Nú vill fólk reisa minnisvarða um Helga Hóseasson. Sjá hér.

Og sums staðar er skrifað um hann eins og fallinn sé frá stórmerkur baráttumaður, brauðryðjandi í mannréttindabaráttu á Íslandi, gott ef ekki eins konar píslarvottur.

Sjá til dæmis vel stílaðan pistil Friðriks Þórs Guðmundssonar hérna.

Ég verð að viðurkenna að ég skil ekki alveg hvers vegna.

Baráttumál hans var upphaflega að fá ógiltan skírnarsáttmála sinn. Ég veit ekki betur en það hafi allt verið látið eftir honum.

(Sjá þó athugasemd frá Hafdísi Haraldsdóttur hér að neðan. Ólafur Arnarson skýrir málið nánar hér.)

Eftir það barðist hann gegn einhverju sem var svo prívat að enginn botnaði í því. Ekki ég að minnsta kosti.

Jú, á tímabili kom Íraksstríðið eitthvað við sögu og það var vissulega virðingarvert að mótmæla gönuhlaupi Davíðs og Halldórs á því sviði en ég skildi samt aldrei þankaganginn.

Vissulega má segja að það hafi í sjálfu sér engu skipt hvort ég skildi það eða ekki.

Því virðingarvert sé umfram allt að hvað svo sem það var sem Helgi var að mótmæla, þá skyldi hann alltaf og ævinlega fylgja sinni sannfæringu og standa sína plikt á Langholtsveginum.

Þrjóskan sé það sem virða á í fari Helga.

Þrjóskan og sannfæringin.

Ég veit það ekki.

Það er alls ekki ætlun mín að gera lítið úr Helga Hóseassyni, ég tek það mjög skýrt fram. Að því marki sem ég hafði skoðun á honum var mér vel við hann.

Og ég votta aðstandendum hans mína einlægustu samúð.

En ég verð að viðurkenna að þar sem ég ók framhjá honum á Langholtsveginum í hvaða veðrum sem var, þá var mér ekki efst í huga virðing fyrir stöðu hans þarna og heldur ekki þakklæti til hans fyrir þrjóskuna, eins og sumir hafa skrifað.

Nei, mér fannst fyrst og fremst sorglegt að þessi aldraði maður skyldi eyða ævinni þarna úti í kulda og trekki, svona fastur í eigin þrjósku.