Ég
skrifaði hér áðan pistil um Arctica Finance, fyrirtækið sem rukkaði Orkuveitu
Reykjavíkur um rúmlega hundrað milljónir fyrir að "finna" Magma
Energy.

Það
sást á pistlinum hvað ég er lélegur í reikningi, því þar sló ég því fram að
hver hinna sjö starfsmanna hefði þar af leiðandi fengið 12 milljónir fyrir
viðvikið, en nær sanni eru væntanlega 15 milljónir!

En
ég velti því líka fyrir mér hvort það væri satt sem ég hefði frétt að bak við
hina sjö fyrrverandi starfsmenn Fyrirtækjaráðgjafar Landsbankans gamla stæði
þeirra gamli yfirmaður úr bankanum, Sigurjón Þ. Árnason.

Ég
ítreka að ég veit ekki hvort það er rétt. Einn maður hefur svarað mér á
Facebook (þar ég birti pistilinn líka) og hafnar þessu algjörlega á þeim
forsendum að hann "þekki lauslega til fyrirtækisins á viðskiptalegum
forsendum og [sé] málkunnugur hluta starfsmanna þess". Þess vegna viti
hann að ekkert sé hæft í sögunni.

Þetta
hlýt ég að sjálfsögðu að taka gilt og bukka mig og beygja.

Og
hlýtur mér nú ekki að vera endanlega ljóst að auðvitað getur Sigurjón hvergi komið nærri Arctica Finance?!

Annar
maður gefur þar hins vegar í skyn að með pistlinum sé ég á einhvern hátt að
útmála “siðfræði nýja Íslands: 1) Sekur uns sannaður saklaus; 2) Guilt by
association; 3) Berufsvervot”.

Þetta
skrifar Vilhjálmur Þorsteinsson sem ég tek yfirleitt mikið mark á, en þessi
túlkun hans er fráleit.

Á
maðurinn við að ekki megi upplýsa um gömul tengsl þeirra sem nú vilja gera sig
gildandi í hinu “nýja Íslandi”?

Eitt
af því sem gerði það að verkum að spilling graséraði hér svo lengi í
skúmaskotum var einmitt að ekki var talið sæmilegt að upplýsa um tengsl manna
þvers og kruss um samfélagið.

Klíkurnar
fengu að dafna af því það var talið dónalegt og ósæmandi að beina að þeim
kastljósinu.

Vissulega
má deila um hvort virðulegur bloggari eins og ég eigi að skrifa á síðuna sína
eitthvað sem ég “hef heyrt” en get ekki nefnt heimildarmann að.

En
að með svo sakleysislegum pistli eins og ég birti fyrr í dag sé ég að
fótumtroða skráðar sem óskráðar reglur réttarríkisins og krefjast
“Berufsverbot” yfir tilteknum aðilum, ég vísa því gjörsamlega á bug, og kann
illa við.

Betur
að menn hefðu fyrr tekið upp á því að segja frá ýmsu því sem þeir heyrðu úr
íslensku viðskiptalífi.

Um
einkalíf fólks gegnir vitaskuld allt allt öðru máli, það þarf ekki að taka fram, en hér er um að ræða
fyrirtæki sem nýlega sá sóma sinn í því að rukka fyrirtæki í eigu almennings í
Reykjavík um rúmar hundrað milljónir.

Samkvæmt
einhverjum 2007 taxta, hlýtur að vera, því eins og nú er komið málum virðist
rukkunin algjörlega fyrir neðan allar hellur.

Að ég segi ekki ósiðleg.

Þó sjálfsagt þyki starfsmönnum fyrirtækisins launagreiðslan fyrir viðvikið vera tær snilld.

Fyrirtæki
af þessu tagi verður að þola umræðu, og að kastljósi sé beint að því.

Og
af því tilefni ætla ég einmitt að birta hér svolítið annað sem ég hef nýlega
heyrt!

Þó ég
geti heldur ekki verið fullviss um hvort það sé rétt.

En
getur verið að Arctica Finance hafi ekki tilskilin leyfi til fjármálastarfsemi
af því tagi sem fyrirtækið gerði með milligöngu sinni milli Magma Energy og
Orkuveitu Reykjavíkur?

Og
getur verið að jafnt Orkuveitunni sem Reykjavíkurborg sem Fjármálaeftirlitinu
hafi ítrekað verið bent á að þarna sé fyrirtæki án starfsleyfis að stunda leyfisskylda
starfsemi?

En
það hafi engu breytt?

Og ef
þetta er rétt, er það þá ekki, eftir allt sem á undan er gengið – þegar íslensk
fjármálafyrirtæki stærðu sig beinlínis af því að “stytta sér leið andspænis
skrifræðinu” (Kaupþings-myndbandið fræga) og árangurinn varð eins og við erum nú
að upplifa á eigin skinni – er það þá ekki svoooooooolítið skrýtið?

Ég vona innilega að það sé ekki dónalegt að spyrja þessara spurninga.