Gamli
þýðandinn vaknaði í mér þegar ég las viðtal Hauks S. Magnússonar við Jón Gnarr verðandi borgarstjóra
í tímaritinu Grapevine sem er nýkomið út. Svo ég tók mér það bessaleyfi að þýða það lauslega. Vona að Haukur og Grapevine fyrirgefi mér það. Þeirra markaður er náttúrlega útlendingar á Íslandi en þetta viðtal á erindi við miklu fleiri. Þar er gengið á hólm við Jón Gnarr á
svolítið annan hátt en reynt hefur verið í íslenskum fjölmiðlum til þess. Og Jón svarar af miklum skörungsskap, óhætt að segja það. En
viðtalið hljómar svo:

---

Þú
ert kallaður Jón Gnarr og Íslendingar þekkja þig vel, en flestir lesenda okkar
gera það ekki. Segðu okkur því hver er Jón Gnarr?

"Eee,
ja, ég er sjálfmenntaður listamaður og hef tekið þátt í ýmsum verkefnum gegnum
tíðina. Ég hef leikið, skrifað, leikstýrt, unnið við auglýsingagerð og búið til
gommu af gamanþáttum. Og ég hef leikið stór hlutverk í nokkrum bíómyndum.

Líklega
lít ég á sjálfan mig sem eins konar hugmyndasmiðju. Ég hugsa mjög mikið. Hugur
minn er eins og flugvöllur, eins og Heathrow. Þar er aldrei lokað; það er
alltaf einhver að koma eða fara, en enginn stoppar, því ég er mjög gleyminn. Ég
er sjálfsprottinn maður og ég hef aldrei farið troðnar slóðir að neinu marki -
ég hef enga formlega menntun.

Þegar
ég var ellefu ára gafst ég upp á skólanum. Ég neitaði að læra
margföldunartöfluna, dönsku - eiginlega allt sem ég sá ekki fram á að geta haft
hagnýt not af. Mig langaði að verða trúður í sirkus. Þegar ég var þrettán ára
var ég alveg hættur í skólanum og var sendur í heimavistarskóla fyrir
vandræðabörn og unglinga að Núpi í Dýrafirði. Þar fékk ég mikinn tíma og pláss
til að sinna því sem mig langaði.

Fjórtán
ára gamall var ég virkur félagi í mörgum alþjóðasamtökum sem var verið að
stofna um þær mundir - Baráttusamtökunum fyrir kjarnorkuafvopnun, Svarta
fánanum, Greenpeace - ég gekk í fullt af róttækum samtökum og var meira að
segja partur af herferð um að skrifa bréf til fangelsaðra stjórnleysingja. Ég
hafði nógan tíma til að sinna svonalöguðu."

Listsköpun
þín hefur alltaf verið frekar framúrstefnuleg, eða svona á jaðrinum. Hvernig
hefur þér tekist að ná samt svona miklum vinsældum, eins og grínhópurinn
Fóstbræður, útvarpsþátturinn Tvíhöfði og fleiri verkefni eru til marks um?

"Þegar
ég var strákur las ég bók með bréfum Franz Kafka. Ég dýrkaði hann. Ég las
Réttarhöldin og Hamskiptin, og líka þetta bréfasafn. Þar segir hann - og þetta
hafði djúp áhrif á mig - að tilgangur listarinnar, eða það sem gerir listina svo
mikilvæga, sé að sjokkera okkur, bregða okkur og koma okkur á óvart og fá okkur
til að hugsa. Að vekja tilfinningar sem við vissum kannski ekki af.

Ég
hef alltaf verið frekar sjokkerandi persónuleiki, alveg frá því ég var strákur.
Þegar ég var fjögurra ára átti ég til að ganga til fólks í strætó og spyrja
hvort það hefði verið að ríða. "Alltaf að ríða?" spurði ég og mamma
þurfti að drífa mig út.

Ég
lít á mig sem listamann og ég sjálfur er viðfangsefnið. Ég hef bara sjálfan mig
til að vinna með.

Ég
hef fengið mjög hastarleg viðbrögð við næstum öllu sem ég hef gert. Þegar ég
var með Tvíhöfða, og líka Fóstbræðrum, var fólk alltaf að fara í mál við okkur,
jafnvel þó málin kæmust sjaldan í fjölmiðlana. Þegar Fóstbræður voru á Stöð 2
var sett met í uppsögnum. Það hafa aldrei í sögu stöðvarinnar eins margir sagt
upp áskriftinni - fólk var að mótmæla þáttunum. Og Tvíhöfði komst reyndar
aldrei hátt á hlustunarlista. Það var hlustað miklu meira á hinar stöðvarnar.

Satt
að segja varð ég steinhissa á vinsældum Næturvaktarinnar. Ég hélt að þetta væru
þættir af því tagi sem bara lítill, klár hópur myndi "fatta"."

Það
er oft litið á þig sem eins konar íslenskan Andy Kaufman í þeim skilningi að
allt samfélagið virðist vera leiksvið þitt, og áhorfendur eru of óvissir um
hvort þú ert að grínast eða ekki. Þar má nefna "kaþólska tímabilið"
(þegar Jón Gnarr hélt því fram að hann væri frelsaður kaþólikki og skrifaði
margar blaðagreinar þar sem hann hljómaði stundum óþægilega
"frelsaður"). Í þessu ljósi virðist Besti flokkurinn skiljanlegur -
allir geta farið í framboð og fengið þá pláss í fjölmiðlum og tækifæri til að
hræra upp í hlutunum. Er kosningabaráttan nú einhvers konar leiksýning?

"Ég
hef reyndar aldrei verið mikill aðdáandi Andy Kaufmans. Mér fannst gaman að
sumu sem hann gerði, en hann var aldrei í uppáhaldi hjá mér. Svo ég get
eiginlega ekki svarað þessu. Ehem. Já, það eru engin tengsl í mínum huga."

En
má ekki flokka þig þannig að þú sért á sama bás og Andy?

"Já,
básaskipting. Ég er á móti svoleiðis. Við erum svo snjöll dýrategund að við
viljum endilega skilgreina allt og flokka. Mér finnst gaman að svipta fólk því
öryggi sem það fær út úr slíku - svipta það vellíðaninni eiginlega - og láta
því líða óþægilega. Ekki samt að ég vilji særa neinn. Ég þoli bara ekki að vera
settur á bás, flokkaður niður. Það er ein ástæða þess að ég kann svo vel við
Besta flokkinn.

Mér
fannst líka voðalega gaman að vera kaþólskur, sérstaklega af því það fór í
taugarnar á svo mörgum. Það var stórskemmtilegt. Sérstaklega fólk af minni kynslóð,
fólk sem hefur komið sér upp mjög sterkum skoðunum á trú og trúarbrögðum. Kaþólska
kirkjan er STOFNUNIN í veröldinni, í alvöru, ekkert ríki eða þjóð í heiminum
hefur þraukað eins lengi og hún. Þessi kirkja virðist hvíla á einhverjum grunni
sem virkar, og það er eitt af því sem hefur alltaf heillað mig við hana."

Trúðir þú einhvern tíma á hana? Var þetta bara sýning sem átti að kalla fram viðbrögð, eða varstu með talnaband að þylja bænir í alvöru?

"Ja, nei, ég fór aldrei svo djúpt íþetta. Allt það sem ég er að gera með Besta flokknum, það er allt byggt á rannsóknum og staðreyndum. Jafnvel þó sumum finnist þetta bara bull, þá er það ekki svo. Mér finnst bara gaman að prófa ýmislegt, skilurðu. Ef þú ert gagnkynhneigður maður og þig langar að prófa að stunda kynlíf með öðrum karlmanni, þá þýðir það ekki að þú sért merktur fyrir lífstíð sem hommi eða tvíkynhneigður eða hvað það nú er. Það þarf ekki að setja þig á einhverja hillu eða skúffu, jafnvel þó þannig sé auðveldara fyrir samfélagið að bregðast við þér.

Fólk ætti að gera það sem því dettur í hug, um leið og hugmyndin kviknar. Og ég, hmmm, ég staldra við á þessari jörð í áttatíu ár eða svo, og ég vil prófa allt, svo ég geti myndað mér skoðun á því, án þess að þurfa að fá lánaðar skoðanir annarra.

Hvað snertir grundvallaratriði kaþólskunnar, að guð sé til og hann hafi birst á jörðu sem Jesús Kristur og gert alls konar vitleysu ... ja ... Til dæmis, þá er ein af grundvallarkennisetningum kaþólskrar trúar, það sem kallað er meyfæðingin. Að María mey hafi bara verið úti að labba og þá allt í einu orðið ólétt af heilögum anda. Ég trúi þessu ekki. Þetta er bara bull, þetta er órökrétt, og þess vegna á ég erfitt með að skrifa upp á Níkeu-játninguna. Ég trúi henni ekki, ég get ekki að því gert.

Ég get trúað því að Jesús hafi verið til og get fallist á að hann hafi verið merkilegur maður. En hvort hann gerði eitthvað af því sem sagt er að hann hafi gert, það veit ég ekki. Og það er engin leið að komast að því. En hvað trúna snertir, þá hefur fullt af mjög kláru fólki aðhyllst trúarbrögðin gegnum tíðina; það væri della að horfa framhjá því.

Ég hef aldrei haft neitt sem ég get bundið trúss mitt við [revert to]. Ég hef enga menntun. Ég hef ekki neitt. Ég get ekki farið aftur á sjóinn ef ferlinum lýkur. Og ég hef alltaf þurft að nota sjálfan mig sem viðfangsefni fyrir mínar hugsanir og verkefni. Ég fékk 15.000 krónur fyrir hverja grein í Fréttablaðinu og það var á því tímabili ævinnar sem ég fékk áhuga á kaþólsku. En ég gæti alveg eins sagt mig úr kirkjunni hér og nú. Hún hefur enga merkingu í lífi mínu lengur."

Eru stefnumál Besta flokksins um "gagnsæja spillingu" og alls konar fáránleg gæluverkefni leið "kaldhæðnu kynslóðarinnar" til að sýna fram hverju þið eruð á móti, að þetta sé eitthvað sem þið munduð aldrei gera? Með tilliti til þess að þið virðist ætla að vinna kosningarnar, eru þetta viðbrögð við því hvernig orðræða stjórnmálanna hefur mengast og útvatnast, hvernig heiður og sómi stjórnmálamanna eru orðin aðhlátursefni sem ekki nokkur maður tekur hátíðlega?

"Pólitísk umræða er steindauð og bitlaus. Já, já ... ég hef aldrei haft áhuga á stjórnsýslu eða pólitík. Ég er algjörlega andvígur þeirri hugmynd að eitthvað fólk úti í bæ geti skipt sér af lífi þínu, sú hugsun ergir mig. Ekkert í þessu pólitíska vafsti hefur vakið áhuga minn. Ég hef aldrei horft á Silfur Egils eða hlustað á umræðuþætti í útvarpinu. Ég þekki ekki einu pólitíkusana. Ég hitti Hönnu Birnu í settinu á einhverjum sjónvarpsþætti og ég hafði ekki hugmynd um hver hún var.

Allt þetta fólk, allir þessir pólitíkusar, hafa bara aldrei verið á mínum sjóndeildarhring, en samt hefur þetta fólk haft rosaleg áhrif á líf mitt. Og svo eru bissnissmennirnir sem hafa í raun og veru gert mér kleift að vinna við það sem ég vil vinna við. Jón Ásgeir er einn af þeim og hann virðist eiga Stöð 2, sem hefur veitt mér fullt af tækifærum til að vinna og skapa - en reyndar á frekar einhliða skilmálum. Ég á ekki höfundarréttinn á neinu sem ég hef skapað. Jón Ásgeir á hann.

Og þannig verkar samfélagið - þú færð hugmynd sem þig langar til að hrinda í framkvæmd og þig vantar peninga til þess. Ég hef aldrei fengið tækifæri til að vinna hjá RÚV, sem á að styrkja íslenska menningu. En sú stofnun er í höndunum á stjórnmálamönnum - þeir stjórna henni og stöðnunin hentar þeim vel, því líf og fjör er ... ja, kerfið er alltaf á móti skapandi hugsun. Öll kerfi eru á móti skapandi hugsun, því þau eru fullmótuð og búin að koma sér fyrir í sinni skúffu, og eru stolt af því. Þannig halda þau lífi.

Skapandi hugsun ógnar þeim. Ógnar skólastarfinu sem byrjar á að kenna okkur að skapandi hugsun sé einskis virði þangað til þú ert orðinn fullorðinn. Þú þarft að eyða bestu árum ævinnar í að læra um eitthvað sem einhver annar skapaði, svo geturðu farið að gera eitthvað. Það passa ekki allir inn í þetta mót, sem skapar þörf fyrir hugtök og "vandamál" sem þarf að skilgreina og þá erum við komin að geðlæknum og sálfræðingum.

Og þá hugsa ég ... En heyrðu, þú varst að spyrja um flokkinn. Sko, ég hef hlustað á alla þessa galtómu pólitísku umræðu, en hún hefur aldrei hreyft neitt við mér, né snert mig á neinn hátt, fyrr en í efnahagshruninu. Þegar það gerðist fannst mér ég bara vera búinn að fá nóg af þessu liði. Eftir hrunið og það sem á eftir fylgdi, þá fór ég að fylgjast með fréttum á netinu og horfa á sjónvarpsfréttirnar og pólitíska umræðuþætti - og ég varð svo pirraður. Áiiiii! Svo mig langaði til að gera eitthvað, til að lýsa frati á kerfið. Að breyta því og snúa því á haus á einhvern hátt. Ég fór á Austurvöll og mótmælti meðan búsaldabyltingin stóð yfir, en mér fannst hún marklaus. Ég fann eiginlega ekki hjá mér neina þörf til að skjóta Geir Haarde skelk í bringu - hann var bara fullorðinn maður sem var veikur. Og sama gilti um bankamennina.

Okkar pólitíska veröld er mótuð af einhvers konar samtryggingu sem er inngróin í okkur af því við erum svo fá. Ef þú ert brjálaður alkóhólisti sem kannt ekki að eiga samskipti við annað fólk, þá ertu ekki rekinn úr stjórnmálum - þú ert gerður að sendiherra einhvers staðar, eða það er stofnuð nefnd sem þú getur stjórnað. Þannig starfa stjórnmálin hér.

Í Sikiley er öflugt kerfi, mafíukerfi, þar sem allir bera ættarnafn sem segir til um hverjum þeir tilheyra. Þannig vita allir hver þú ert, frá hvaða þorpi þú kemur og hver er frændi þinn. En hér héturðu kannski bara Einar Guðmundsson og enginn hefur minnstu hugmynd um hver þú ert. Og hér koma pólitísku flokkarnir í staðinn - þeir mynda bandalög sem verða eins konar feðraveldi eða lénsveldi. Við erum með fjóra flokka - sósíalista, íhaldsmenn, bændur og jafnaðarmenn - þeir skipta stundum um nöfn en kjarni þeirra er alltaf sama lénsskipulagið sem hefur alltaf stjórnað okkur.

Pabbi minn var lögga og harður stuðningsmaður kommúnista. Hann var lögreglumaður í 45 ár og fékk aldrei stöðuhækkun eða neitt, af því hann tilheyrði röngum stjórnmálaflokki. Þannig verkar kerfið. Hvert mál er leyst gegnum einhvern sem þú þekkir, gegnum klíkuskap. Þú þarft að þekkja fólk til að koma hlutunum í gang. Ísland hlýtur að vera hræðilegt land fyrir innflytjendur [hlær].

Og hvað snertir pólitísku frasana ... Það er stundum sagt að pólitíkusar í Bandaríkjunum séu yfirborðskenndir. Það er rangt. Til að ná árangri í pólitík í Bandaríkjunum þarftu að vera mjög klár, eða að minnsta kosti hafa aðgang að mjög kláru fólki. Hér aftur á móti getur maður bægslast áfram eins og naut, án þess að taka tillit til neins ... og samt komist upp með það.

Eins og Bjarni Ben. sem sagði að fylgið við minn flokk væri "sorglegur vitnisburður um að kannski hafi flokkunum mistekist að koma á "lifandi símtali" við kjósendur ..." Hvílíkt dónadags kjaftæði! Hvað þýðir þetta einu sinni? Hann er formaður í stærsta stjórnmálaflokki landsins og þetta er það sem hann hefur að segja! Þessir frasar sem þetta fólk notar, þegar samræðum er breytt í "lifandi símtal" og fólk verður að "einstaklingum", og allir samþykkja þetta eins og frá einhverju yfirvaldi.

Ég er auðvitað orðinn þreyttur á þessu bölvaða kjaftæði, og Besti flokkurinn er frumstæð aðferð til mótmæla þessu."

Ég er mögulegur kjósandi og er líklegur til að taka flokkinn alvarlega, en ég hlýt samt að hugsa: "Hvernig get ég í alvörunni vitað hvað þau ætla að gera? Þið hafið enga stefnuskrá, svo ég viti til.

"Það er nokkuð sem ég stend frammi fyrir á hverjum degi núna. Í morgun skrifaði ég grein um að gera Ísland að griðarstað fyrir rafmagnsbíla. Ég held að við verðum að hætta að flytja inn olíu og nota rafmagn í staðinn. Það er mín skoðun en auðvitað skrifaði ég greinina á óhefðbundinn hátt. Ég skrifaði hana eins og einfeldningur. Mér finnst gaman að koma fram eins og einfeldingur [hlær mjög hátt], eins og þegar ég hélt ræðu Í Háskólanum í Reykjavík og hrópaði að ég hefði risið úr öskunni eins og fuglinn Felix. Svo beið ég bara eftir því að einhver bloggaratýpa kæmi og leiðrétti mig. Þannig fær flokkurinn athygli og umtal í fjölmiðlum, og strax og það gerist, þá get ég stigið til hliðar, skellt upp úr og látið staðreyndirnar eða þungamiðjuna í því sem ég var að segja sjá um að koma boðskapnum á framfæri.

Það eru enn þrjár vikur til kosninga [þegar viðtalið var tekið] og það getur vel verið að við prentum stefnuskrá. Ég er eiginlega að spinna hana upp og spila hana eftir eyranu núna. Mér finnst þetta mjög skemmtilegt. Ég birti grein sem eins konar stefnuskrá fyrir flokkinn, án djóks, og nú er ég að þreifa mig áfram og reyna að byggja á henni."

Svo þú sérð fram á að birta stefnuskrá fyrir kosningar? Má þá líta á kosningabaráttuna fram að þessu sem eintóman brandara?

"Ja, okkar stefnuskrá hefur nú meira og minna komið fram, beint og óbeint. Auðvitað er það afstætt hvað er brandari og hvað er ekki brandari. Grín er mjög tímabundið; brandari í dag getur orðið mikilvægasta mál morgundagsins. Mér finnst hugmyndin um ísbjörninn [í Húsdýragarðinum] ekki vera brandari - ísbirnir eru yfirleitt taldir vera í útrýmingarhættu, og ég trúi því í einlægni að það væri betra að setja þá ísbirni sem hingað rekast í dýragarð en að skjóta þá á færi. Þetta er ekkert fráleitt - það eru ísbirnir í dýragörðum um allan heim.

Hvað snertir það að leggja toll á fólk af Seltjarnarnesi þegar það vill koma til Reykjavíkur, þá finnst mér ekkert nema eðlilegt að þetta fólk leggi eitthvað af mörkum til borgarsjóðs, því það notar fullt af þjónustu frá okkur - við slökkvum eldana þar til dæmis. Nú þegar þarf að skera niður af því það vantar peninga, þá grobba Seltirningar - ríkasta sveitarfélag landsins - sig af því að borga lægsta útsvar landsins."

Áttu við að þú styðjir aukna skattheimtu og einkum að ríkir eigi að borga hlutfallslega hærri skatta en fátækir? Þetta er iðulega á stefnuskrá sósíalistaflokka ...

"Ja, ég þekki ekki skattkerfið, það er mjög flókið. Ef ég fengi að ráða myndi enginn borga skatta. Mér leiðist að borga skatta. Ég er alltaf í skuld við skattinn og kerfið hefur leikið mig mjög illa. Kerfið er óréttlátt og ég vil breyta því."

Ég var að reyna að skilgreina þig pólitískt, tengja þig við einhverja hugmyndafræði. Það sem þú sagðir má auðveldlega setja fram sem stefnuskrá.

"Mér finnst bara eðlilegt að fólkið á Seltjarnarnesi þurfi að borga fyrir þá þjónustu sem það nýtur."

En sérðu fyrir þér - til að létta sumum lundina - að þú gætir átt eftir að segja fram stefnuskrá? Kosningaloforð sem þú lofar að efna.

"Ehemm, já, ég get alveg séð það fyrir mér. Það eru til frasar, eins og að lækka skatta á þá verst settu, og hækka þá á hina ríkustu. Það væri voða huggulegt að geta gert það. En það sem við þurfum virkilega að gera er að hugsa skattkerfið alveg upp á nýtt. Það er eitt staðnaðasta fyrirbæri í landinu. En það er ekki eitt og yfirgefið. Þetta er allt dautt. Skattstofan er dauð, tollurinn er dauður, RÚV er dautt. Þetta eru stofnanir sem mynda hryggjarstykkið í samfélaginu og þær eru allar dauðar. Blaaaah!"

Ertu að segja í fullri alvöru að þú mundir vilja endurskipuleggja þjóðfélagið allt frá grunni?

"Já."

Ertu að kalla eftir byltingu?

"Já, ég er að kalla eftir menningarbyltingu."

Er það raunsætt markmið? Er framboð þitt partur af þeirri byltingu?

"Já, ég vona að við fáum menningarbyltingu hér. Að við förum að upplifa okkur sem þjóð á nýjan hátt. Og ég hef nokkrar hugmyndir þar að lútandi. Eins og í sambandi við sjálfstæði þjóðarinnar. Mér finnst sjálfstæðinu ógnað. Við þurfum að leggja nýja áherslu á það, og þar gæti ný áhersla á rafmagnsbíla leikið sitt hlutverk. Með því að skilgreina og leggja áherslu á það sem er sérstakt við okkur, með því að leiða nýsköpun á sumum sviðum. Þar eru möguleikar - við gætum orðið fyrirmynd annarra þjóða á þessu sviði."

Slatti af "óhefðbundnum" flokkum hafa komið fram á Íslandi en svo annaðhvort runnið saman við einhvern fjórflokkanna eða sundrast fljótlega. Hvernig sérð þú fyrir þér framtíð Besta flokksins?

"Segjum að við náum 2-4 borgarfulltrúum. Ég mundi þá taka það mjög hátíðlega, ég mundi sjá um að stjórnmálalífið í borginni gengi eins og smurt og ég mundi mæla með ísbjarnaáætluninni ... [síðan fylgir löng og ruglingsleg ræða um ýmis skringileg markmið flokksins, túlípana, bankamenn í varðhaldi, o.fl.]"

En mundirðu íhuga að mynda meirihluta með öðrum stjórnmálaflokki? Einhverjum sérstökum þá? Eða er einhver sem þú vilt ekki vinna með?

"Ég myndi ekki vinna með Framsóknarflokknum og ég vona að sá flokkur snúi bara upp tánum og hætti að vera til, að minnsta kosti í Reykjavík. En ég veit það ekki. Ég þekki eiginlega ekki fólkið sem er í framboði og ég geri lítinn greinarmun á flokkum. Þetta veltur á fólkinu. Ef ég er í heimsókn á skrifstofu Vinstri-grænna og við förum að tala um The Wire og þau eru öll sammála um það sé besti sjónvarpsþáttur allra tíma, og svo kemur einhver frá Sjálfstæðisflokknum og hefur aldrei heyrt minnst á The Wire, þá veit ég hverjir eru skemmtilegir og ég er búinn að komast að því með hverjum ég vil helst vinna."

Samt sem áður, ef þú berð saman t.d. Sjálfstæðisflokkinn annars vegar og Vinstri-græna hins vegar, þá eru þetta mjög ólíkir flokkar með ólíkar stefnuskrár. Annar styður einkavæðingu og frjálst framtak, hinn hefur vinstri sinnaða stefnuskrá. Burtséð frá því hvort meðlimir flokkanna eru skemmtilegir eða ekki, þá hlýtur þú að viðurkenna að þarna er um að ræða tvær gerólíkar leiðir til að skoða samfélagið. Og óheft völd, öðrum hvorum flokknum til handa, myndi hafa gríðarleg áhrif á líf borgarbúa.

"Ja, já, ég skil það, já. Ef við erum að tala um að koma að fjórum fulltrúum ... Ef við fáum meirihluta, þá tökum við bara stjórnartaumana og ráðum öllu. Og við myndum láta þrautþjálfað fagfólk í að reka borgina. Ég lít á borgina sem einingu og innri bygging hennar er alveg fullfær um að reka sig sjálf, án hjálpar stjórnmálamanna. Þeir eru hvort sem hálfan daginn bara að vinna í þágu flokksins síns."

En þetta er samt mikilvægt. Ef fólk á að kjósa ykkur, jafnvel þó það kaupi alla kaldhæðnina og þetta póstmóderníska niðurrif hefðbundinna stjórnmála, þá verður fólk samt að vita eitthvað um fyrir hvað þið standið, og hvernig þið munuð nálgast ýmis mál. Ég var í sal borgarstjórnar þegar Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn greiddu því atkvæði að selja hlut borgarinnar í HS Orku til Magma Energy.

Salan var í fullu samræmi við stefnu Sjálfstæðisflokksins, og Vinstri-grænir voru eindregið á móti, í samræmi við sína stefnu og opinbera pólitík. Ég vil ekki að ríkisstjórn mín selji eða einkavæði auðlindir Íslands og ef ég á að kjósa ykkur, þá þarf ég að vita hvar þið standið í þessu máli. Og mörgum öðrum. Þetta eru mikilvæg mál!

"Það væri auðvelt fyrir mig að segja "Vinstri-grænir eru eini flokkurinn sem ég mun vinna með"."

En er það satt?

"Nei, en ég gæti sagt það. Bara til að segja það. Og segja svo fólki að ég hefði bara verið að grínast, að ég vildi miklu frekar vinna með Framsóknarflokknum. Svoleiðis gera stjórnmálamenn. En ég held ... Stefna? Hvað get ég sagt? Við erum einskonar "sjálfstæðisflokkur" [hlær]. Hugsjónir okkar snúast um að tryggja sjálfstæðið. Að við endum ekki uppi sem leigjendur í eigin landi.

Ég hef sagt að Besti flokkurinn sé stjórnleysingja- og súrrealistaflokkur, og sameini það besta úr anarkismanum og súrrealismanum. Og þetta hefur alltaf verið mín pólitíska sannfæring, stjórnleysissúrrealismi. En ef ég færi nú og segði það á Stöð 2, að við værum anarkistaflokkur, þá myndi fólk líta öðruvísi á okkur. "Þetta er ekki Jón Gnarr, þetta er einhver brjálaður anarkistaflokkur," myndi fólk segja. Kannski stendur flokkurinn bara fyrir Gnarrisma?

Og á hinu pólitíska litrófi, þá er anarkisminn til vinstri. En ég er á móti þeirri pólitík sem kveður á um hvað maður eigi að gera. Bannar hluti. Bannar nektarklúbba og internet-aðgang. Ég get ekki skrifað undir það. Hvað kemur það mér við ef einhver kýs að eyða tíma sínum í nektarklúbbum eða hanga á netinu í leit að klámi? Ég held að stjórnmálaflokkarnir á Íslandi séu komnir í blindgötu. Þeir eru búnir að vera."