála mér og
kaus Besta flokkinn í hrönnum. Og þá er bara að taka því, og líta á björtu
hliðarnar!

Innan Besta flokksins er vissulega margt gott fólk, sem ég
efast ekki um að eigi sumt töluvert meira erindi í pólitík en málfundavélar
flokkakerfisins.

Ekki þarf að taka fram að vitaskuld er alltof snemmt að spá
nokkru um hvernig Besti flokkurinn muni pluma sig í borgarstjórn, og vissulega er
ákveðin hætta á að svo losaralegt stjórnmálaafl geti haft í för með sér nokkuð
losaralega stjórnarhætti.

(Það er ekki endilega jákvætt í sjálfu sér, þótt sumir Besta flokksmenn
kunni að telja svo!)

En eitt verð ég þó að játa hér er komið: Það var eitthvað ótrúlega
hressandi við að heyra í hádeginu fréttir af viðræðum Besta flokksins og Samfylkingarinnar
um stjórn borgarinnar.

Ef fréttirnar hefðu fjallað um hefðbundnar viðræður Sjálfstæðisflokksins
og Framsóknarflokksins, eða Samfylkingarinnar og Vinstri grænna, þá hefði maður
bara haldið áfram að lúpast um með Euroshopper teið sitt, án þess að búast við neinu sérstöku. En þetta var – dare
I say it? – skemmtilegt …