Skólavörðustígurinn klukkan 7.55 á mánudagsmorgni.

Volvóinn keyrir rólega í átt að Hallgrímskirkju á leið í Austurbæjarskólann.

Það er haustmorgunn eins og þeir gerast bestir í Reykjavík, kyrrlátur og fagur.

Í útvarpinu er stillt á Gullbylgjuna. Þar er eitthvert fönk-lag sem ég man ekki hvað heitir. Alveg bærilegt lag, finnst mér, en úr aftursætinu berst hvöss skipun frá þeim tíu ára:

"Pabbi, skipta! Þetta er ömurlegt lag."

Á Rás eitt er eitthvert huggulegt lag sem mér gefst ekki einu sinni tími til að athuga hvað er.

"Nei takk! Ekki þetta."

Á Rás tvö eru Freyr og Lára í krampakasti af hlátri.

"Nei! Ég þoli ekki að hlusta á fólk hlæja í útvarpinu."

Á Bylgjunni heyrist rödd Skúla Helgasonar alþingismanns í viðtali:

"... og vegna þessa Icesave-máls ..."

Algjört allsnakið neyðaróp berst úr aftursætinu.

"Nei!!!! Ekki Icesave núna!!!!"

Heil kynslóð íslenskra barna og ungmenna á eftir að fá martraðir þar sem "þetta Icesave-mál" sækir að þeim í svefni og vill gera þeim illt.

Það getum við þakkað ekki aðeins þeim bankamönnum Landsbankans sem komu þessum reikningum af stað, heldur líka þeim stjórnmálamönnum og embættismönnum sem létu þennan hrylling viðgangast án þess að spyrna við fæti.