Þeir sem eftir eru í Borgarahreyfingunni hafa ekki aðeins gert sjálfa sig að fíflum með sínum óskiljanlegu deilum.

Þeir hafa reyndar unnið heilbrigðum stjórnmálum í landinu mikið tjón.

Bæði með hina fáránlegu (og m.a.s. misheppnuðu) verslun með samvisku sína í ESB/Icesave málinu, og hinni fullkomnu upplausn sem nú virðist hafa gripið hreyfinguna, þá hefur þetta fólk lagt öll vopn upp í hendur hinna hefðbundnu stjórnmálaflokka.

Þeir munu nú hafa enn eitt og býsna hvasst vopn í höndum gegn öllu huganlegu nýjabrumi í stjórnmálunum.

Þeir munu geta sagt (og það með hæðnisglotti) að þrátt fyrir allt sé engum treystandi nema þeim til að halda uppi bærilega vitrænni stjórnmálabaráttu í landinu.

Og benda á Borgarahreyfinguna máli sínu til stuðnings.

Örlög hennar eru enn átakanlegri en ella af því hún taldi sig beinlínis stofnaða til höfuðs úreltri og trénaðri valdapólitík gömlu flokkanna.

En leysist svo upp í "stríðandi fylkingar" við fyrsta þröskuld á veginum.

Hingað til hafa mér þótt illskeyttar deilur í Dýraverndunarfélagi Íslands einhvern tíma upp úr 1990 og svæsin valdabarátta í Félagi atvinnuleysingja nokkrum árum síðar vera fáfengilegustu og sorglegustu dæmin sem ég þekkti um ódrepandi hvöt mannsins til að eyða góðum áformum með kjánalegum smákóngadeilum og innantómri baráttu um meira og minna ímynduð "völd".

En nú hefur sjálfseyðing Borgarahreyfingarinnar, sem afls er mætti taka mark á, komið þar í staðinn.